Geçmişte aşk emek ve sadakat üzerineyken, şimdi hızlıca yaşanıp bitiyor. Sizce bu değişim bireyden mi, kültürden mi kaynaklanıyor?

Sitede güven hakkında daha önce bir soru okumuş ve cevaplamıştım: Aşk hakkındaki sorunuz için çok önemli ve anlamlı bir noktaya dikkat çekmek istiyorum: Kültür, ne tam anlamıyla ne de sadece bireye özgüdür. Her şeyden önce, bireysellikle beslenen kendine ve başkalarına duyulan güven eksikliği, kişinin içsel olarak bile kendini yeterince tanımaması, asla iyileşmeyen yaralar ve her şeyden önemlisi, tüm olumlu ve sağlıklı enerjiyi her şeyden önce zararlı olana doğru emen mevcut dünyanın etkisi. Çaba ve sadakat zamanla inşa edilir; bir kalp, bir ruhu sever; her şey ruhsal olarak uyumlu olduğunda. Bunun kaybolması bireyin veya kültürün bir sonucu değil, insanların, diğerinin tekilliğini hissetme, onu anlama arzusuna yol açan güven nefesini boşaltmış olmalarıdır. Çünkü insanların çoğu kendilerine çok az güvenir, kendilerini içsel olarak hiç tanımaz ve her şeyden önce, yaralarının etkisiyle kendi rüzgarlarını takip ederler. Birisi yaralandığında, bir çiçeği ve kokusunu koklamaya çalışır mı? Ya da uçan bir kuşu gözlemleyip analiz eder mi? Hayır, bir kişi derinden incindiğinde ve etkilendiğinde, gerçekten doğru olup olmadığını anlamaya çalışmadan, doğru olarak algıladığı şeyin peşinden gider. Arkasındaki anlayış olmadan gerçeğin ortaya çıkması, gömülü ve tedavi edilmemiş yaraları ortaya çıkarır. Birçoğunun görülemeyen, görünmez yaraları vardır, bu yüzden aslında kaçtıklarında veya aşkları solduğunda, bunun büyük çoğunluğu bugün olur, çünkü yaraları bulanıklaşmıştır ve yargıları değişmiştir ve bu yüzden ne yazık ki ruhlar tanıklık etmez, insanın seçimlerine ve özgür iradesine rehin alınırlar, belirli bir anda bir durumun netliğini göremez ve kendini kalbinden ve ruhundan keser, sonra sadece kendisine fısıldananı, inandırılanı görür ve bazen kişi hissettiğine veya yargıladığına inanır, ancak yaralar kendi içinde gedikler açtığı için tekrar içsel olarak manipüle edilmiştir. Eğer onarmazsak, algılanamayan bir şeyin avı oluruz. Bu dünya karmaşıktır çünkü etkiler bazen insani, bazen görünmezdir ve belirli bir anda kendimizin efendisi olmadığımızda, ama olduğumuzu düşündüğümüzde, bu büyük bir tuzaktır, ölümcül değildir, sadece kendimizi iyileştirmeli ve ruhumuzdan gelen ışığı almak için merkezimize nasıl döneceğimizi bilmeliyiz, kişinin yolunu saptıran illüzyonlar ve ince oyunlar değil. Birçok insanın neden derin iç pusulalarına erişemediğine dair önemli bir noktaya değinmek istiyorum? Çünkü her zaman yanıltıcı ve kolay olanı takip ederler, insanlar sarsılmak yerine rahatlığı severler ve gerçek veya gerçeklik yoluyla çıkarları için savaşırlar. Yani aslında aşkın solması kendi başına gerçek bir sorun değil, toplumsal ve insanın hayatta kalmasından kaynaklanan bir beladır, tek nedeni ise insanın hayatta kalması ama kendi içinde yeniden doğmayı sevmemesi, günlük olarak kendini değerlendirmemesi ve fiziksel, ahlaki, ruhsal, entelektüel, enerjetik ve çeşitli alanlarda yapılması gerekeni yeterince yapmamasıdır. Çünkü beden birdir ama çok boyutludur, fiziksel bir bedenimiz, kuantum zihnimiz ve ilahi olanın ışığı ve imzası olan bir ruhumuz, ruhsal beynimizden çok daha önemli bir beyin olan bir kalbimiz var, doğru akışa sahip olmaları için bunları iyi ayarlamalıyız, mide de bir beyindir. Yani aslında bu konuda kesinlikle anlaşılması gereken şeyler var; eğer yaralar, travmalar, duygularla engeller ve düğümlersem, ruhumu iyileştirmek için çabalamadığım etkilerden etkileniyorum. Toplumun manipüle etmek istediği, çevremdekilerin manipüle etmek istediği, zararlı enerjilerin manipüle etmek istediği bir av olacağım: 5G dalgalarının hücrelerimizi bile etkilediği, cep telefonlarının kansere yol açabildiği, hava ve kirliliğin akciğerlere ve kalbe saldırdığı, enerjimizi şarj etmek için doğaya daha az gittiğimiz, doğal olanı daha az gözlemlediğimiz ve yüzeysel olana doğru koştuğumuz bir dünyada yaşıyoruz. Dijital teknoloji kitapları erişilebilir hale getirdi, ancak bir kitabı elinize alıp iradenizle okumak bilişsel olarak aynı şey değil. Denge çözümü arayan ancak gerçek dengenin kendi içlerinde olduğunu ve birlikleri için sorun olan şeyi iyileştirmeleri gerektiğini anlamayan birçok insanda irade, denge, uyum ve kişinin iç merkezinin sıklıkla bozulduğunu söyleyebilirim. Merkezimizden uzaksak, diğerine nasıl yakın olabiliriz? Kendimizden uzak olduğumuz sürece başkalarından da uzağız, bu yüzden şu anda aşkta yaşananlar sadece mevcut dünyanın bizi merkezimizden uzakta yaşamaya yönlendirmesinin gözlemidir.

Cehaletten kaynaklanıyor. Fiziksel ve ruhsal zayıflıktan, özentilikten ve korkudan. Kendine, dününe savaş açmıyor artık insanlar. Ailesine, sevdiğine, tarihine savaş açıyor. Böyle böyle de yozlaşıyor o hep yargıladığı kınadığı insanların karakterini giyiyor köle ruhuyla.

Değişimler sosyal medya, tv gibi platformların olmayan şeyleri normâlleştirmesi üzerinden kaynaklanır. Bir de nedense herkes hint kumaşı olduğunu düşünüyor. Birinden ayrılır, yeni birini bulurum fikirleri fazlasıyla hakim