Farz et ki bir roman yazıyorsun. Giriş cümlesinin ilk yarısını sen yaz, devamını ben tamamlayım. Ne dersin?

Gözlerimi yeniden açtığımda, güneş sanki bir adım geri çekilmişti. Gökyüzü o kadar sessizdi ki, kuş sesleri bile havada asılı kalmış gibiydi. Mektubu hâlâ elimde tutuyordum, parmaklarımın arasında buruşmuş kâğıdın hışırtısı kalbimin ritmine karışmıştı. Açmakla açmamak arasında sıkışıp kalmıştım. Belki de hayatın tam da bu anlarda gizli bir anlamı vardı; insanın en çok merak ettiğiyle, en çok korktuğu şeyin aynı zarfa sığabildiği o ince çizgide. İçinde ne yazarsa yazsın, artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Bunu hissediyordum.

Bir süre daha bekledim, rüzgar saçlarımı yüzüme savururken, uzaktan bir çocuğun kahkahası duyuldu. O ses beni hayata döndürdü. “Güzel bir gün” belki de buydu, dedim kendi kendime. Güneşin tenimi yakması, kalbimin korkuyla çarpması, rüzgarın saçlarımı dağıtması, hepsi birer işaretti belki. Yaşamın hâlâ akmaya devam ettiğini, dünyanın benim korkularımı umursamadan dönmeye devam ettiğini hatırlatıyordu.

Sonunda derin bir nefes aldım. Mektubun kenarını parmaklarımla yokladım, mühür çoktan kırılmıştı, sadece cesaret eksikti. Gözlerimi bir kez daha gökyüzüne kaldırdım. “Eğer bu mektup beni yıkacaksa,” dedim fısıltıyla, “en azından ayakta durarak karşılayayım.” Sonra kağıdı açtım.

Harfler gözlerimin önünde dans etti, kelimeler birer birer canlanırken içimde bir ağırlık çözüldü. Ne tamamen acıydı, ne tamamen huzur. Bir vedaydı belki ama aynı zamanda bir başlangıç. O an anladım, “güzel bir gün” dediğimiz şeyin ne güneşle, ne kalabalıkla, ne de huzurla ilgisi vardı. Güzel bir gün, kalbimizin taşıdığı yükü biraz olsun hafifletebildiğimiz gündü. Ve o gün, benim için tam da öyle bir gündü.

Ve o an anladım ki, ne sadece bir yabancıydım ne de tamamen unutulmuş bir geçmişin gölgesiydim; ben, hem kendi karanlığımın hem de kaybolmuş umutlarımın arasında sıkışmış, hayatla ölümün ince çizgisinde savrulan bir gölgeydim, sessizliğiyle beni izleyen sokak lambalarının solgun ışığında kendi kimliğimi arayan bir ruh gibi duruyordum.

Devam edersem kitap çıkar. Sizi sürekli bildirimlerle rahatsız etmek istemem 🙏

Kalbim kaburgalarımın ardında çılgınca çarparken, her adımda geçmişin silik yankıları zihnimde çakıyor, bir ses “dur” derken bir diğeri “kaç” diye fısıldıyor, ben ise ne zamana ne mekâna ait olduğumu bilmeden, sisin içinde kaybolmuş bir hatıranın peşinden sürükleniyor, geriye yalnızca nefesimin buğusu, titreyen ellerimdeki kanın sıcaklığı ve kim olduğumu hatırlamaya çalışan bir aklın çaresiz çırpınışları kalıyordu.

Hadi bakalım o halde :)

Sonra bir şarkı çaldı. Gaydırı guppak cemileeee

Hahaha :D

O gece gökyüzü sanki yas tutuyordu, bulutlar sessiz bir kefen gibi ufku örtmüş, hava bile nefesini tutmuştu. Fakat o mutlak sessizliğin içinde, bir şeyin kıpırdadığını hissettim; göremediğim bir varlık, sanki gecenin kendisinden doğmuştu ve tam ardımda, nefesini ensemde hissettiğim o an, dünyanın dönmediğine ilk kez emin oldum.