Hikâyeni kendin yazabilseydin sonunu nasil bitirirdin?

Hikâyemi kendim yazabilseydim, sonunu belki de herkesin beklemediği ama içimde hep hissettiğim bir şekilde bitirirdim; mücadeleyle, kayıplarla, yanlış seçimlerle dolu ama sonunda kendi ayakları üzerinde durmayı öğrenmiş bir ben ile. İnsanlarla olan bağlarımı kaybetmeden, ama kendimi unutmadan bir denge kurduğum bir noktada bırakırdım hikâyemi. Mutluluk tek seferde gelmese de küçük anlarda, kendi çabam ve kararlılığımla hissettiğim bir huzur ve kabullenmeyle bitirirdim. Son sahnede geçmişin gölgeleri hâlâ yanımda olur, ama artık onları yük değil deneyim olarak taşırdım. Belki bir kapı kapanır, başka bir kapı açılır ve ben kendi yolumu, kendi kurallarımla çizerdim. Yani hikâyemin sonu, kesin bir “mutlu son” değil ama benim için anlamlı, gerçekçi ve kendimle barışık bir şekilde olurdu.