Bugün Dünya Şairler Günü! En sevdiğin şiiri bizimle paylaşır mısın KScan?

Merhaba,
Olur, Kahraman Tazeoğlu, Acım mı? Geçmedi, alıştım sadece...


İnsanlar geçmişlerine en büyük ihaneti unutarak yapar. Benim geçmeyen geçmişim hep şimdimde duruyor. Anılar unutmayı zorlaştırmak için verilmiş cezalardır sevgilim. Ben bu cezaya gülümsüyorum. Senin bıraktığın hiçbir şey ardımda kalmadı benim. İnsana en uzak düşen şey, bilerek geride bıraktıklarıdır çünkü... Kalbimdeki yerine hiç ihanet etmedim. Gidişin hiç bitmedi bende. Kaybedecek de olsam bir yolum vardı sende. Ve hayat o kadar kuralsızdır ki bazen, oyunu kuralına göre oynamak bile kazandırmaz insana. Seni kaybedeceğimi bile bile oynadım bu oyunu. Utanmaktan utanmadan...

Acım mı?
Geçmedi... Alıştım sadece.
Beni mutlu edecek yalanlar söylemeyi öğrendim sensizlikte. Küçük mutluluklara büyüteçle bakmayı bildim. Sustum öylece. Konuşamadım sensizlikle. Gidişini haklı gösterecek uyduruk bahaneler buldum kendime. Sustum öylece... Kimse benim kadar sessiz susamazdı. Zaten o eski tadı da kalmadı susmaların; kime sorsam konuşuyor şimdi. O kadar sustum ki sensizliğe, sessizliğimde boğuldum her gece. Çok düşündüm seni düşünmemeyi. (Düşünmekle olmuyormuş seni düşünmemek). Keşke bana beni nasıl unuttuğunu öğretseydin, belki ben de sana uyardım. Anlamadığım tek şey; bende duran zaman sende nasıl geçiyor?

Acım mı?
Geçmedi... Alıştım sadece.
Ben senden mutlu bir son değil, mutlu bir sonsuzluk istemiştim. Anlamadın! Belki de seni güzelleştiren, hayatın çirkinliğiydi... Bunu da ben anlamadım! Acaba benimle mutlu olduğun için mi beraberdin yoksa ben mutlu olduğum için mi? Bu sorunun da cevabını bırakmadın. Sadece gittin. Aşk ne senin bende gördüğündür ne de benim sende gördüğüm. Aşk; birlikte gördüğümüzdür sevgili. Seninle aynı değilmiş aşka bakışımız. Sen benden kusursuz bir aşk istedin, ben senden yaşanabilir bir aşk. Belki bu yüzyılın insanı değilsin diyeceksin bana ama bence aşk karşındaki insan çırılçıplakken bile gözlerini onun gözlerinden ayırmamaktır sevgili. Bu kadar temiz severken seni, koca bir hayatı kirletip terk ettin beni. Bu hayat seni unutabileceğim kadar uzun değil sevgili.

Acım mı?
Geçmedi... Alıştım sadece.
Sen bir katilsin ama suç işlemedin. Suç işlemeden katil olanlar sadece kalp kıranlardır. Keşke “beni” öldürseydin; kalbimi değil! Üzülme sakın. Yaşayan ölülere yas tutulmaz sevgili. Ağlarken bile güzel kalmayı becerebilen yüzünle hatırlıyorum seni. Bensiz de yaşayabilecekken, beni tercih edendin o zamanlar. Nasıl da inanmıştım konuştuklarına. “Sevdim” demiştin, hatırla. Oysa sevilmekten önce güvenilmek isterdim ben. Daha ilk kıskançlığımda çekip gittin. Kıskanmak aşkın bencil yüzüdür sevgilim. O kadar da mı hatrım yoktu sende? Aşkı meslek edinmiş yüreğin meğer ne kadar da hazırmış her yeni başlangıca hazin bir son bulmaya... İçindeki eksikliği boşluk zanneden sevgilim; şimdi gözlerimizin her çarpışmasında kırılan kalbimin parçaları hayatıma batıyor biliyor musun?

Acım mı?
Geçmedi... Alıştım sadece.
Aramıza kaç dünya girdi kim bilir? Senden sonra öyle büyük bedeller ödedim ki... Senin yalan ve ihanete ödediğin bedelin çok daha ağırını ben dürüstlüğüme ödedim. Ömrüne kattığın mutluluğu, benim hayatımdan çalman doğru muydu sence? Gözlerin beni ararken benden önce kaç gözde kirlendi kim bilir? Bunun hesabını hiç sormadım ben sana. Ama sen geçmişimi kabullenemediğin için, geçmişime sahip olmaya çalıştın. Benim olmak için değil, ait olmak için sahiplendin. Yine yanıldın! Değişirsin diye çok bekledim. Ve anladım ki insan değişir ama bizi asıl üzen hiç değişmeyenlerdir. Yaralar acıyı saklar, izleri hayatı gösterir. Gözlerini biraz aralayabilseydin, sana aydınlığı öğretecektim. Şimdi geceyi yak ki ışısın. Gidişini affetmeyişimdendir bu gaddar halim. Senden çok daha alaları beklese de kapımda, ben şairim; kıyamam turnayı gözünden vurmaya...

Acım mı?
Geçmedi... Alıştım sadece.
İnsanı yaşatan ve ayakta tutan umutların, bir gün insanı öldüren umutlara dönüşmesi ne acı. Hâlbuki bütün bunlara ne gerek vardı? Hayat beni sensizken de uzun uzun öldürüyordu zaten. Ah bir de ölmeyip böyle benim gibi yaralı kaldın mı vay haline. Zamanla biter diye diye zamanı bitiriyor omzunda ağladığın dostların. Hâlbuki zaman acıyı bitirmez, dönüştürür sevgilim. Doğru tecrübeleri körelten, yanlış sıralamalardır. Başlamak bitirmenin yarısıysa, yanlış başlamak hatanın tamamıdır. Yanlış aşkta kazanmaksa, aslında kaybeden olduğunu bilmemekmiş... Bütün bunları bana sen öğrettin. Bilmeden... Her “yeniden”, gerçekten yeniydi eskiden. Şimdi her başlangıç, bitişini ezbere bildiğimize merhaba demek yeniden ve yeniden. İşte hayat böyle susturuyor insanı bazen. Başlıyorsun ama sonunu getiremiyorsun. Her şey o bildik ayrılığa çıkıyor çünkü... Böyle zamanlarda basiretin bağlanır, dilin kurur, kalbin donar. Başladığın cümleni kendin bitiremezsen, noktayı başkası koyar.

Acım mı?
Geçmedi... Alıştım sadece.
Şimdi içimde varmaktan çok bir gitme isteği. Zaman o kadar cimri ki; hiçbir saniyesini vermiyor geri. Zamanın değerini daha iyi anlıyorum bu yalnızlık yolunda şimdi. Ki beni zaten bu kalabalıklar yalnızlaştırdı sevgili. Yalnızlık tek başına taşınır. Sakın yanlış anlama, kendimi yitirmiş değilim, sadece sende kayboldum o kadar. Hayat sunduğu her engelin arkasına bir mutluluk saklıyor. Elbet yolumu bulurum yine. Elbet yine mutlu olurum. Kış geldi bak, ayrılığımızın beyaz çölü. Yine bahar gelecek, yine mevsimler dönecek ama gelecek de bir gün geçecek. Bu kadar konuştuğuma bakma. Aslında ben sana hep susacaktım ama sen kelimeleri ağzımdan çaldın. Ah sevgili... Beni benden alıp gittin; içimde bensizlik dışımda sensizlik var şimdi. Sadece şunu merak ediyorum; hiç ağlamıyor musun özlerken? Bu kadar mı yoruldun benden?
Şimdi son sözüm sana şu sevgili: bazı erkekler adam doğar, bazıları sonradan adam olur. Ben aşkı nimet gibi başımın üstünde taşıdım; bundandır boyun eğmeyişim. Riski bazen kazanmak, bazen de elindekini kaybetmemek için alırsın. Hayat böyle işte korkun kadar kaçar, cesaretin kadar savaşırsın!

Acım mı?
Geçmedi... Alıştım sadece...

İSTİKLAL MARŞIMIZIN YAZARI MEHMET AKİF ERSOY'UN abdulhamit'e yazdığı bu güzel şiir dönemin zorlukları hakkında güzel bilgiler vermiş gibi

hamiyyet gamz eden bir pâk alın her kimde gördünse,

“bu bir câni!” dedin sürdün, ya mahkum eylendin hapse.

müvekkel eyleyip câsûsu her vicdana, her hisse,

düşürdün milletin en kahraman evlâdını ye’se…

ne mel’unsun ki rahmetler okuttun rûh-i iblis’e

-“ortalık şöyle fena, böyle müzebzeb işler,

ah o yıldız’daki baykuş ölüvermezse eğer,

âkıbet çok kötü…”

“giden semerciyi, derler, bulur muyuz şimdi?

ya böyle kalfa değil, basbayap muallimdi.

nasıl da kadrini bilmedik, tuhaf iş:

semer değilmiş o rahmetlininki devletmiş.”

nasihatim sana: herzeyle iştigâli bırak;

adamlığın yolu nerdense, bul da girmeye bak.

adam mısın ebeddiyyen cihanda hürsün, gez;

yular takıp seni bir kimsecik sürükleyemez.

adam değil misin, oğlum: gönüllüsün semere;

küfür savurma boyun kestiğin semercilere.

“çoktan beridir vardı benim bir derdim:

gideyim, zâlimi ikâz edeyim, isterdim.

o, bizim câmi uzaktır, gelemez, mani’ ne?

giderim ben, diyerek, vardım onun cami’ine.

kafes ardında hanımlar gibi saklıydı hamid,

koca şevketli! hakîkat bunu etmezdim ümid.¹

belki kırk elli bin askerle sarılmış yıldız;

o silahşörler, o al fesli herifler sayısız.

neye mâl olmada seyret, herifin bir namazı:

sâde altmış bin adam kaldı namazsız en azı!

gördüğüm maskaralık gitti de artık zoruma,

dedim ki: “bunca zamandır nedir bu gizlenmek?

biraz da meydana çıksan da hasbihâl etsek.

adam mı, cin mi nesin? yok ne bir gören; ne eden;

ya çünkü saklanıyorsun bucak bucak bizden.

değil mi saklanıyorsu, demek ki: korkudasın;

ya çünkü korkan adamlar, gerek ki saklansın.

değil mi korkudasın var kabâhatin mutlak!”

-işte gördün ya, hocam, millet için lâzım olan,

hoca mandal’daki iman gibi iman.

titretirsin yine dünyâyı, emin ol, tir tir;

hele sen şark’a o imanda beş on sine gelir.

“sen de bir tekmede buldun mu, nihayet, yerini,

ne kılıktaysa gelen, hepsi hüviyetlerini,

aynı mâhiyette aktarma ederler çabucak.

sana her gün sekiz on kerre söverler mutlak.

hani dillerde gezen nâmın, o hiçten şerefin?

ne de sağlammış, evet, anlasın aptal halefin.”

“âh efendim, o ne hayvan, o nasıl merkepti!

en hayır-hâhı idik, bizleri hattâ tepti.

bu hayâ der, bu edeb der, verir evhâma vücud;

bilmez aptal ki değil hiçbiri zâten mevcud.

din, vatan, âile, millet, ebediyyet, vicdan,

sonra haysiyyet-i zâtiyye, şeref, şöhret, şan,

daha bir hayli hurâfâta herîf olmuş esîr.

sarmısak beynine etmez ki hakâik te´sîr.

böyle ankâ gibi medlûlü yok esmâya kanar;

adamın sabn tükenmek değil, esmâsı yanar.

kız, kadın hepsi haremlerde bütün gün mahbûs,

şu telâkkîye bakın, en kötü vahşet: nâmûs!

herifin sofrada şampanyası hâlâ: ayran,

bâri yirnıinci asırdan sıkıl artık hayvan!

içelim sıhhat-i sâmînize… hay hay içeriz!

biz, efendim, senin uğrunda bu candan geçeriz,

içelim… durmıyalım… âfiyet olsun… şerefe!.. ”

sonra nevbetle, uzun boylu, söverler selefe.

halefin farz edelim şimdi öbür mektepten.

dalkavuklar yeni bir maske takarlar da hemen,

kuşatırlar yine etrâfını

âh efendim, o herif yok mu, kızıl kâfırdi:

çünkü bir şey tanımaz, her ne desen münkirdi.

ne edeb der, ne hayâ der, ne fâzîlet, ne vakar;

geyirir leş gibi, mu´tâdı değil istiğfar:

aksırır sonra, fütûr etmiyerek burnumuza…

yutarız, çare ne, mümkün mü ilişmek domuza

savurur balgamı ta alnımızın ortasına,

tükürürmüş gibi taşlıktaki tükrük tasına!

âhiret fıkri yularmış, yakışırmış eşşeğe;

hiç kanar mıymış adam böyle beyinsizce şeye

hele ahlâka sanlmak ne demekmiş hâlâ

çekilir miymiş, efendim, gece gündüz bu belâ

zevki hakmış adamın, başkası hep bâtılmış…

çok tuhafmış bunu insanlar için anlamayış!..

ah, efendim, daha söylenmeyecek işler var…

çünkü nâmûsa musallattı o istekli canavar.

– iyi amma niye sarmıştınız etrâfını hep

– hakk-ı devletleri var, arz edelim neydi sebep:

tepeden tırnağa her gün donanıp sırsıklam,

hani, yuttuksa o tükrükleri, faslam faslam,

vatan uğrunda efendim, vatan uğrunda bütün.

biz o zilletlere katlanmamış olsaydık dün,

memleket yoktu bugün yoktu. iyâzen-billâh…

öyle üç balgam için millete kıymak da günah.

herif ancak bizi bir parçacık olsun saydı;

başıboş kalmaya gelmezdi, eğer kalsaydı,

mülkü satmıştı ya düşmanlara, ondan da geçin,

yıkmadık âile koymazdı hudâ hakkı için.