Sanatçılar eserleri ile içini mi döküyor yoksa sadece sanat mı yapıyor olabilir?

Sanatçı dediğimiz insan doludur. Her anlamda doludur. Yaşanmışlık olarak, duygu olarak, düşünce olarak, içinde tuttukları olarak. Yazan çizen insanın ortaya döktükleri öyle havadan gelmiyor bence. Biraz da ihtiyaç meselesi. Kimisi çok hüzünlüdür hüznünü şarkılara, şiirlere belki resimlere döker. Kimisi de çok mutludur mutluluğunu sanatıyla yayar insanlara. Sanat bu tarz bir doluluğa, hisse sahip olmayanların yapabileceği bir şey değildir. Bu yüzden her resim çizen ressam her yazı yazan da yazar değildir.

Şu an Dorian Gray'in Portresi kitabını okuyorum ve sanatçının sanat hakkındaki düşüncelerine rastladım.
"Çırılçıplak ruhumu meraklı sığ bakışlara meze etmeye hiç niyetim yok. Yüreğimi mikroskop altına yatırmalarına izin vermeyeceğim. Bir sanatçı güzel eserler yaratmalı ama bu eserlere kendi yaşamından bir şey eklememelidir. İnsanların sanata bir çeşit otobiyografi muamelesi yaptığı bir çağda yaşıyoruz. Soyut güzellik anlayışımızı kaybettik."

Bu düşüncelerde kısmen haklılık payı olduğunu düşünüyorum. Bazı sanatçılar, eserlerini bu düşünceye göre şekillendiriyor olabilir.

Sanatçının hangi dönemde yaşadığı, etkilendiği akımlar bunda etkili bence. Günümüzde sanatçı diyebileceğimiz insanların bir elin beş parmağını geçemeyecek kadar az olduğunu düşünüyorum ve bence sanat eserlerini kendileri ifade edebilmek, içlerini dökebilmek için bir iletişim şekli olarak görüyorlar.

İç döküyorlar.. diğer insanlara nazaran iç dökme eylemini daha güzel yaptıklarından bu sanat oluyor. Ne yaptığın değil nasıl yaptigin önemli derler ya hani.. o mesele...