Kızlar, Neden Müslüman kadınlar cuma namazına katılamıyorken Hristiyan kadınlar özgürce Pazar ayinine gidiyor?

Cuma namazının kadınlara “şart görülmemesi” meselesi, aslında tam da bahsettiğim ayrımın kanıtı oluyor. Hristiyanlıkta, özellikle Katolik Kilisesi’nde, kadınlar da erkekler gibi Tanrı’nın halkının eşit üyeleridir. İbadet, sadece erkeklerin imtiyazı değildir. Bizim inancımızda kadın ve erkek, Mesih’in bedeni olan Kilise’nin eşit parçalarıdır; bu yüzden Pazar günü ayinlerinde yan yana, birlikte Rab’be tapınırız. Hiç kimse “senin katılmana gerek yok” demez, çünkü kurtuluşun ve Tanrı’ya yönelişin cinsiyeti olmaz.

Ayrıca “kadın erkeğin önünde eğilip secdeye gitse hoş olur mu” yaklaşımı, ibadeti manevi bir derinlikten çıkarıp neredeyse fiziksel bir utanç meselesine indirger. Bizim için ibadette bedenin duruşu değil, yüreğin Tanrı’ya yönelmesi önemlidir. Kilisede bir kadın önde veya yanda oturuyorsa kimse bundan rahatsız olmaz; çünkü dikkatimizi birbirimizin bedenine değil, Rab’be çeviririz. Bu, sadece toplumsal bir düzen farkı değil, teolojinin kalbinden kaynaklanan bir anlayış farkıdır.

Son olarak, “Allah böyle takdir etmiş” şeklindeki cevaplar Müslüman inancının iç tutarlılığı açısından anlaşılır olabilir, fakat dışarıdan bakıldığında bu durum hâlâ bir cinsiyet farkı yaratır. Hristiyanlıkta Mesih’in Sözü açıkça der ki: “Artık ne Yahudi ne Grek, ne köle ne özgür, ne erkek ne kadın vardır; hepiniz Mesih İsa’da birsiniz.” (Galatyalılar 3:28) Bizim için ibadette ayrımcılığın olmaması, Mesih’in bedeninde herkesin eşit değer taşımasının doğal bir sonucudur.

“Eşitlik adalet demek değildir” gibi sözler, aslında ayrımcılığı meşrulaştırmak için kullanılan klasik bahaneler. Bir ibadetin farz olup olmaması, insanların Tanrı huzurunda eşit değer taşıyıp taşımadığının doğrudan göstergesidir. Cuma namazı erkekler için zorunlu ama kadınlar için değilse, bu zaten baştan bir ayrım konmuş demektir. “İstese kılabilir” demek de meseleyi çözmüyor; önemli olan “eşit sorumluluk ve eşit davet”tir. Hristiyanlıkta Pazar ayini herkes için zorunludur, çünkü Tanrı’nın çağrısı cinsiyete göre değişmez.

Ayrıca “İsa herkesi sevdi ama adalet farklı” şeklindeki söz, Kutsal Kitap’taki İsa portresini yanlış anlamaktır. Mesih’in sevgisi, aynı zamanda mutlak adaletin ifadesidir. O, kadını da erkeği de aynı şekilde çağırır, aynı kurtuluşa davet eder. İslam’daki “kadın-erkek mesafesi” anlayışı, ibadeti ruhsal bir buluşma olmaktan çıkarıp fiziksel temas üzerinden kurallar silsilesine indirger. Bizim inancımızda Tanrı’ya yaklaşırken odak, bedenlerin yan yana oluşu değil, yüreklerin Tanrı’ya dönük oluşudur.

Son olarak, “İslam’da sorun arama” demek, eleştiriye kapalı bir tavırdır. Eğer bir uygulama insanları cinsiyete göre ayırıyor, bazılarına farklı sorumluluklar yüklüyor, bazılarını “katılsan da olur katılmasan da” diye ikinci plana atıyorsa, bu sorgulanabilir ve sorgulanmalıdır. Sorgulamak kötü niyet değil, gerçeği aramanın bir parçasıdır. İsa Mesih de insanlara körü körüne gelenekleri değil, Tanrı’nın gerçeğini takip etmelerini öğretti.