Yazdıklarıma bir yorum yapar mısınız bana yardımcı olur musunuz?

Ne desem, nereden başlasam bilmiyorum aslında. Hayatın, tam her şey yoluna giriyor dediğim anda yine beni hayal kırıklığına uğrattığı noktalardan birindeyim. Oysa ne kadar çok ne kadar güzel hayallerim vardı. Hepsi de içinde heyecanlı, hevesli, masum bir çocuk kalbi taşırdı. Kader mi yoksa tercih mi bilmiyorum ama ‘’olmayınca da olmuyormuş’’ dememek için çok uğraştım. Hala da uğraşıyorum ve içten içe umutlarımı tamamen tüketmedim, yalan yok. Ama artık direnmek çok zor. Kendimi, kendime şu soruyu sorarken buluyorum: ‘’İnsan kaç defa düşer? Kaçıncıda yenilir de pes eder?’’. Çok yoruldum. Umutlarımı tam yeşerttiğim anda solup gitmesinden çok yoruldum. Bir hayli olağan, o kadar da zor olmayan isteklerimin anlamsızca, amaçsızca bir kenara atılmasından çok yoruldum. Bir yanım bazen bırakıp gitmeyi çok istiyor, bir yanımsa bıkmadan usanmadan ‘’her şey çok farklı olabilir’’ diyor. Sahi… Her şey çok farklı olabilir mi? Olabilir miydi? Olurdu, -di’li geçmiş zamanın esareti altında heba olup gitmeseydik. Geçen gün geri gelmiyor, geçen güzel yaşlar da öyle. Yaşını alıp gitmiş insanları gördüğümde hep fark ediyorum ki gençliklerinden bahsediyorlar. O en güzel yaşları unutulmaz oluyor ve her şey anlamını yitirse de o günleri anmaktan vazgeçmiyorlar. İnsan o zaman diyor ki ‘’bir ömür unutulmuyor, bir ömre bedel demek ki bunlar’’. Şimdi düşünüyorum da neye harcıyorum ömrümü ben? Yarınımı göremezken bugünümde neyin yasını tutuyorum? Bir yandan yaşanmış ama çoğunlukla da hiç yaşanmamış günlerin hayali ve hüznü içerisinde kendimi tüketiyorum. Her şey çok farklı olabilirdi. -di’li geçmiş zamanın esareti altında heba olup gitmeseydik, belki de ben tüm coşkumu hala içimden taşırıyor olurdum. Belki de hala çocuklar gibi şen olurdum. Yoruldum. Hiç vazgeçmek istemediklerimden vazgeçmeyi düşünecek kadar yoruldum. Kırıldım ama ayaktayım çünkü kendime çektirdiğim sancılar en sevdiğimden de ağır gelmeye başladı. Devam edebilmek için, yaşayabilmek için hiç istemeyerek koyuyorum sevgimi de hayallerimi de bir kenara. Yoksa kalbimin atışlarıyla kesilen nefesimle kasılan midemle kendime daha fazla nasıl devam ederim?