Eğer kendi hikayeni anlatan bir kitap yazsaydın, son cümlesi ne olurdu?

O kitabı yazdım uzun zaman önce ve son paragrafı şöyle bitiyor :

‘Bugünkü ben’ in ertelediği yükümlülük, ‘yarınki ben’ in başına iş açar. Gün günden ertelenen yükümlülükler, önceki benlerin bencilliği ve vurdumduymazlığı sonucu, en sonunda benlerden birinin kafasında patlar.
Bu korkunç boşlamada payı bulunan her önceki ben, şiddetle cezalandırılmayı hak eder. Ne var ki ‘son ben’ (iş kafasında patlayan), cezalandırmak istediğinde, suçu yükleyebileceği önceki benleri bulamaz.
Varoluş sürecinde, insanın varlık ortaya koyabilmesinde, her günkü benin ödevcil bir disiplinle parlatılması esastır. Ertelemek, bu yönüyle korkunç bir cinayettir.

Benim hikayelerim mutsuz sonla biterdi ve genelde yarım kalmışlık veya tamamlanmamış hikayeler konu olurdu ve o yüzden muhtemelen bir karakterin son cümlesi ile biterdi ve şöyle olurdu.

"..." dedi.

Kitap "dedi" kelimesi ile biterdi

Korkulmak sevilmekten daha iyiymiş galiba.