Hayatınızı sayfalara döküp roman yazıyorsunuz. Romanın son cümlesi ne olurdu?

Eğer hayatım bir roman olsaydı, son cümlesi şu şekilde olabilir:

"Ve sonunda, kendi içindeki sessizliğe ve huzura kavuşarak, kalbinin en derin köşesinde kaybolan zamanı tekrar buldu."

Bir yandan bir sonun başlangıç olduğu düşüncesiyle, aynı zamanda içsel bir barış ve kabul duygusunu yansıtmak isterdim. Çünkü hayat, sürekli bir keşif, dönüşüm ve içsel yolculuk gibidir. Hani derler ya, “Bir kapı kapanırken, başka bir kapı açılır.” Son cümlede de bu duyguyu vermek istedim.

Bunu yaptım, bu kitabı yazdım. Son paragrafını yazayım...

‘Bugünkü ben’ in ertelediği yükümlülük, ‘yarınki ben’ in başına iş açar. Gün günden ertelenen yükümlülükler, önceki benlerin bencilliği ve vurdumduymazlığı sonucu, en sonunda benlerden birinin kafasında patlar.
Bu korkunç boşlamada payı bulunan her önceki ben, şiddetle cezalandırılmayı hak eder. Ne var ki ‘son ben’ (iş kafasında patlayan), cezalandırmak istediğinde, suçu yükleyebileceği önceki benleri bulamaz.
Varoluş sürecinde, insanın varlık ortaya koyabilmesinde, her günkü benin ödevcil bir disiplinle parlatılması esastır. Ertelemek, bu yönüyle korkunç bir cinayettir.

Bana ayrılan sürenin sonuna geldimm ömrüm bir filmin özeti gibi gözlerimin önünden geçiyor bakıyorum geçmişe ve geçmez dediğim olmaz dediklerim bir bir olmuş ve son durakta gelmişim vesselam..