"Hata benim, suç benim" Bu tür itiraflar hata ve suçun zaman aşımından sonra mı söylenir?

“Hata benim, suç benim” gibi itiraflar çoğu zaman ancak iç hesaplaşma tamamlandığında, yani insan kendisiyle yüzleşebilecek güce ulaştığında söylenir. Bu da genellikle olayın üzerinden zaman geçtikten sonra olur. Çünkü olayın sıcağında, savunma mekanizmaları devrededir: inkâr, suç atma, kaçma. Zaman geçtikçe duygular durulur, gurur yumuşar, gerçekler daha net görünmeye başlar. Ve o zaman bazen içten, bazen gecikmiş bir farkındalık gelir: “Evet, burada sorumluluk bendeydi.” ama şu da var: Bu tür itiraflar her zaman içten olmayabilir. Zaman aşımı sadece duygusal değil, bazen sosyal ya da hukuki bir konfor alanı da yaratır. Artık sonuçlarıyla yüzleşilmeyeceğini bilen biri, rahatça “hata bendeydi” diyebilir çünkü bedel ödenmeyecek. Bu noktada samimiyet devreye girer. Gerçek bir itiraf, zaman aşımından sonra bile sorumluluk almaya hazır bir yürekten gelir. Ama sadece “kapanış cümlesi” gibi söylenen sözler varsa, o daha çok vicdanın sessiz kalmaması içindir, sonuç doğurmasından korkulmadığı için değil. Yani kısacası: Evet, genellikle zaman geçtikten sonra söylenir. Ama bunun anlamlı olup olmadığı, o sözlerin ne kadar geç değil, ne kadar gerçek olduğu ile ilgilidir.

Çoğu insan hatasını, acı geçtikten sonra kabul eder. O an gurur, öfke ya da korku susturur vicdanı ama zaman geçince sessizlik konuşmaya başlar. “Hata benim” demek kolay değildir, çünkü o cümle geçmişi geri getirmez, sadece içi biraz hafifletir. Suçun zaman aşımı olmaz aslında, sadece kalpte yankısı azalır. İnsan, geç de olsa gerçeği söyler; bazen affedilmek için, bazen kendini affetmek için.

İnsan candır, bütün hatala bendendir, 'ben' suçunu bilse, insan şendir.🙂