Ölünce ne olacağını merak ediyor musunuz?

Olmayacaksın 🙃

Bakacağım mutlaka

Bu dünyada öyle büyük acılar yaşayan insanlar var ki. Farklı boyutlarda bilmediğimiz acı ve sınavlar da. Cehennemde yakılmamızın hiçbir mantığı yok. Kendimizi kendimiz yakıyoruz. Çocuk ve hayvan gibi saf enerjilere zarar veren ağîr karmalar alanlar mesela defalarca kez reenkarne olsa da asla kolay aşamayacakları karmalar alıyorlar. Kendi kendilerini yaşamlarının içinde cehennemde buluyorlar. Ama sonuç olarak değişip gelişiyorlar. Yakılmanın hiçbir mantığı yok. Tanrı varlığımızı yakacak kadar düşük şuurumuzu yakıp biçerek cezalandıracak bir kavram değil. Cehennem ve cennet biziz. Kendimize yaşatıyoruz.

Ölüyordum, hayata geri döndüm. Bazı şeyler gördüm yaşadım. Yaşadıklarımla sorguladım ve reenkarnasyon tek hakikat. Ruhsal varlîğız ama biyolojik bir robotun içindeyiz.

Astral seyehat de yaşadım, onda sadece ruhum bedenimden ayrıldı kapanma kararma yoktu. Ben ölümü kısmen deneyimlediğime eminim. Ölüm ve yaşam hep birbirine senkronize inanamıyoruz ama tüm cevap yaşamın içinde ve kendi işleyişimizde saklı. Önce bebek oluyoruz, bebekliğimiz ölüyor. Sonra çocuk oluyoruz çocukluğumuz ölüyor. Ergen oluyoruz ergenliğimiz ölüyor. Genç oluyoruz, gençliğimiz ölünce yetişkin, yetişkinliğimiz ölünce yaşlı. En son bedenimiz ölünce ruhumuz tekamül ediyor. Mesela senin çocukluğun öldü. Ne kadar çok hissedip yaşayabilirsin, bir kaç anı dışında. Ama bilincin seninle. Bazı insanlar çok sezgisel, zeki deriz. Yaşları küçük olsa da. Geçmiş yaşamlarından edindikleri tecrübe, bilinç ve enerjiye göre reenkarne oldular çünkü. Bazı insanlar da yetişkin olsa da çok saf, kısıtlı. Yeni ruhlar çünkü. Bunu sadece zeka ile açıklayamayız. Sezgi, içgüdü, öğrenmediğimiz şeylere olan his ve mantığımız bunlara örnek. Anılarımız yeni yaşamlarda siliniyor ama bilincimiz silinmiyor.

Scooter sürerken düşüp kafamı çarptım 6 gün yoğun bakımda 2 hafta hastanede kaldım. Bilincim açıktı ambulantsa giderken çok fazla üşúme hissettim öyle başladı. Hastanede uyandım.

Ben o kapanmadan sonra bedenen değil ruhen ışıklı bir boyuttan geçtim katlardan indiğimi hissettim o katları bilincimiz ve karmamıza göre algıladım. Benim düşüncem değil yani bunu bizzat algıladım. Her şeyi net göremedim ama inerken hızlıca geri itildim bedenime düştüm öyle çok şiddetli baş ağrısı ile kendimi bedenimde buldum. Kendimi öldürtme hata vs o kadar algılamadım ya da kalmadım. Ama çok huzurlu ve rahattı. Dünyadaki hiçbi şey o keyifi veremez. Lunaparkta çok iyi bi alette gökyüzüne uçmak kanatlanıp uçmak desem yanından geçmez. Rüya falan da değildi bilincim açıktı farkındaydım. Çarpmanın etkisi ile hayal vs denebilir ama ne yaşadığıma eminim. Hayatı, bu tip şeyler yaşayanları, kendi bedenimizi sorgulayarak en mantıklı olan yaşadîğıma anlam verebildiğim bu. Ha bir de ruhsal rehberi keşfetme meditasyonu yaparken (geçmiş yaşam bile değil) sadece ruhsal rehberimle bağlantı kurmak istiyordum ama zihnim bir anda alakasızca transa geçti ve geçmiş yaşamımda çocuklarımın ahşap evde çıkan yangında öldüğünü, kapıda sinir krizi geçirdiğimi gördüm. Kalbim hızlandı hemen gözümü açtım hiçbir şeyi düşünememiş ne olduğunu anlayamamış halimle gözlerimden yaşlar akarken buldum kendimi. Ve bu hayatımda da aileme karşı aşırı büyük kaybetme korkum vardı, bunu tetikleyen işlerde çalıştıkları içinde iyice travmam oldu 18-21 yaşımda. Şu an saldım 22 yaşındayım. Sürekli birine ya bi şey olursa diye ulaşamadîğımda kafayı yiyordum. Geçmiş yaşamımın izi olduğunu düşünüyorum. Varlığımız da sır dolu. Yaşamadan anlattıklarıma birebir inanamazsın tabi ama, hayat bizden bilinç, kendi potansiyelimizi doğru yaşamamız, blokajlarımızı aşmamız, ve iyilik istiyor. Aksi takdirde karmalarımızı verene kadar döngülerimizi yaşayacağız.