Tatilde olduğum için, tüm sorulara tek tek cevap veremedim. Sadece önemli ve kritik sorulara, akıllı klavyemin sesli yazdırma kısmına anlatarak yazdırdım. Cevaplardan hepsine ulaşabilirsiniz.
Güncellemeler
1 yıl
Atatürk siyasi bir ideoloji değil, bir fikirdir, bir devrimdir. En hassas ve kırmızı çizgim olduğu için önemli sorulara geç cevap vermek istemedim. Biraz empati yaparsanız, yaptığı her şeyin devletin bekası için olduğunu anlarsınız. Cevaplarımı okuduğum tarih kitaplarına ve yaptığım araştırmalara dayanarak verdim.
“Bunca mücadeleyi verirken, en çok yalnız hissettiğiniz an hangisiydi?” diye sorardım. Çünkü zaferlerin arkasında, kimsenin görmediği derin yalnızlıklar olduğunu hep hissetmişimdir. Onun yüreğinden dökülecek bir cümle bile, belki bin sayfalık tarihten daha çok şey anlatırdı.
1
0 Yorumla
En İyi Cevaplar
Gizli Üye
(25-29)
1 yıl
Din hakkında görüşünü Cahil insanlarla nasıl başa çıktığını Tek bir bedende bu kadar başarının nasıl mümkün olduğunu
Kitap önerir misin? Herhangi bir içerik de olur. Araştırmam için. Tarih konusunda bayağı cahilim, acaba okuyunca anlayabileceğim tarzda bir şeyler önerebilir misin?
Peki, tarihe bu kadar ilgi duyan bir insan ne sorardı onu da çok merak ettim söylemek istersen. Daha çok muhtemelen işleyişlerin görünmeyen yüzüyla ilgili olur diye tahmin ediyorum.
Rica ederim. Ben tarihe aşığım. Zamanında ODTÜ tarih istiyordum. ODTÜ gelmezse, başka bir ünv de okumam demiştim. Kazanamayınca, evde kitaplar okuyarak kendimi geliştirmeye çalıştım. Sen de kendine iyi bak, iltifatın için teşekkür ederim :)
Teşekkür ederim uzun uzun yazmışsın, bunu sormamın sebebi bu konularla içli dışlı olmuş birisinin sorularının daha aydınlatacağını düşündüğümdendi, tarih konusunda okuma yaparken ara sıra kendi kafamda cevap bulmaya çalışırsam kendimi geliştireceğim türden sorular, zeki insanın hâli belli oluyor. yardımın için tekrardan teşekkür ederim. Ben özellikle onun bilinç yapısını merak ediyorum. Savaş görmüş bir insan nasıl dayanabildi, nasıl sağlıklı kararlar alabildi? Her gece içtiğini biliyoruz. Böyle bir durumdan yara almadan çıkmak gerçek dışı olurdu zaten. Bir yerde geceleri kendi içine çekiliyordu diye okumuştum, eğer bu doğruysa acaba o vakitlerde gelen içsel buhranlarla nasıl mücadele etti? Çevresinde onu anlayan pek insan yoktu diye de okumuştum, bu konularda cahil olduğumdan yorum yapmak üstüme vazife değil tabii ki ama acaba, anlaşılmadığı yerde direnmeye çalışmak nasıl hissettirmiştir? Zihninin nasıl çalıştığı, hayattaki inceliklere nasıl yaklaştığı, bakış açısı. Mesela Atatürk'ün okuduğu kitapları biz net olarak biliyor muyuz kütüphanesinde illa ki vardır. Evlilik içi ilişkisini, aşık olduğu kadınları, annesiyle olan ilişkisini de merak ediyorum. Latife hanım acaba oğluna çocukken baktığında bu parıltıyı yakalamış mıydı? Hatalarını, pişmanlıklarını, korkusunu merak ediyorum.
Cumhuriyeti kurarken en büyük ilham kaynağını ve karşılaştığı en zor engel neydi? Bu halk iyice gerileşti akıl bakımından acaba o dönem de ki insanların okuma yazması olmamasına rağmen nasıl bu kadar zeki, akıllı ve çevik kalabildiklerini merakta ederdim.
Böyle bir imkanım olsaydı ona Türkiye’nin bugün geldiği noktayı, toplumsal barışı ve kadın hakları adına ne hissettiğini mutlaka sormak isterdim. Özellikle günümüzde eğitimin ve bilimin önemi hakkında neler düşündüğünü merak ediyorum. Sen ne sorardın, aklına ilk gelen soru ne olurdu? 🌱✨
Onunla konuşamazdın çünkü her muhabbete kendini açacak biri değildir kendisi. Varlığından bile habersiz kalırdın ve yine çünkü kendini insanlardan korurdu. Şimdi ben Mustafa Kemal’in yanındayım diyen insanların çoğu Mustafa Kemal’i görse onu terk ederlerdi çünkü anlayabilecek kadar yüksek karaktere erişmemişlerdir, hatta onlara ağır kızardı yaptıkları samimiyetsiz ve vatan edebiyatından ötürü. Siz Mustafa Kemal’i sevmiyorsunuz sadece Mustafa Kemal diye kendinizi bir bok sanmamız için síkik benliğinizi tatmin ediyorsunuz. Mustafa Kemal’i anlasaydınız bugün durum bu kadar rezil bir sonuç ile nihayetlenmezdi
İslam’la alıp veremediği hiçbir zaman olmadı. Onun mücadelesi, dini inançlarla değil, dinin siyaset ve çıkar aracı olarak kullanılmasına karşıydı. Osmanlı’nın son döneminde ve Milli Mücadele sırasında birçok sözde din adamı, işgale karşı direnişi “halifeye isyan” diye nitelemiş, milleti İngiliz’e, Fransız’a teslim olmaya çağırmıştı. Şeyhülislam fetva vermiş, Anadolu’daki kurtuluş mücadelesini dinsizlik olarak göstermeye çalışmıştı. Bugün “FETÖ” olarak tanımlanan yapı neyse, o dönemdeki birçok tarikat ve cemaat de aynı şekilde devletin içine sızmış, halkı baskı altına almış, dini kendi iktidar alanına çevirmişti. Din üzerinden halkı yönetmeye çalışan bu düzen, devletin bağımsızlığına ve milletin iradesine doğrudan tehditti.
Yaptığı reformlar dine karşı değil, dinin yanlış ellere geçmesine karşıydı. Halifeliği kaldırması, tekke ve zaviyeleri kapatması bu yüzdendi. Çünkü devletin yönetimi, kutsal unvanlar üzerinden değil, halkın iradesiyle şekillenmeliydi. Camiler kapatılmadı, aksine ezan okundu, ibadetler sürdü. Diyanet İşleri Başkanlığı kurularak din hizmetleri kurumsallaştırıldı. 1924’te hafızlık eğitimi veren okullar açıldı. 1933’te İlahiyat Fakültesi kurularak din eğitimi devlet denetimine alındı. Kur’an-ı Kerim Türkçeye çevrildi, meali halka dağıtıldı ki insanlar neye inandığını anlayarak okusun.
Bütün bu adımlar, dini ortadan kaldırmak için değil, dini cehaletten ve çıkar ilişkilerinden korumak içindi. Onun önceliği, devletin bağımsızlığı, halkın özgürlüğü ve toplumsal bütünlüğün korunmasıydı. Dinin özüne zarar vermek bir yana, onu hurafelerden, istismardan arındırarak korumayı hedefledi. Dindar olan değil, dini çıkarı için kullanan yapılar bu düzenin dışında bırakıldı. Çünkü devlet, bireylerin inancına karışmaz; ancak o inancın kötüye kullanılmasına göz yumamazdı.
Bu milleti neden düşünmedin derdim düşündüm ömrümü verdim derdi bende hayır önce sağlıklı olacak uzun yasiycak sonra yerine gelecek lider yetiştirmen lazım derdi oda şartlar derdi nur içinde yat
dürüst olayım hiç bir şey sormazdım ama o rakı sofrası muhabbetini dinlemek isteridm
onlar konuşsunlar ben dinleyeyim
0
0 Yorumla
Gizli Üye
(36-45)
1 yıl
Ülkenin sahibi hanedan üyelerini kadın, çoluk, çocuk demeden neden hepsini avrupanın farklı üyelerine sefalet içinde bırakarak sürdüğünü sormak isterdim.
Kuranlarla ve dualarla kurban keserek açılan ilk milletvekili meclisi sonrası hilafeti kaldırmak ikiyüzlülük değilmidir. Madem inancın yoktu neden inançlı gibi gözüküp sonra kıyım yaptın demezlermi adama?
hemen meclisle birlikte öyle bi değişiklik yapsaydı fazla gelirdi ki hala bunu kaldıramayanlar var. şnançlı gibi gözüküp derken sen içini bilemezsin atamın hem bu sebep sonuç ilişkilerini ortaokulda bile veriyorlar
Atan inançsız olduğunu kendisi verdiği röportajda söylemişti zaten. siz neden ona hala böyle bir imaja gerek duyuyorsunuz bilinmez. Ayrıca videosu var biz hükümlerimizi gaibden geldiği sanılan kitaplara göre almıyoruz diyor.
ee olabilir sen farkında mısın bilmiyorum ama şu anki türkiye cumhuriyetini kuran kişiden bahsediyoruz. eğer diyorsan ki ben dinimle yönetilmek istiyorum kitaba göre yönetilmek istiyorum çok seçeneğin var gitmek için. kimse sizi tutmuyor burada. hem biraz utanın ya böyle sallarken onun kurduğu onun fikirleri yaptığı hamleler sayesinde şu an kendi ülken var
Pardon ama burası sultan alparslanın alıp yönettiği ve Osmanlı ile devam ettiği bir ülke. Senin atan asla bir ülke kurmadı sadece rejimi değiştirdi. Tayyip erdoğan ise o rejimi tekrar değiştiren yeni bir lider oldu. Parlamenter rejimi başkanlık rejimi olarak değiştirdi. Belki farkında bile değilsin şu an ama durum bu. Yeniden bir ülke kuran yok yani hadi naş..
orada dur derim. Bu ülkede kürtlere ve Ermenilere katliam olmamıştır. türklük dayatmasına bişey diyemem ama diğer söylediklerini ispatlıyabileceğin devletler arası dahil bir argümanın yok dostumm.
Öncelikle, Türkiye Cumhuriyeti kurulduğunda karşısında yalnızca çökmüş bir imparatorluk değil, o imparatorluğu ayakta tutan ve halkın iradesinin üzerinde gören bir monarşik yapı vardı. Halifelik ve padişahlık, yalnızca sembolik değil; doğrudan siyasete, orduya ve topluma hükmeden kurumlardı. Yeni kurulan devlet, halk egemenliğini merkeze almıştı: “Egemenlik, kayıtsız şartsız milletindir” diyordu. Bu ilke, doğası gereği hanedanla bir arada yaşayamazdı. Çünkü hanedan, kan yoluyla gelen bir egemenliği temsil ediyordu.
Saltanat kaldırıldıktan sonra da bazı hanedan üyeleri, halifelik üzerinden yeniden güç kazanma arayışındaydı. Türkiye’nin henüz tam olarak toparlanmadığı bir dönemde, bu durum içeride bölünmelere, dışarıda da emperyalist güçlerin müdahalesine açık bir zemin hazırlıyordu. Özellikle hilafet yanlısı hareketler ve bu hareketlerin İngiltere, Fransa gibi ülkeler tarafından desteklenmesi, cumhuriyet rejimi için ciddi bir tehdit olarak görülüyordu. Bu nedenle, sadece padişahlık değil, halifelik de kaldırıldı ve hanedan üyeleri sınır dışı edildi.
Kadınlar ve çocuklar da bu kararın içinde yer aldı; çünkü hanedanın tüm bireyleri, o dönemde birer semboldü. Sürgün kararı, bireylerin kimliğinden çok, hanedanın siyasi varlığını sona erdirmeyi amaçlıyordu. Bu kararda bireysel düşmanlık değil, bir rejim değişikliğinin netliği vardı. Ama insan olarak bakıldığında, elbette yaşadıkları büyük bir trajedidir. Birçok hanedan mensubu, özellikle kadınlar ve çocuklar, Avrupa şehirlerinde maddi sıkıntı çekti, yıllarca vatansız yaşadı.
Ancak bu kararın ardında, kişisel hırs ya da intikam değil, devletin geleceğini garanti altına alma düşüncesi vardı. Yeni devletin kökleşebilmesi için geçmişin egemenlik iddialarına tamamen son verilmeliydi. Bu, bugün soğukkanlı bir devlet refleksi gibi görülebilir ama elbette acı bir yönü de vardır. Cumhuriyetin kurucuları, bu bedeli göz önüne alarak, kendi isimleri üzerinden değil, millet iradesi üzerinden yeni bir sistem inşa etmeye karar verdiler.
Sürgün kararı, bu sistemin sağlamlaşması için atılan sert ama stratejik bir adımdı. Her devrim gibi sancılıydı. Ama amaç, geçmişle hesaplaşmak değil; geleceği kurtarmaktı.
Benim verdiğim cevap, Atatürk'ün Nutuk'undan, dönemin tarihçilerinden, İlber Ortaylı'dan, Halil İnalcık'tan, günümüzde yaşananlardan.
100 yıl sonra Fetö'cülerin ya da onun zihniyetinde olan dincilerin çoğu da şuanda yaşanan olaylar için, "din adamını neden ülkeden kovdu" diyecekler. Dönemin din tüccarları da öyleydi. Din adı altında, İngiliz ajanlığı yapıyorlardı. Bu şekilde üslup takınmak yerine, birazcık kitap okuyup araştırmanızı öneririm. Türkiye'nin aktif özeti gibisiniz. İyi akşamlar.
Alkol, onunla Allah arasında. Sen Allah mısın ki, bir insanı içtiği içkiyle yargılıyorsun?
Fatih Sultan Mehmed, sadrazamıyla tebasını gezerken, sadrazamın bir adama "namazlarını kılıyor musun, ibadetini ediyor musun?" diye sorduğunda, Fatih Sultan Mehmed sözünü kesmiş de,
"Tebama, Allah'ın soracağı soruları sorma. Tebama, aç mısın, bir şeye ihtiyacın var mı?"diye sor.
şu an yurt dışındaki Osmanlı Hanedan üyeleri bile, "Atatürk doğru olanı yaptı, aksi taktirde iç isyan çıkardı. Vatan ajan doluydu, Osmanlı diye bir şey kalmamıştı, hasta bir vücut gibiydi" diyor. Kalkmış alkolik biriydi diyorsun.
Kitap okuyup araştırmanı öneririm diyorum, "alkolik biriydi" diyorsun.
Ben verilerle, tarihle, kitaplarla yorum yapıyorum, sen "alkolik biriydi" diyorsun.
Türk toprağını sahiplenmeniz çok gülünç. Sizi bizler yönettik. Bu ülkenin her karış toprağı Türkün. Binlerce yıldır böyle. Sizin hayali tarihiniz değil bizim gerçeklerimiz var
Siz 1000 senedir buradaysaniz biz 10000 senedir buradayiz. Gercek ariyorsan dna testi yap... zaten hepiniz asimile olmus ermeni ve rumsunuz. Olmayan bir irkin topragida olmaz, turk diye birsey yok.
Öncelikle şunu net söylemek lazım: 1915’teki Ermeni Tehciri olayları, Osmanlı döneminde yaşandı. Yani Atatürk henüz Cumhuriyet’i kurmamıştı. O zaman ordu içinde görevli bir subaydı ama karar verici konumda değildi. Tehciri planlayanlar İttihat ve Terakki’nin lider kadrosuydu: Enver, Talat, Cemal Paşalar.
Peki Atatürk’ün bu işle bir ilgisi oldu mu? Cumhuriyet kurulduğunda Ermeni meselesine yaklaşımı, tamamen yeni devletin sınırlarını ve birliğini korumaya dönüktü. Yani şöyle düşün: 1. Dünya Savaşı’ndan çıkmışsın, memleket parçalanmış, Sevr denen antlaşmayla Anadolu bile elden gitmek üzere. Böyle bir ortamda, Atatürk için mesele, halkı bir arada tutmak ve devleti ayağa kaldırmaktı.
Yani o da şunu görüyordu: Eğer bu meseleler uluslararası arenada büyürse, yeni kurulan Türkiye daha baştan çökebilir. O yüzden, “geçmişte ne olduysa oldu ama biz geleceğe bakalım” gibi bir politika izledi. Bu, elbette tüm acıları görmezden gelmek değil ama o dönemin önceliği devleti yaşatmaktı.
Dersim Katliamı meselesi daha doğrudan Cumhuriyet dönemiyle ilgili. 1937-38’de gerçekleşti. Ama buradaki mesele de sadece bir “isyan bastırma” değil, aynı zamanda devletin merkezileşme politikasıyla ilgiliydi.
O dönemde, Dersim bölgesi devlet otoritesinin çok zayıf olduğu, bazı ailelerin neredeyse kendi krallığını kurduğu bir yerdi. Cumhuriyet’in anlayışı ise şuydu: Devlet her yere ulaşmalı, her vatandaşa eşit mesafede olmalı. Dersim’deki yerel direnişler bu yüzden bir “güvenlik tehdidi” gibi görüldü. Sonuç çok ağır oldu, evet, ciddi can kaybı yaşandı. Bugünden bakınca çok acı.
Ama şöyle düşünebiliriz: Yeni kurulmuş, sınırlarını daha yeni çizmiş bir devlet, iç bölgelerinde bile denetim kuramazsa, o devlet ne kadar yaşayabilir? Atatürk ve arkadaşları bu yüzden sert önlemleri meşru gördüler. Kendi bakış açılarıyla, devletin bekası için “gerekliydi” dediler. Yine, bu acıları meşrulaştırmak değil ama neden böyle davranıldığını anlamaya çalışmak gerekiyor.
Nezihe Muhiddin gerçekten erken dönem feministlerinden biri. Kadın hakları için büyük mücadele vermiş, ilk kadın partisini kurmak istemiş. Ama ne yazık ki dönemin siyasi ortamında bu fazla “erken” bulunmuş.
Cumhuriyet kadını profili aslında onun hayal ettiği gibi güçlü, özgür bir kadın profilidir. Ama Nezihe Muhiddin biraz fazla bağımsız ve erken davrandığı için sistem onu dışladı. Burada da şöyle bir bakış var: Atatürk ve çevresi, reformları adım adım ve kendi kontrolünde yapmak istiyordu. Bu yüzden muhalif görülen kişiler (ister iyi niyetli olsun, ister olmasın) sistem dışına itildiler.
Yani şöyle düşün: Atatürk, kadınlara seçme-seçilme hakkını getirdiğinde dünya henüz bunu tartışmıyordu bile. Ama bu adımların “kimin eliyle, ne zaman atılacağı” onun için çok önemliydi. Devletin kurucu iradesine aykırı çıkışlar (Nezihe Muhiddin gibi) sistemin dışında kalabiliyordu.
Tüm bu olaylara bakarken şunu unutmamak gerek: Atatürk’ün ve Cumhuriyet’in amacı, batmak üzere olan bir imparatorluktan çağdaş bir ulus-devlet yaratmaktı. Bu süreçte hatalar, sertlikler, görmezden gelinen insanlar oldu mu? Oldu. Ama o günün dünyasında, o şartlar altında, birçok karar devletin sürekliliği ve toplumsal dönüşüm adına alındı.
Bugünden bakınca bazıları kabul edilemez görünebilir ama anlamaya çalıştığımızda; Atatürk’ün asıl hedefinin “geleceğin güçlü, çağdaş Türkiye’si” olduğunu görebiliriz.
Asimile olmuş Ermeniler asıl türkleştiler bugün türkiye içinde yaşayıp ismi soy ismi Türkçe olan bir çok Ermeni var sen bile belki Türkçe isim ve soy isme sahipsin peki bana 1 tane Türk göster ismi soy ismi Ermenice olan eğer varsa? Bu durumda asimile olan Türk tohumu olan siz Ermeniler oluyorsunuz 😄😅
Dinimizi dilimizi bir gecede nasıl değiştirdin? Halk mi uyuyordu yoksa hipnoz mu ettin ilaç mi icirdin?
1
3 Yorumla
Soran
1 yıl
Öncelikle şu var: Dil bir gecede değişmedi. Ama yazı sistemi değişti. Arap alfabesi yerine Latin alfabesi geldi, evet. Ama neden?
Çünkü Osmanlıca denilen şey, halkın konuştuğu Türkçeden çok uzaktaydı. İçinde bolca Arapça ve Farsça vardı. Ve bu dili sadece okuma yazma bilen, yani çok az bir kesim anlıyordu. Halkın çoğu ne devletin yazısını, ne gazete haberini, ne mahkeme kararını okuyabiliyordu. Yani halk, kendi ülkesinde kendi dilinden uzak yaşıyordu.
Latin harflerine geçilmesi, halkın konuştuğu dile uygun bir yazı sistemine geçmekti. Amaç şuydu:
“Herkes okusun, herkes yazsın, herkes anlasın.”
Zaten yeni alfabe 1928’de kabul edildi. Hemen ardından millet mektepleri açıldı, okuma-yazma seferberliği başlatıldı. Atatürk de bizzat kara tahta başına geçip öğretmenlik yaptı. Bu da “zorla değil, örnek olarak” bir değişimdi.
Peki din meselesi? Değişti mi? Hayır, din değişmedi. Türkiye hâlâ %99 Müslüman. Ama devletin dinle olan ilişkisi değişti. Osmanlı’da devletle din iç içeydi. Şeyhülislam fetva verir, padişah onunla karar alırdı. Atatürk’ün getirdiği laiklik anlayışı ise şuydu:
Devlet, bir inancı emretmesin. İnsanlar kendi inancını kendi yaşasın.
Bu, dini ortadan kaldırmak değil, devletin kimsenin inancına karışmaması demekti.
Hatta Atatürk döneminde:
Kur’an-ı Kerim Türkçeye çevrildi, halka okutuldu.
Diyanet İşleri Başkanlığı kuruldu (bugün hâlâ var).
Ankara’da ilk hafızlık okullarından biri açıldı.
İlahiyat Fakültesi kuruldu.
Yani dine karşı bir yok etme değil, halkın dinini bilinçli öğrenmesini sağlama çabası vardı. Atatürk şöyle diyordu:
“Din, bir vicdan meselesidir. Herkes vicdanının emrine uymakta serbesttir.”
Peki halk neden ses çıkarmadı? Uyuyor muydu? Halk zaten çok yorgundu. 10 yıl savaşlardan çıkmış bir halk vardı: Balkan Savaşı, 1. Dünya Savaşı, Kurtuluş Savaşı… Açlık, yoksulluk, göç… Atatürk ve arkadaşları bu yorgun halka “Artık savaşmayacaksınız, okuyacaksınız, üreteceksiniz” dedi. Ve evet, bu büyük dönüşüm halkın büyük kısmı tarafından sahiplenildi.
Kimse hipnoz olmadı. Zorla ilaç içirilmedi. Ama Atatürk, çok güçlü bir liderdi. Sözü etkiliydi. Ve en önemlisi, anlattığı şeyin mantığı halkta karşılık buldu.
Kısacası...
Dil değişmedi, alfabe değişti.
Din değişmedi, devletin dini yönetme şekli değişti.
Atatürk, halkı uyutmadı, tam tersine uyandırmak istedi.
“Ben yaptım oldu” demedi, halka anlatmaya çalıştı. Millet mektepleri bunun en açık örneğidir.
Bu kadar büyük bir dönüşüm elbette tartışılır. Ama Atatürk’ün niyeti, toplumu cahillikten kurtarıp ayakta duran bir millet yaratmaktı. Ve bunu yaparken, geçmişe değil geleceğe bakmayı tercih etti.
Bugünün Türkiye’sini görsen en çok neye sevinir, neye üzülürdün? En çok hangi devrimini tamamlanmamış görüyorsun? İçinde ukde kalan bir şey var mıydı? Bugünün gençlerine ne tavsiye ederdin? En son olarakta; Sana bir soru sorma hakkım daha olsa, ne sormamı isterdin? Gibi sorular sorardım.🤷🏼♀️
Egemenlik devredilemezdi. Atatürk’e göre, milletin iradesi üzerine bir irade olamazdı. Manda demek, “kararı ben değil başkası versin” demekti. Bu da egemenlikten vazgeçmek olurdu.
Osmanlı’nın sonu zaten dışa bağımlılıktan gelmişti. Borçlar, ayrıcalıklar, kapitülasyonlar… Atatürk, yeni devleti kurarken Osmanlı’nın hatalarını tekrar etmek istemedi.
Manda, halkı edilgen yapar. Eğer kurtuluş dışarıdan gelirse, halk hiçbir zaman “kendi devleti”ne sahip çıkmaz. Atatürk, halkın savaşarak, fedakârlıkla, bilinçle özgürlüğe ulaşmasını istiyordu. Çünkü “bedel ödenmeyen özgürlük, kıymetli olmaz.”
Gelecek kuşaklar için güçlü bir devlet bırakmak istiyordu. Manda demek, ileride de ekonomik ve siyasi olarak başka ülkelere muhtaç olmak demekti. Atatürk, kendi ayakları üzerinde duran bir Türkiye hayal ediyordu.
Bir örnekle anlatayım...
Diyelim ki sen yeni bir ev kuruyorsun. Evde bir sürü sorun var: Elektrik yok, mutfak dökülüyor, para az... Komşun diyor ki:
“Sen uğraşma, ben bu evi senin yerine idare edeyim. Bak ben zenginim, düzenlerim.”
İlk başta iyi gibi gelir. Ama sonra mutfağa ne koyacağına da, salona kimi alacağına da o karar vermeye başlar. Senin evin gibi durur ama artık senin evin değildir.
Atatürk’ün mandaya bakışı da tam olarak böyleydi.
“Benim evimi ben kuracağım. Eksik olur, zor olur ama benim olur!”
Sonuç olarak... Atatürk için manda ya da himaye, sadece bir yönetim şekli değil, bağımsızlık mücadelesini çöpe atmaktı.
O yüzden:
Ne Amerikan mandasını kabul etti, ne İngiliz korumasını düşündü, ne de başka bir devleti kurtarıcı olarak gördü.
Onun yerine Anadolu’daki yoksul ama dirençli halkla birlikte yola çıktı. Çünkü biliyordu ki:
“Milletin istiklalini, yine milletin azim ve kararı kurtaracaktır."
Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
