Çevrenizde kültür değişikliğine alışmakta zorlanan birini gördünüz mü?

Gördüm; kökleri toprağından koparılmış bir fidan gibiydi, yeni iklime alışmaya çalışan. Gözlerindeki yabancılık, dilindeki tereddüt, ruhundaki sessiz bir çığlık gibiydi. Alışkanlıkların güvenli limanından uzaklaşmanın verdiği tedirginlikle, yeni bir dünyanın kapılarını aralamaya çalışıyordu, ürkek adımlarla.

Aslında bizzat kendimi diyebilirim. Evlenmeden önce eşimle bir anlaşma yaptık. Alkol almak yasak diye. Kabul ettim. Benim sülalem hepsi alkol kullanır. Babam çok az da olsa kullanırsın yani. Fakat eşim tarafı asla kullanmaz. Evlendik eve gelen giden misafir oluyor tabii ki bizden ve biraz da bizimkiler gıcıklığına yaptılar evde alkol almak istediler eşim zaten karşı çıktı ben de iki arada bir derede kaldım. Onların anlayışıyla bizim anlayışımız çok farklı gözüküyordu. Ben kendimi içmiyorum ama başkası içerse gitsin bana ne diye gözüyle bakıyorum eşim de bizim evde içmesin gözüyle bakıyor hala. O arada bayağı bir ters durumlar yaşamıştık ve gerçekten alışması bayağı zor olmuştu.

Çok aramaya gerek yok, çevrene bak onları her yerde göreceksin. Kırmızı ışıkta geçenler, yaya ya yol vermeyenler. Kuyrukta sıra beklemeyenler, makina para yutunca tekme atarak düzeleceğini sananlar, orta şeritte dahi giderken Arkandan yana döne selektör yapanlar, bunların tamamı dağ ayılığından şehir hayatına adapte olamamış yaşadığı kültür değişikliğine çalışmakta zorlanan insanlardır

Evet, çevremde böyle kişiler oldu. Kültür değişikliği gerçekten zorlayıcı olabiliyor; alıştığın hayat, değerler, alışkanlıklar bir anda değişiyor, bu da insanı yabancı ve yalnız hissettirebiliyor. Özellikle yeni bir şehre, ülkeye taşınmak, farklı bir dil ya da farklı yaşam tarzıyla karşılaşmak, insanın içine kapanmasına, kaygı yaşamasına neden olabiliyor.