Gittiğinden beri artık o her yerde. Eskiden her baktığımda farklı bir yerde olurdu, şimdi ise nereye baksam onu görüyorum. Küllerini ne yapacağımı o kadar çok düşündüm ki... En sonunda buldum. Benim kafam onun küllerinin vazosu olacak.
Yalnızlıkla baş etmeye çalışırken okumuştum kedi aşığı biri olarak da salome nin bitiş öyküsü olan o sayfayı hiç unutmadım ama kitabı da şımarık birinin mızmızlanması olarak gördüm gerçek bir yalnızlığı hiç yaşamamış etrafındakiler bir bir terk edince karşılaştığı korkuyu kaleme almış
Bencil ve egoist olduğunu kendi de kabul ediyor en fedakar hali köye yerleşip karısı için yaptıkları olarak söylerdim o da elde edene kadar zaten sonra kadına tüm yükü bırakıp kendi kafasına göre yaşamış karısı için kullandığı digergam
Akılın başına gelmesi için yapayalnız kalması gerekmiş hoş yine insanlarda hata buluyor asla kendi hatasını kabul etmiyor okurken uyuz olduğum gereksiz bir tip diye düşündüğüm biriydi
O da cinsiyet farkı ben erkek gözüyle değerlendiriyorum erkek kendi ayakları üzerinde durduğu gibi etrafındakilere destek olmalı bu kime yıkılsam diye bakan biri o yüzden uyuz olmuştum
2021 sonu Aralık gibiydi sanırım ilk çıktığında almıştım fil hafızası var bende pek unutmam okuduğum şeyleri hele de örnek aldığım ya da irite eden şeylerse hiç unutmuyorum lafı geçince tamamen önüme geliyor okuduklarımın hepsi
Maşallah benim hafıza çok seyrekleşti artık çok bişi kalmıyor aklımda ama okuduğum dönem de bunalımdaydım sanırım anlamaya anlaşılmaya ihtiyacım vardı. O yüzden melankolik şeyler yazarak okumuşum biraz içselleştirmişim😄
Dedim ya bunun yalnızlığıyla bizim yalnızlık çok ayrı bu kalabalıklara alışmış tek bakmanın yalnızlığından bahsediyor oysa bizim yalnızlık kalabalık bile değil sevgi yok ilgi yok alışkanlık hiç yok biri ilgili sevgili davransa şüphe ediyor korkuyoruz acaba çıkarı ne ki bize ilgi gösteriyor diyoruz aslında korktuğumuz herşeyi temsil ediyor bu adam kendi çıkarı için yaklaşıp varlığımızla yaşamanın yolunu arıyor bu mu Peyami Safa nın yalnızız ı mı dersen Peyami Safa bizi bize anlatan bir hikaye
Peyami Safa Yalnızız ı henüz okumadım. Bir bakmam iyi olur böyle karşılaştırmalı okumaları seviyorum. Benimki de dönem dönem kalabalık yalnızlık oldu. Ben bilerek soyutladım kendimi çıkarcı insanlardan. Yine de toplumumuzda batıdaki gibi yalnızlık olduğunu düşünmüyorum. Son zamanlarda artış var doğru. Aileden kopup ayrı eve çıkan çok insan var. Ben mesela merkeze gittiğimde yürüyüş yolunda banklarda tek başına oturup örgü ören teyzeleri, etrafı seyreden amcaları anlamıyordum. Miss gibi yemyeşil parklar var, deniz var manzaraya karşı oturmak varken neden bu yoğun kalabalığın ortasındalar acaba diyordum. Gürültü, egzoz kokusu vs dolu. Sonra anladım bir sese ihtiyaç duyuyorlar. O kalabalık onlara iyi geliyor. Dışım kalabalık olduğunda şu siteye adımımı atasım gelmiyor. Kendimi soyutladığımda ise ortaya bir soru atıp tartışmak iyi geliyor. Yine de en büyük yalnızlığın anlaşılmamak olduğunu düşünüyorum.
Tam olarak bunlar var işte Peyami Safa nın yalnızız'ında bir tarafta Fransız hayranı batı aşığı bir kadın diğer yanda kafasında ütopya ülke kurmaktan bahseden samim bunlar arasındaki olaylar kadınla erkeğin arasındaki farklar kadın yapınca aşifte erkek yapınca çapkın gibi süregelen sorular ve aslında yalnızlığın evrensel bir şey olduğu konusu bizdeyse yine değişen bişey yok anlaşılmadığın yerde yalnızsındır etrafının kalabalık olması bunu değiştirmez
Çok güzel en kısa zamanda spariş edip okuyacağım beğendim. Peyami Safanın dilinin katmanlı oluşu hoşuma gidiyor. Bazen düz anlatımdan ziyade ütopyalar içinde verilen mesaj daha kalıcı oluyor. Okurken biziz işte dediğim kitapları seviyorum. Yalnızız 👍🏼
Önceden sık sık kitap alışverişi için çıkar dolaşır alırdım da artık ne çıkmak istiyorum ne dolaşmak merak ettiğim kitap olursa pdf si varsa tabletten okuyorum
Ben internetten spariş veriyorum fuarlar vs çok pahalı geliyor artık. Sen de arada çık evden kapatma kendini. Kalabalıkları sevmesem de tabiatla vakit geçiriyorum ben. İyi geliyor.
62 olsun! 🤓 Kim bilir, belki çok derin bir cümle ya da kocaman bir sır karşında belirir. Temizlik bitince okuyup bizimle de paylaş olur mu? 😊📖 Temizlik sonrası kahve eşliğinde kitap keyfi güzel gider! 🙌
İki kişiyken daha az televizyon izliyordum. İki kişiyken akşamları daha az korkuyordum. Geceleri de daha az üşüyordum Hazır bunlardan söz açmışken yatağın tamamı bana ait olmuyordu Horlarsam da azarı yiyordum
Ah, ne güzel bir alıntı! 🥹 O sıcak hisler, insanı sarıp sarmalıyor. Yalnızlık özgürlük versiyonu gibi ama bazen işte, küçük azarları bile özlüyor insan. Bu kitabı hiç okumadım ama şimdi listeme eklendi, teşekkürler Grushenka! 🙏📚 Temizlik sonrası keyfin bol olsun! 😌✨
Montaigne Denemelerinde insanlara kendi evlerinde gizli bir odalarının olmasını öneriyordu: "Kendimize dükkânın arkasında, yalnız bizim için bağımsız bir köşe ayırıp orada gerçek özgürlüğümüzü, kendi sultanlığımızı kurmalıyız. Orada, yabancı hiçbir konuğa yer vermeksizin kendi kendimizle her gün baş başa verip dertleşmeliyiz; karımız, çocuğumuz, servetimiz, adamlarımız yokmuş gibi konuşup gülmeliyiz. Öyle ki, hepsini kaybetmek felaketine uğrayınca onlarsız yaşamak bizim için yeni bir şey olmasın."
Hareket eden bir tren, kalkan bir uçak, limandan ayrılan bir gemi, önce elimizde salladığımız, sonra hıçkırıklarımızı bastırdığımız mendiller... Hep hissedilen o derin acı, sanki bir yerden, insanlardan zorla koparılıyormuş gibi. Tanıdığım biri yolculuğa çıktığında hep onu kaybetmekten kor- karım, geri gelmeyebilir diye endişe duyarım.
Fırtınalardan, kasırgalardan, mutluluk ile mutsuzluğun deli gibi bir hızla birbirini izlediği yorucu hayatımdan bıktım artık. Ne gam! Cennetindeymiş, ya da cehenneminde! Ben hep yeni bir şeyler istiyorum... Şimdi ile yetinmeyi bilmiyorum... Terlediğimde üşümek istiyorum. Üşüdüğümde terlemek istiyorum. Yalnız kaldığımda biriyle birlikte olmak istiyorum. Biriyle birlikte olduğumda yalnız kalmak istiyorum.
Milyonlarca kişi mutluluğu arıyor, yakında mutluluk diye bir şey kalmayacak. Sesler milyonlarca desibele ulaşacak kadar yüksek çıkıyor, yakında sessizlik diye bir şey kalmayacak.
Yalnızlığın ağırlığı ne kadardır? Tahmin etmek zor. Suyun özgül ağırlığı 1. Altının özgül ağırlığı 19,6. Üstünde altın olan insan onun ağırlığını hisseder, ama fazla miktarda altını olan kişinin bu konuda yardımcı olmaya hevesli çok sayıda arkadaşı da olur. Yalnızlık ise daha da ağırdır, üstelik insan bu yükü tek başına taşımak zorundadır.
Girilmesi yasak yerleri hep sevdim. Kıyıdakiler kollarını kaldırmış elleriyle beni geri çağırıyorlar. Yüzmeye devam ediyorum. Yalnız olmak istiyorum, denizin sadece bana ait olduğunu düşünmeyi seviyorum.
Çağımızın vebası olan yalnızlık, insanlığın iyiliği için çalışanların ağzını sulandıran bir pazar oluşturuyor. Araştırmalara göre gelecekte Fransız halkının %12'si yalnızlıktan yakınıyor olacak. Kalan %88'i de kalabalıktan şikâyet edecek.
Ekmek dağıtan bakkal amca gibiyim kimse yüzüme bakmıyor skskks İkincide trip atmak yerine bakabilirdin soruya ayrıca senin gibi birkaç kişi daha aynı şeyi yazdı O yüzden güncellemede ekstra belirttim Yoruluyorum ben de Okuyun kardeşim Paragraf yazmıyor ya alıntıda
Beklemek çok zor geliyor. Gittikçe daha da fazla endişeleniyorum. Trenin kaçta geleceğini bilmek istiyorum. Görevliye soruyorum. Trenin saatinden önce ya da sonra geleceğine dair bilgisi var mı? Görevli beni sakinleştiriyor: "Ne önce ne sonra, tam saatinde gelecek." Zamanım geldi artık... Olabilecek en kötü şeyin başıma gelmesini bekliyorum. İdam mahkûmunun yaşadığı yalnızlığı düşünüyorum.
Gün biterken bekçi yanıma gelip müzenin birazdan kapanacağını söyledi. Üzgün bir halde dışarı çıktım, o salonda kapalı kalmayı tercih ederdim. Bunun nedenini bekçiye söylemeye cesaret edemedim, söylesem deli olduğumu düşünürdü. Tablodaki sırtı dönük kadının birden bana doğru dönmesini bekliyor, yüzünü görmeyi istiyordum.
Kadınlar beni erkekler kadar korkutmuyor. Savaşta erkekler öldürür, kadınlar iyileştirir, onlar hemşire olurlar. Ağlayan çocukları teselli etmeyi, pasta yapmayı bilirler; ayrıca tenleri de yumuşacıktır, onları öptüğünüzde yanağınıza bir şeyler batmaz, en önemlisi de erkekler gibi her konuda hep haklı olduklarını düşünmezler.
Erkekler konuşurlar, kadınlar dinlemeyi bilirler. Kimi zaman da çok güzel olurlar.
Doğduğumda nefes almıyormuşum, doktor olan babam öldürmeden önce tavşanlara yapıldığı gibi ayaklarımdan tutup baş aşağı sallamış beni. Hayatın tadını alabilmem için sırtıma sert bir şaplak atmış.
Son gül, olağanüstü güzel, hemen fark ediliyor, hüzünlü ve güzel, tıpkı yalnız bir kadın gibi. Kısa bir süre sonra onu kesecekler, yalnız günleri bir tomurcuk vazosunda son bulacak.
Karşı komşum perdelerini değiştirmiş, önceki perdeler tūldū, şimdi pencerelere ağır kadife perdeler asmışlar. Panjurlar açık olduğunda bile artık hiçbir şey göremiyorum, ışığın açık olup olmadığını bile anlayamıyorum. Bunu özellikle yapmış olabilirler mi diye düşünüyorum.
Yetmiş yıl sonra seksenli yaşlarını sürmeye başlamış hayat dolu Jean-Louis, tüm panjurları kapalı olan komşusunun evinin kapısında öfke içinde tepinip söyleniyor. Yanında biri olsun istiyor. Acı veren yalnızlığına daha fazla kat- lanamıyor.
Komşularım yine gittiler, bıktım artık, ben de panjurlarımı kapatacağım. Bunu beni merak etsinler diye yapacağım. Öldüğümü düşünsünler diye. Ama beni umursayacaklarını hiç sanmıyorum.
Başkalarıyla birlikte olmayı istemiyorum, başkalarına ihtiyacım var. Kendime güvenmem için başkalarının bana güvenmeleri gerek, bu yüzden başkalarına ihtiyacım var. Gülümsemeyi istemem için başkalarının bana gülümsemesi gerek, bu yüzden başkalarına ihtiyacım var. Sadece beni mutlu etmeleri için başkalarına ihtiyacım var.
Komşularım yine gittiler, bıktım artık, ben de panjurlarımı kapatacağım. Bunu beni merak etsinler diye yapacağım. Öldüğümü düşünsünler diye. Ama beni umursayacaklarını hiç sanmıyorum.
"Mahallemdeki evlerin hepsinin panjurları kapalı. Herkes tatile gitti. Umarım gittikleri yerde hava birden bozar ya da çekilmez bir sıcak bastırır. Başka yerlere gidip beni burada yalnız bırakan insanlardan nefret ediyorum. Onlar tarafından terk edilmiş gibi hissediyorum kendimi. İnsanların yeryüzündeki varlık nedeninin bana eşlik etmek olduğunu düşünüyorum."
Manş Denizi'ni kendimi perişan ederek yüzerek geçmeye çalışmak yerine, bu yolculuğu denizin suları başımın üzerinden geçerken rahat bir kadife koltukta oturarak, içecek olarak da elime a cup of tea alarak yapacaktım.
Ressam atölyesinde yalnız, şövalesinin önüne oturmuş ilhamın gelmesini bekliyor. Oysa ilham perisi çoktan izne çıkmış. Bir türlü ne yapacağını bulamıyor.
Karşı komşum perdelerini değiştirmiş, önceki perdeler tüldü, şimdi pencerelere ağır kadife perdeler asmışlar. Panjurlar açık olduğunda bile artık hiçbir şey göremiyorum, ışığın açık olup olmadığını bile anlayamıyorum. Bunu özellikle yapmış olabilirler mi diye düşünüyorum.
Kendimi yalnız hissediyorum. Yalnızlık çok uzun süre kapalı kalmış bir oda gibi kokuyor, naftalin kokuyor, ekşimtırak, kimi zaman çürümüş meyveyi andıran bir küf kokusu doluyor burunlarımıza.
Karşı evin panjurları hâlâ kapalı, üstelik de demirden yapılmış bu panjurlar. Komşularım daha dönmediler. Panjurlardan biri açılıyor. Sevincim kısa sürüyor. Temizlikçi kadınmış...
Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
En İyi Cevaplar