Bir söz yazar mısın?

Bir şiir paylaşayım.

Kırık Saat

Geçmişin tozuna gömülmüş bedenim,
Dışımda gülüşler, içimde ölü sesim.
Unuttum sandım, unutmamış içim,
Kapanmıyor hâlâ, o eski kesiklerim...

Kırık bir saat gibiyim, durmuştu kalbim,
Ne dünümü yaşadım ne de yarınım.
Her şey yarım kaldı, silinmiş bir çizim,
Bu benim kaderim, bu benim yazgım.

İçimde bir şehir; sessiz, terk edilmiş,
Sokakları boş, hayaller çoktan silinmiş.
Çocukluğum gezer, donuk ve hissiz,
Yaşayan bir ölüydüm, kalmıştım kimsesiz.

Verdim mücadele; kanımla, canımla,
Kalkabilirdim düşsem de, kazanırım sanmıştım.
Meğer boşunaymış, boşunaymış her adım,
Sessizlik büyürken, kaybediyormuşum anladım.

Bazen insan kendini ne kadar güçlü sansa da aslında en kırılgan yerinden yakalanır. Bir gülüş, bir dokunuş ya da küçücük bir söz, bütün duvarları yıkar. O an anlarsın ki hayatın en değerli yanı gösterilen samimiyet ve içtenliktir. Çünkü kalbin derinlerinde iz bırakan şey ne parıltı ne de gösteriştir, sadece gerçek olan duygulardır. İnsan ruhu sahiciliğe susar ve ona kavuştuğunda her şeyden daha güçlü hisseder.

Sen, varlığıyla ruhuma dokunan, sessizliğiyle bile huzur veren tek gerçeksin...

Zaman, mekan, hayatın tüm karmaşası anlamını yitiriyor seninle.

"Çünkü sen sadece sevdiğim değil, hissettiğim, inandığım ve benliğime işleyen en derin hikayesin."

"Sana Söyleyemediklerim"

Bazı sokaklar hâlâ seninle başlıyor, seninle bitiyor. Rüyamda bile o sokaktaydım dün gece. Uzak bir yerdeydin, ama tanıdık... Yabancı gibiydin, ama bir zamanlar gözümde evdin. Yanındakilere baktım; bir hayatın vardı artık, içinde ben olmayan. Ve fark ettim ki, sen beni fark etmedin bile.

Eskiden bu beni parçalar, içimi acıtırdı. Şimdi ise sadece sustum. Çünkü artık senin sessizliğine cevap aramıyorum. Belki de bu rüya, içimdeki "bitmemiş" hissin vedasıydı sana.

Seni suçlamıyorum. Kimse kalmayı beceremediği bir yerde kök salamaz. Belki de biz ikimiz sadece bir mevsimliktik… Şimdi o mevsim geçti. Ve ben artık bu duygunun arkasına saklanmıyorum.

Hayatın başka yönlere aktı. Sen oradasın, ben burada. Ama artık seni geçmişimde güzel bir yere koymayı seçiyorum, yük olmadan. Ve kendime şunu söylüyorum Bazen unutmak değil, affetmek iyileştirir.

Ben seni affettim… Ve belki ilk kez kendimi de.

Serhat

Kim olursan ol, ne istersen yap, sen de bu Dünya'da tek başınasın.
Anne kolunda, baba yolunda, kardeş yanında tek başınasın.

“Gerçek güç, kırılganlığını kabul edip, yüreğini açık tutabilmektir.”

Rüzgar kokunu getirdi, anlayacağın yine "canım" burnumda..

Bin hayal kurarım biri gerçekleşmez, bir gerçek yaşarım kralı hayal edemez ahdjaj

Hayat bir deniz gibidir... Kâh deli dalgalı kah durgun... Mehtapın seyri denizde güzel olur...