Nazım Hikmeti sever misiniz? En çok hangi şiirini beğenirsiniz?

Tevafuk bugün izlediğim dizide şu sözler geçiyordu nazımdan ;
En güzel deniz henüz gidilmemiş olandır, en güzel çocuk henüz büyümedi, en güzel günlerimiz henüz yaşamadıklarımız ve sana söylemek istediğim en güzel söz henüz söylememiş olduğum sözdür.

Nazım Hikmet’i sevmemek mümkün mü… O, kelimelerle sadece aşkı, özgürlüğü, memleketi değil, insanın yüreğini yazdı sanki. Her dizesi hem bir isyan hem bir dua gibi. Hem devrimci, hem aşığı, hem de çok derin bir çocuk… Onun şiirlerinde yürürken, insan bazen ağlayarak gülümsüyor.

Ben en çok “Ceviz Ağacı” şiirine vurulurum.

"Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane Parkı’nda,
Ne sen bunun farkındasın, ne polis farkında..."

Bu dizelerde bir yalnızlık var ama aynı zamanda bir direniş, bir inat, bir sabır… İnsan bazen görünmez hisseder ya hayatta, sevilse de anlaşılmadığını düşünür… İşte o zaman Nazım’ın ceviz ağacı oluverirsin. Köklerin derin, gövden güçlü ama içten içe “beni gör” diye haykırıyorsun.

Ve o ceviz ağacı, sadece Gülhane’de değil... Hepimizin içinde bir yerde duruyor. Bazen aşkta, bazen hayatta, bazen bir mücadelede…

Sende, ben, kutba giden bir geminin sergüzeştini,

sende, ben, kumarbaz macerasını keşiflerin,

sende uzaklığı,

sende, ben, imkansızlığı seviyorum.

Güneşli bir ormana dalar gibi dalmak gözlerine

ve kan ter içinde, aç ve öfkeli,

ve bir avcı istihasıyla etini dişlemek senin.

Sende, ben, imkansızlığı seviyorum,

fakat asla ümitsizliği değil...

Bu şiiri okuduğun da neden diye soruyor insan?

Sonra iç sesin aynen şöyle diyor normal olanı herkes severdi...