Köy ve şehir kültürü arasında sıkışıp kalmak var mı?

Kesinlikle var. Hatta bu durum, tahmin ettiğimizden çok daha yaygın ve derin bir his yaratıyor insanda. Çünkü köyle şehir arasında sıkışıp kalmak, sadece coğrafi bir mesele değil. Kültürel, duygusal ve hatta kimliksel bir mesele. Evde duyduğunla sokakta gördüğün şey birbirini tutmayınca, insan sanki iki ayrı dünyanın vatandaşı gibi hissediyor. Ama garip olan şu ki, hiçbirine tam olarak ait olamıyorsun.

Ben de senin anlattığın gibi bir ailede büyüdüm. Annem babam küçük bir beldeden çıkıp büyükşehire gelmiş. Evde hâlâ o eski usullerle yemek yapılır, sofraya herkes birlikte oturur, büyüklerin sözüne pek kolay kolay laf edilmez. Ama kapıdan dışarı çıkınca bambaşka bir dünya başlıyor. Daha bireysel, daha hızlı, daha mesafeli bir hayat var orada. İnsan ilişkileri değişiyor, değerler değişiyor. Sanki iki ayrı dil konuşuluyor gibi.

Bayramlar bu sıkışmışlığın en çok hissedildiği zamanlar bence. Memlekete gidince bir yanım huzur buluyor. O yavaşlık, o tanıdıklık, o sade hayat sarıp sarmalıyor insanı. Ama birkaç gün sonra daralmaya başlıyorum. Sanki nefes alamıyorum. Çünkü orada da artık ben yokum. Orası benim çocukken seyrettiğim ama şimdi içinde yabancı gibi dolaştığım bir sahne gibi. Aynı şekilde büyükşehir de beni tam anlamıyla içine almadı hiçbir zaman. Ne kadar burada yaşasam da, kalabalığın içinde hep biraz dışarıdan gibi duruyorum. Sokaklar tanıdık ama sıcak değil. İnsanlar yakın ama samimi değil.

Bu iki uç arasında kalmak bazen çok yorucu. Kimliğini tam olarak bir yere yaslayamıyorsun. Kendini tanımlarken cümleyi hep "hem... hem de..." diye kuruyorsun. Ve bazen de bu ikilik yüzünden hiçbir şey olamamış gibi hissediyorsun. Ne tam köylü, ne tam şehirli. Ne tam gelenekçi, ne tam modern. Ama sonra fark ediyorsun ki, bu ikiliğin kendisi aslında bir kimlik. Arada kalmak da bir yer. Sınırda yaşamak da bir aitlik biçimi. İki yerden de beslenmek, ikisini de tanımak, ikisini de anlayabilmek, aslında çok kıymetli bir şey.

Belki de mesele, bir yere ait olmak değil. O yerleri kendi içinde bir araya getirebilmek. Kendi evini, kendi köyünü, kendi şehrini kendin kurmak. İçindeki o çatışmayı uzlaştırmak. Ve sonra hem bayramda memlekete gittiğinde, hem de kalabalık bir caddede yürürken, “ben buradayım” diyebilmek.

Çünkü en çok ait olduğumuz yer, kendimizi en çok anlayabildiğimiz yer oluyor galiba.

Bunun köy ya da şehir kültürü ile alakası yok aslında, yaradılış ile alakalı, sende hepimiz gibi kendini arıyorsun, ruh hiç bir yere ait olamıyor maalesef, giydiği beden kostümü içerisinde arayışta sürekli, önemli olan dingin bir şekilde kalbini dinle o ait olduğun yere yaklaştırır seni