Bir ressam olsaydınız hangi duyguyu tuvale yansıtmak isterdiniz?

Eğer bir ressam olsaydım, tuvalime kırgınlığı resmetmek isterdim...

Belki fonda solgun bir gün batımı olurdu , hem bir şeylerin bittiğini, hem de yeniden başlayabileceğini gün batimlaru gösterir.

Bir köşesinde küçücük bir kız olurdu, üzgün, erkenden hayata atılıp hiçbir zaman yaşının kadını olamamis, belli belirsiz küçük bir kız, fakat gözlerinde parlak bir ışık olan, her şeye rağmen kendini unutmamayi seçmiş ve dik duran... Elinde kırmızı bir balonu olan, tablodaki en renkli şey bu olurdu..

Tuvalin bir köşesinde de kurumuş bir çiçek, diğer köşesinde de yeni filizlenen bir dal…

Yani kaybetmenin içinde bile yeniden doğabilen bir taraf.

Ne tamamen kırık, ne tamamen güçlü…

Bazen, hem çocukları, hem yetişkinleri o anki duygusu ile baş başa bırakmak, akıntıya kendini bırakma hali ile aynı rahatlamayı yaratıyor. Bazen, çocuk/yetişkin bir şeye kızıyor, küsüyor, ağlıyor veya susuyor. Diğeri (anne, baba, eş, çocuk, iş arkadaşı), sürekli deşmeye çalışıyor. “Ne oldu? Neyin var? Nasıl çözelim? Ne yapabilirim?” Örneğin, öfkeyi hemen mutluluğa dönüştürme çabası, kişinin öfkesini tanımasını ve bu duyguyu dönüştürme yolunu keşfetmesini engelliyor. Duygu, daha da yoğunlaşıyor. Öfke daha da artıyor. Ya da, öfke bastırılmak zorunda kalıyor ve sahte bir mutluluğa dönüşüyor. Veya, diğerinden sürekli geleceğini bildiği yardımı almak için bilinçsizce de olsa kullandığı bir duyguya dönüşüyor. Kısaca, kişinin (çocuk/yetişkin) duygusunu yaşamasına biraz izin vermeli, bir tuval üzerinenden bile olsa. Onu duygusu ile baş başa bırakmaktan korkmamalı! Bırakalım tanışsın, keşfetsin, çözsün ve duygu o bireye ait bir sese dönüşsün hayalimdeki o tatlı bazen karmaşık bazen net duygular..

Sessiz bir özlemi tuvale yansıtmak isterdim.
Ne feryat eden bir acı, ne de taşkın bir mutluluk, sadece içinde yankılanan, kelimelere sığmayan bir özlem.

Renkleriyle anlatmak isterdim o duyguyu mesela;
Biraz soluk mavi, çünkü içinde huzurla hüzün karışır.
Biraz sıcak turuncu, çünkü hâlâ umut vardır.
Ve ince bir gri dokunuş, çünkü geçmişin izleri kolay kolay silinmez.

Aşk.