Seni en son ne çocuklaştırdı?

Beni en son çocuklaştıran şey, tamamen beklemediğim bir anda gelen küçük bir an oldu. Geçmişten kalma bir şarkının radyoda ansızın çalması, bir fotoğrafın eski bir gülümsemeyi hatırlatması ya da sadece güneşin yüzüme vurduğu o masum sıcaklık… O anlarda zaman duruyor, tüm ağır sorumluluklar ve yetişkin dünyasının yükleri bir kenara bırakılıyor. Kendimi sadece gülümseyen, merak eden, küçük bir çocuk gibi hissediyorum. Hatta bazen öyle derin bir mutluluk ve saf heyecan hissediyorum ki, sanki dünyayı keşfeden ilk benmişim gibiBence çocuklaşmak, sadece yaşla değil, ruhla ilgili bir şey. O anlarda nefes almak bile bir oyun, basit şeylerde kaybolmak bir macera oluyor. Ve işte tam o noktada anlıyorum ki, hayat sadece koşmak değil; durup, koklamak, gülmek, hayal kurmak ve küçük şeylerden heyecanlanabilmekmiş meğer

Ben, her gün onlarla çocuk'laşıyorum. Onlarla her vakit geçirdiğim de çocukluğuma dair anılara gidiyorum ve onların yanında çoğu zaman bir öğretmen değil de küçük bir kız çocuğu oluyorum. Oyun, bilinçdışının sahnesidir. Küçük oyunlar sanki içimizdeki hınzır parçaya dokunur. Her hınzır dokunuş bağ kurmanın ve yeniden keşfetmenin en sevimli hali olabilir. 🤌🏻Bi kitapta okumuştum; Keşke insan hiç büyümeseydi. Keşke her şeyi bilmeseydi. Oyuncaklarını kırmasaydı. Çocukluğunu hiç unutmasaydı. Sevgisini bütün yaşlarında aynı içtenlikle söylemeyi sürdürseydi... Diyordu; ne güzel demiş öyle dimii 😻