İç dünyanızı yansıtmak istemediğinizde mizahı bir paravan olarak kullanır mısınız?

Gerçek şu ki, çoğu insan farkında olmadan tam da bunu yapıyor. Mizah, bazen en güçlü savunma mekanizması olabiliyor acıyı, kırgınlığı ya da anlaşılma korkusunu saklamanın en zarif yolu gibi. Gülerek geçiştirmek, hem kontrolü elde tutmak hem de duygularını açık etmeden rahatlamak anlamına geliyor. Ama bazen de o paravanın ardında koca bir sessizlik ya da yorgunluk oluyor.

Evet, bazen mizah benim için bir sığınak oluyor. Gülerek saklıyorum anlatamadıklarımı, espriyle örtüyorum kırılmış yerlerimi. Çünkü bazen ciddi olmak, içimdeki ağırlığı ortaya dökmek kadar zor geliyor. Mizah o an nefes almak gibi, duygularımın üzerini ince bir perdeyle kapatmak gibi. İnsanlar güldüğümde güçlü sanıyor ama ben çoğu zaman sadece kırılmamayı seçiyorum. Çünkü bazı acılar sessiz değil, sadece kibar gülüşlerin arkasında saklı.

Hemde nasıl, reelde genelde ya suratım asık gezerim ya da mizaha vururum. Burada da her şeyi neredeyse ve tutuyor da garip şekilde kararlık bi iç dünyanın iyi bi etkisi galiba