Hiçbir şeye odaklanamıyorum?

off yazdıklarının hepsi bende var hatta anlatsam haline şükredeceksin o kadar ciddi durum. unutkanlık kapıda anahtar unutma falan, telefonumu zaten arkadaşlarım ve ailem sayesinde kaybetmiyorum neredeyse. neyse bunlar çok normal geliyor şu an senin yazdıklarını okuyunca. bir ara yeni bir eve taşınınca falan farklı şeyler yaşadım bir anda bir şey oldu ve ailemi etrafımdaki eşyaları, kardeşimle ailemle olan bağlantımı falan sorguladım. hatta kendi vücudumu bile tanıyamıyordum elime baktığımda falan hiçbir şey hissetmiyordum çok fazla düşünmekten midem bulanıyordu, yemek falan yiyemiyordum uyuyamıyordum falan. dışarı çıktığımda aklıma saçma sapan şeyler geliyordu işte kötü biri olduğum hakkında falan ve sürekli zihnime gelen seslere kendimi kanıtlama ihtiyacı hissediyordum, savaş içindeydim sanki kendimle. eve gelince de annemin yanında ben kötü bir insan mıydım diyerek hüngür hüngür ağlamıştım. nasıl anlatsam bilemiyorum zihnimin bana söylediği her şeye inanıyordum intihar falan etmeyi düşündüm o zamanlar. önceden aklıma bu tür şeyler geliyordu , intihar etme gibi ama mantıklı düşünerek orada bitiriyordum. şimdi savaşmak daha zor sanki beni ele geçiriyormuş gibi. kendimi bir perdenin ardından izliyormuşum gibi yabancılaşma ve aitlik hissedememe durumu var, hiçbir yere sığamıyorum sanki. neyse direkt anlatma ihtiyacı hissettim belki de ne anlatıyor bu falan diyorsundur sdhjvhxlıd

boşta kalmamak için bir meslek seçtim aile baskısından dolayı. sağlıktan nefret ediyordum ve bu böümü seçmek zorunda kaldım belki aile baskısından kutulur ve o sırada istediğim meslek için ya da kendimi geliştirmek ile uğraşırım daha rahat ederim diye düşündüm ve bir anda her şeyi unuttum ıdsfhzxc sevdiğim şeylerden bir anda zevk alamamaya başladım hatta yukarıda anlattığım durumun habercisi gibi bir şey bir anda sevdiğim şeylere uzak gibi hissetmiştim, hatta nasıl onlara ilgi duyduğumu düşündüğümü bile sorguluyordum korkunç bir durumdu 2 yıl falan oldu ve geçen zaman için yakınıyorum şimdi de. üstüne bir de sevmediğim mesleğin kaldığım derslerini düşünmek zorunda bırakılıyorum ıjdıxvjc hepsi çaresizlikten. belki de zamanında bir şeyleri ertelemeseydim böyle olmayacaktı benim suçum belki de

kendi ürettiğim nedenlerle arkadaşlarımla iletişim kuramıyorum. beni seven değer veren arkadaşlarım var ama kaç yıl oldu hala arada yazmalarına rağmen cevap vermiyorum hep erteliyorum. şu geçsin yazıcam bu geçsin yazıcam derken kendimi çıkmazın içine sokmuşu anki. benim 20. yaşım şu anlattığım olaya denk geliyor ve arada kopukluk var. 19 yaşındayken 20 yaşına gelene kadarki sürede, birşeylere başlamam gerektiğini düşünüyordum ama 21 oldum hala tık yok. kopukluk var dediğim gibi başka bir evrene geçiş yapmışım gibi sanki, normal insanların yaptığı
günlük aktiviteler bile tuhaf geliyor sanki. mesela benimle aynı yaşta olan kuzenim tekrar sınava hazırlanmayı düşünüyor ve şok içinde onu izliyorum bunu nasıl düşünebiliyor diye. yeni taşındığımız evde öyle saçma sapan düşünceler geliyor ki donup kalıyorum verecek bir cevabım olmuyor. aklıma gelen soru eski evimizde aitlik duygusu yaşayarak nasıl sandalyenin üzerinde oturabiliyordum eski bilgisayarımla nasıl bir bağlantı vardı aramızda gibi gibi. sorular üst üste geliyor cevap veremeyince boğuluyorum sanki. bir buçuk yıl oldu sorunun nereden kaynaklandığını biliyorum aslında, onları yaşadığımı bilerek aklıma gelen soruları ertelemeyi öğrendim. aslında zihnimdeki kötü düşünceleri sorgulamamak için bu tür saçma şeyleri sorguluyorum, kaçmak gibi bir şey çünkü onları düşündüğüm zaman intihar etmekten başka bir düşünce gelmiyor aklıma tek kuruluş yolu oymuş gibi. çünkü küçükken de yine aklıma geliyordu üstesinden geldiğimi düşünüyordum ama nasıl olduğunu hatırlamıyorum. şimdi baş etmek daha da zor büyüyünce insan daha çok sorguluyormuş her şeyi

evet böylesini hissetmemiştim ben de hiçbir zaman görünmem gerektiğinin farkındayım teşekkür ederim