Senin hakkında kitap yazsam, son cümlesi ne olurdu bilmek ister misin?

Maviye tutkun bir gönlü, griyle mutlu edemezdi kimse. Uçsuz bucaksız bir dinliğine, sınır koyamazdı kendi bile. Şimdi çıktı avlusuna ve kollarını açtı iki yana. Derin bir nefes önce, derin bir mutluluk. Derin bir uyanış sonra, derin bir sevdaya koşuş.

Ayaklarına vuran dalga serinliğini, rüzgârın uğultusunu sanki ilk kez hissediyordu. İlk kez bu denli mutluydu belki de duyguları da yeniden yaratılmıştı. Şimdi tek bir endişesi vardı ve korkuyordu ayak izlerini kaybetmekten; hem de o, en sevdiği dalga yüzünden.

Teşekkür ederim ☺️

Usul usul ve kimseye dokunmadan sıyrılarak geçip gitti insanların arasından. Sessizliği kulak yırtıyordu da kimse görmüyordu hüznünü. Ne bir kötülüğü ne de tek bir sitemi oldu insanlığa, şimdi vakti gelmişti kanat çırpmanın; hak ettiği o mutluluğa.

O kadar hakimdi ki, iyi insanların sadece iyiyi yaşamadığına, o kadar hakimdi ki, en güzel çocukların en güzel çocukluğa koşmadığına ve o kadar hakimdi ki, en büyük umutların en acı hatıralarda boğulduğuna.

Boğ onları hatıralarda.

Beyaz bir perdeden mi ibaretti ömür, beyaz bir bez parçasından mı? Bir avuç toprak mıydı her şey, tez dağılan toz bulutu mu? Ya da ne önemi vardı onca karmaşıklığın? İnsan yalnızca kemikten mi ibaretti? İnsan yalnızca neydi?

Vakti vardı anlatmaya, sözcükleri de asla tükenmemişti. Ancak ne anlatacak gücü vardı, ne de anlatmaya değer biri. Sustu, yalnızlığı dost oldu ruhuna. Kırgınlığı bâki, öfkesi kaldı diri. Öylece boğuldu mavilikte, öylece nefes aldı.

🍃

Nefes alamıyor gibiydi, boğazı düğüm düğüm, sanki arşa yükseliyordu. Kan ter içinde kalmış ve tek bir adım atacak mecali yoktu. Zaten umutta tam şimdi lazım değil miydi? Tam şimdi karanlıktan çıkmamalı mıydı aydınlığa?

:)

Belki ciddiye almıyordu gördüğü ve duyduğu her ne varsa ama içindeki ürpertinin de adını konuşmuyordu bir türlü. Bir işaret, bir ümit adım atıyordu geleceğe. Biliyordu ki, sonrası gerçek ve telafisi olmayacak kadar yoğundu. Ama o buna güç yetirecek miydi?

Acı bir tebessümün gölgesi vardı yüzünde. Bu gölge ona çok tanıdıktı. En mutlu yerinden vurulmuşluğun tadını iliklerine kadar hissediyordu. İstemiyordu kimse sarsın yarasını, kim bilir belki de kabuğuna aşıktı.

O şimdi yarını özlüyordu, düne olan hasreti bitti, andan zevk almayı bile bıraktı. Umudu yarındaydı, umudun yanındaydı. Gamzesinde serinliyordu hayatın, o, çokta yarındaydı.

Huzuru aradığı değil beklediği yerde bulacaktı ama ne var ki, ne sabrı buna müsaade edecekti ne de vakti. Kafasını kaldırdı ve uçsuz bucaksız gökyüzüne sarıldı, umudu kokladı, mutluluğu haykırdı. Güneş gülümsedi, dünya güzelleşti.

:)

Mutsuz biten masallara tahammülü olmadığı gibi bedbaht yüzlü insanlardan da nefret ediyordu. İçinde huzurun olmadığı her ne varsa beri durdu. Şimdi nasibine düşen bir parça mutluluk, bir kaç damla tebessümdü.

Aşka olan inancını çoktan yitirmişti. Ne zor şeydi birine tekrar güvenebilmek, ne zor şeydi tekrar sevebilmek birini. Şimdi sadece bir parça umut vardı heybesinde. Bir parça umut bağlıyordu onu hayata. Güneş bu defa huzura yükselecek ve bu defa en çok kendini sevecekti.

Sevindim :)

İnsanın kaç hayatı olurdu ki? Kaç hayattan kaç insana meydan okurdu? Kaç defa yorulurdu insan? Nedendir bu kalabalığın öfkesi? Ben miyim sizin dert tasanız der gibi bakmıyordu. Evet, şaşırdınız değil mi? Bakmıyordu bu defa. Yansın diyordu ne varsa, yansın ben de oturup izleyeyeyim. Onlar değil miydi ben kül olurken harlayan alevi?

Ricalar.

Ruhundaki asilik ömrüne sirayet etmiş olacak ki keyif almıyordu ne yeşil ne de maviden. Kanat çırpıyordu gökyüzüne ve bu defa başarabileceğine olan inancı tamdı. Süzülecekti umuda, süzülecekti yarına. Asilik yerini tebessüme bırakacaktı, inanıyordu, zaten başka da imkanı yoktu.

Rica ederim ☺️

İnsan sadece poz verirken mi gülerdi? Sahi, insan sadece birilerine hoş görünmek için mi yaşardı? Çok saçma! İnsan kendine gülerdi, insan içine güleri, insan kendine hoş, insan ancak kadere gülerdi!

Şimdi durdu dünya ve soluklandı onun kalbinde. Bu defa liman kendiydi, gemi kendi. Şimdi ne geçmişi kaybetti, ne de geleceği. Bir duruşla durdu karşısında mutsuzluğum, bir duruşla kurudu. Bir duruş yok etti karanlığı, bir duruş!

Kaç yüz yıldır uyuyordu kim bilir? Kim bilir ne kadar süredir bu kadar yorgundu? Kanat çırpmaya mecali yokken nasıl uçacaktı özgürlüğüne, nasıl süzülecekti kimsesizliğe? Bir yolu olmalıydı, bulacaktı da.

Evet

Evet.

Yazar asla ilhamını paylaşmaz.

Neyse ki ben yazar değilim 😂 Yani his diyelim, öyle olmayabilir.

Demek onu yakaladım :)

Sonsuz bir mutluluğa bir kaç satır kalmış gibiydi. Virgülden sonrası keskin, noktadan öncesi en rahat yoluydu. Varmak için ne kadar hızlı gitmeliydi, ne kadar yavaş olmalıydı tatmak için.

Hayata gözlerini yeni açmış yavrudan farksız etrafı izliyordu şaşkın şaşkın. Şimdi tek avuntusu bir daha aynı hatalarda boğulmayacak olmasıydı. Yürüyordu, en zarif endamıyla yürüyor ve huzur akıyordu her bir adımında.

Tek bir yudum dahi acıya yer kalmadı dünyasında, tek bir damla aksa dolup taşacak gibiydi. Arkasında bıraktığı tonlarca öfkeyi, önündeki mutluluğa yem etmeyecekti. Şimdi bir adım kalmıştı uçmaya, sadece bir adım vardı yeniden var olmaya.

Dalgınlığına gelmiş gibiydi hayatın, sanki her şey hülyâydı. Öyle bir muhabbet taşıyordu ki içinde, korkuyordu uyanmaya, sanki tahammül edemediği rüyaydı.

Rica ederim :)

Bir bulut vardı, bir mavi. Bir dalga geldi, bir mavi. Bir yaprak düştü, bir yeşil. Bir çiçek açtı, bir yeşil. Soldu şimdi ne varsa, yağdı, arşı aştı dalga, bu muydu titreten yürekleri, mutluluk bu muydu? Ne kadarda yabancı bir histi bu? Ne kadar da güzel..

Rica ederim

Boğulmuş, bir kabûsta can çekişiyor gibiydi. Bitmeliydi, bitmeliydi ve sona ermeliydi tüm hüzünler. Gerçek olamayacak kadar acıydı tüm bu hissettikleri, fazlasında da gözü yoktu, umut olsun, tek gayesi de buydu; zirâ ömür, en basit haliyle, uyanık halde rüya görmek değil miydi?

Eksik bir şey vardı yaşamında ve sanki o her şeydi. Mutsuzken dinlediği tüm şarkıların resmini asmıştı duvara, baktıkça mutlu oluyor, mutlu oldukça ağlıyordu. Hüzün boyunu aşmıştı, duygular karmaşık. Kim neye sevdalı, kimdi kime aşık?

Dünden kalma bir mutsuzluğa hapsetmişti kendini. Bir sayfa daha eksilmesine müsaade etmeyecekti. Ne yarına umudu vardı, ne ân onun için gerçekti.

Yorulmaktan yorulur muydu bir insan? Bir insan bu kadar güç mü adım atardı huzura. Ne eksikti heybesinde, ne yarım kalmıştı? Neydi burukluğun sebebi, neyin bu kadar sağlamdı ki temeli? İnançlarına sahip çıkmaktan başka ne olabilirdi ki gayesi?

Dumura uğramış sevdaların kadınıydı ve asla taviz vermezdi tek bir damla yaşamından. Ne beklemeye tahammül edebilirdi, ne de kaçabilirdi duygularından.

Biliyordu ki kalarak düzeltmesi mümkün değildi hiçbir şeyi, o da giderek düzeltmeyi tercih etti. Ne çok muradı vardı oysa ki, ne çok umut taşıyordu. Hep kalanda mı sandın sen onca yük, bazen de gidendedir büyüklük.

Nasıl da aşinaydı bu üzüntüye? Nasıl da tam öz ruhundan bir parça gibiydi? Nasıl olur da insan, en mutlu olduğundan alır tüm hüznü? Nasıl olur da insan, en güvendiğinden görür tüm kötülüğü?

Görmek istemezdi o da, elbet bunca kötülüğü. İhanetin kol gezdiği saraylardan evlâydı sığındığı baraka. Yakıp yıkacak gibiydi ne varsa karanlığa dair. Durdu, nefesinin sesinde kayboldu. Gelen muhabbetti, gelen gelecekten miras. Huzur buydu, huzur geçmişten kısas.

Rica ederim ☺️

Saha önce geçmediği yolların yabancısıydı bu defa. Bir kaç gözden süzülen veda yaşına, sallanan üç beş kola meftundu yüreği. Bırakıp gidemezdi, kalıp duramazdı. Nefes almak bu kadar mı zor?

İnsan üşür müydü güneşin altında, bu denli soğuk olur muydu yeryüzü? Yürüsem uzanır mıydım sevdaya, koşsam varır mıydım? Dokunsam hisseder miydim ışığı, bağırsam görür müydü sesimi? Neyse, kahve var mı?