Kışın Fyodor Dostoyevski'ye dönüşüyorum. Cebimdeki son iki kapikle votka alıp ısınmalı mıyım?

Oysa evden çıkmadan önce alman gereken bir borç vardı, söz vermiştin o parayla ekmek hamuru alacağına. Yetmezmiş gibi o ayyaş hâlinde duvarın bir kenarında bulduğun bir adamı da evine getirdin.

Hayır güzel de yazıyorsun buradan roman çıkartacağım o zaman göreceksin de…

Piotr içli adammış tabii, akli dengesini kaybetmiş olsa da az biraz gurur kalmış bir yerlerde. Amcası hayırsever olduğu kadar nüfuzlu ve zeki adammış, öğrenmiş yeğeninin hâlini, içi sızlamış. Evin yolunda anlatmaya devam etti böylece, öyle öğrendim amcasının yardım teklifini nasıl da geri çevirdiğini. Ah, hayat işte, taşı ne kadar sıkarsan sık çıkmazmış suyu, general de öyle bir adammış tabii.

Gibi gibi diyelim.

Piotr konuşup dururken telaşımı da belli etmemeye çalışıyorum, karım da olsa kadın dırdırı çekmeye takatim yoktu. Derken şansım yaver gitti, Piotr tırnaklarından şikayet etmeye başladı. Zamanında elinde bir kir bile olmazmış ama şimdi öyle değildi tabii, benimkine kıyasla yine de iyi durumdalardı, hatta neredeyse bir kadına ait olduğunu bile iddia edebilirdim. Tabii yüzünü görmüyor olsaydım.

“Ah,” dedi sitemle. “Ellerimin şu haline de bak. Zamanında bir kir bile göremezdin, öyle titiz adamdım. Hiç değilse şu uzamış tırnakları kesebilseydim!”

Kesmeli

Ama neden kesmeli diye sormadın?

Cebinde neden bir tırnak makası var? Çünkü karın biraz bile olsa uzun tırnaklardan nefret ediyor, garip bir takıntısı var. Ona göre şeytanlaşmış bir özellik. Sen de her zaman cebinde taşıyorsun bir tane.

Es verip gülebilir miyim? Befoderlerkov çok hazırlıksız yakaladı beni

Befoderlerkov’un bilmediği, hatta bilmek istemeyeceği bir şey vardı

Başka biri kocasına bebeğim demişti

Karısı evde, ateşi tutturmaya çalışıyordu. Kocasının geçirdiği krizlerden habersiz gelecek olan hamurun hayalini kuruyordu. Bir an önce ekmeği yapmalı, kış için gereken erzağı sağlamalıydı. Karı-koca olası durumlarda aynı paltoyu paylaşıyorlardı ancak kocasının paltosunu rehin bıraktığından bile henüz haberi yoktu.
Erzak sıkıntısı bir yana, borçlulardan da bir türlü alacaklarını alamıyorlardı. Kendi kendine söylenmeye devam ediyordu, kocası daha verdiği parayı geri istemeyi bile bilmiyordu.

Mutfaktaki küçük pencereden, evlerinin önündeki dar uzun patikada ilerleyen kocasını gören befoderlerkov sinirden köpürse de içi yumuşadı, ancak dikkatli bakınca kocasının üzerinde palto olmadığını gördü. Yumuşaklık aniden gitti yerini öfkeye bıraktı. Kocasının birkaç adım arkasından ilerleyen iri adamı görmesiyle derin ve sıkıntılı bir nefes verdi. Kendisi gibi bir ayyaşı eve getirmişti yine kesin, diye düşündü. Annesinin ona söylediği sözler geldi aklına fakat hemen geri tepti.

Ezio, befoderlerkovun saçlarının koyu kızıl olduğunu hatırlayamayacak kadar içmişti belli ki.
Yine de befoderlerkov eşinin bu hallerini bazen görmezden gelirdi, sonuç olarak kocasıydı. Bazen befoderlerkova güzel sözler ederdi, bu anlar nadir olsa da genç kadın bundan oldukça hoşnut olurdu.

Babasından dinlerdi bu hikayeleri, ta gençliğinde -ki kendisi çok da yaşlı biri sayılmazdı- zihnine kazınmıştı hepsi. Ezio ile evlenmelerinden hemen önce annesi öğrenmişti kızının niyetini, Ezio’nun bir ev babası olacağına ihtimal bile vermeyen yaşlı kadın kızının yaban ellerde harap olacağına inanıyordu. Befoderlerkov yine de onunla kaçarak evlendi, kocasının içme huyu sonradan ortaya çıksa da hakkını yiyemezdi, başka hiçbir kötü özelliği yoktu ancak bazen içkiyi fazla kaçırır, alması gereken hamuru alamazdı. Bu gibi durumlarda befoderlerkov kenarda köşede biriktirdiği parayı çıkarırdı.