“Uzaktan Seviyorum Seni” Şiirini okuyu ya da Dinlediniz mi?

Bu sabah Yine Cemay Süreya' nın
“Uzaktan Seviyorum Seni” Şiirini dinledim

sonra...
Bir zamanlar, insanlar birbirine dokunarak severdi...
Dedim kendi kendime
Bir elin sıcaklığında huzuru, bir bakışta anlamı bulurduk.
Önce bir şey değişti ve sonra nerde ise her şey değişti.
İnsanlar birbirini ekranlardan, Dijital fotoğraflardan, yapay zekalı cümleler ile sevmeye başladı...
Oysa hiç sevmezdik biz yozlaşmışlığı
Neden Uzaklaştık?
Kim uzaklaştırdı bizi?
Hem birbirimizden, hem kendimizden...

Oysa Cemal Süreya der ki:
“Uzaktan seviyorum seni… Kokunu alamadan, boynuna sarılamadan…”

Bir düşündüm...
Sevmek sadece görmek, dokunmak, sahip olmak mıdır?
Yoksa insanın içinde filizlenen o tarifsiz bağlılık mı gerçek sevgi?
Peki gerçek ve asıl sevgi, uzaktan bile olsa kırmadan, dökmeden, parçalamadan mı sevmektir...
Yoksa yan, yana diz dize, dişe diş, kırılıp, döklüp sonra yine tekrar toparlanmak mıdır gerçek sevmek?

Hadi hepimiz uzak sevelim Ama...
Bir noktadan sonra insan, bir dokunuşun eksikliğini hissetiğimizde ne olacak?
Bir sesin sıcaklığını, bir gülüşün içtenliğini...
Benece o zaman anlarız...
Sevgi uzaktan yaşatılmaz, sevgi yakından yaşanır.
Bir çok kalb mojisi gönderek uzaktan seyrederek buna mutlu olmak değil, yan yana Gerçek kalp atarken hissetmek gerek.

Bence Cemal Süreya bu şiir sessizce şunu söylüyo..
Evet, uzaktan sevmek de bir erdemdir.
Ama hayat, sadece uzaktan bakılıp sevilecek kadar basit değil.
Birinin ellerini tuttuğu kalbinin anahtarını
Birde Kilidini açacağın yüreği bulması gerekiyor.
Çünkü dünya, uzaktan sevenlerle değil,
yanında durabilenlerle çoğaldı ve güzelleşti.

Kalk O herkese uzaktan baktığın yerden!
Kendini hayattan soyutlama, kopartma
Bir şiirin içinde yaşamayı değil,
Bir şarkıda efkarlanmayı seçme
bir sevdanın içinde var olmayı seç...
Birilerinin gözlerinde kaybolmaktan korkma.
Kimse sen değil sen de kimsesiz değilsin...
Her kalbin bir anahtarı vardır.
Ve o anahtar, bir yerlerde,
Senin gibi sevmeyi bilen birinin elinde.

Gerçek sevgi, adım attığın yerde başlar.
Bir tebessümde, bir “merhaba”da, bir tesadüfte...

“Seviyorsan, korkma.”
“Seviyorsan, yaşa.”
Çünkü hayat, uzaktan sevmek için değil,
dokunarak çoğalmak için icat edildi...