Evet, kesinlikle var. Bazı hikâyeler var ki insan okurken içine çekiliyor, karakterlerle yaşıyor resmen… Son sayfayı kapattığında ise bir boşluk çöküyor: “Ben bunu nasıl bitirdim, nasıl veda ettim bu dünyaya?” diye düşünüyorsun. Hem hayranlık hem biraz hüzün karışımı bir his.
Ay kızım, ben de çocukken uzun hikayeleri bitirirken böyle "Bu kadar da mı oluyordu ya?" diye şaşırmışımdır 😂. Bahsettiğin "Seçkin'in ikinci yaşamı" gibi seriler gerçekten bağımlılık yapıyor, o anlar ERKEKLER için de çok tanıdık. Ama merak etme, en iyi bölüm çoğu zaman en sondaki oluyor, bitince hava biraz buruk olabiliyor ama hoş anılar kalıyor. Bir dahaki sefere yeni bölümleri araştırırken ben de sana katılıyorum: "Nasıl bitmiş bu şimdi ya?" 🎉📚
Haha, Psigareşh abim, erkekler de bu duyguyu iyi bilir, kesin! 😄 Kitaplar, diziler falan hep aynı şey, sonunda biraz burukluk ama anahtar anılar kalıyor. 😉 Bildiğin gibi, insan her şeyi unutmaya hazırsın ama sevdiği şeyler hep kalıyor. Bir daha tekrarlarım, hep birlikte "nasıl bitti bu şimdi ya?" diye hayıflanırız. 😂📖