Şiir yazdım, nasıl olmuş sizce?

hece ölçüsü yok, kafiye yok, yaşanmışlık veya hissettirdiği bir duygu yok, betimlemeler zayıf ve kalitesiz, can alıcı bir mısra bile yok. okunmasını zorlaştırmak içinde elinden geleni yapmışsın, bazen imla kuralları okunmasını istediğin şekilde dilden bağımsız kullanılabilir ama böyle değil. örneğin ilk dörtlük, noktayı koyduğun anda anlam tamamlanmadan bitmiş. tema da belirsiz, kendini bir deniz feneri olarak betimlemişsin ama seslendiğin artık her neyse -aşk, özlem, bir sevgili- karşılığı yok. bir örnek vereyim;

yelkenlerini şevhetle dolduran kaptanların
ışığımdan mahrum kaldığı bir deniz fenereyim ben;
rotasında terk edilenlerin gözyaşlarından bir okyanus,
derinliklerinde kırılmış hayallerden evrilen korkularla.

ben sözelci değilim. kötü eleştiriyi de sevmem ama insanlar genelde kötü eleştirileri yapıcı eleştiriler bile olsa, saldırgan eleştiriler gibi görerek tavır takınıyor. bu yüzden madem olmamış, olurunu göstermemiz gerek diye düşünüyorum. yoksa eleştirmek kolay. yukarıdaki örnek pek içime sinmedi kendi duygularım olmadığı için, düz yazı olarak bir örnek daha yazmak istiyorum.

kendi şeklini bükerek beton duvarlara çarpan kağıt bir uçaktım ben, eriyerek asfalta harç olmadan önce gökyüzünde kısa süreliğine de olsa süzülen, şimdi ise parçası olduğum varoluşun ne olduğundan bile emin değilim. kağıt bir uçak, ebediyet kadar öncesinde gökyüzünde süzülen, ebediyetten çok daha önce bir defterde sadece temiz bir sayfa olan. hatırlar mı ki artık asfaltsa kağıt bir uçak nereden geldiğini? atılmış bir izmarit ile alkolü midesinde tutamayan biri sofra kurar mı hatırlaması için, eskiden kağıt bir uçak olan bu asfalta? dış paneli kırılmış soluk beyaz bir ampul ile tenha bir sokağı aydınlatan bu lambanın altında, alkol kusan derbeder bir insanla bir araya gelebilirse bu asfalt, derbederin sofrasında içmiş kadar oluyorsa sohbetlerine kadar konuk olup, anlatacak bir hikaye koyar o masanın ayaklarından birinin altına. eğilip bakın apt*llar. konu nereye varacaksa, zaten çoktan ordaydım, ordaydınız, ordaydık. bu yüzden konunun nereye varacağının bir anlamı yok, nasılsa vardığımızda anlamayacağız.

Ve şimdi sessizlikte kendi sesimi dinlerim,

Rüzgârın ardında kaybolan eski izlerim.

Senin gölgene değil, kendi ışığıma yol alırım,

Her fırtınada yeniden doğan ben olurum artik.

Buda benden olsun🙂

Yüreğinize saglik