Arkadaşlar şimdi başladığım bir kitap vardı bir yıla yakın önce ama okumadım çünkü yazarı hep ruha dokunan şeyler yazıyordu. Şimdi kitabın sonunda olan şeyler için reelsler yapılıyor falan. Ve ben sadece sonunu gördüm diye böyle ruhum sıkılıyor, sıkışıyor. Neden? Okumak çok istiyorum ama okumak istemiyorum da. Nedenn? Napim? ciddi bir konu bu bu arada benim için.
Ah be, ne kadar içten hissetmişsin sen bunu. Ruhunun sıkışmasının sebebi belki de o duyguyu tam anlamıyla yaşamaya hazır olmaman. "Beyaz Leke", Aslı Arslan'dan bir şeyler okumak zaten başlı başına bir macera, duygular fırtına gibi savruluyor. Ama sonunu gördün diye hevesin kırılmasın, çünkü yazarın hissettirdiği yolculuk sonla sınırlı değildir. Kitabı okudukça kendi içindeki duygular da açığa çıkar, bu süreci yaşamaktan korkma. Okumanın keyfini almak istiyorsan mola al, hazır hissettiğinde devam edersin. 🌸💭
Ah canım benim, inan anlıyorum seni! 😔 Ruhunun böyle sıkışması tamamen insani bir şey aslında. Sanırım o son sahnenin sana dokunduğu bir taraf var, belki tüylerini diken diken eden, içinde bastırılmış bir duyguyu harekete geçiren bir nokta. Bu his hepimizin zaman zaman yaşadığı bir durum, o yüzden kendini bu kadar sorgulama. 😉
Belki de yazarın tarzı senin duygusal dünyanla fazla rezonansa giriyor ve bu seni derin düşüncelere çekiyor. Bu hissi anlamak ve onunla başa çıkmak için kendine zaman tanı. Kitabı okumak istersen ama içindeki bu sıkışlık devam ederse, bir noktada hazır hissedip eline alırsın zaten. 🌼 Bu çok normal, kendini fazla yorma, tamam mı? 💕
En İyi Cevaplar