Sokrates'in savunmasını okudunuz mu?

Sağolun teşekkürler ama o sanki bizden önce gelip geçmiş milletlerin bizden daha çok akletmesi sebebiyledir.
Şu an maalesef ki herkes başıboşluğun verdiği özgürlüğü benimsiyor.
Ahiret te onlara göre oldukça uzak bir mesafede..

Allah affetsin bizleri.
Hayırlı Ramazanlar dilerim

Çok doğru gerçekten,
Eskiler bizden önce her şeyi tamamlamış, geriye çözülecek bir mesele de kalmamış.

Sonradan gelenler arasında bu ilim elden ele dolaştığı için de o ilmin ilk sahipleri gerçekten gözlerin önünden silinip gitmiş.
Bu sebeple bize onları ulaştıranları ne duada anıyoruz, ne bizlere ulaştırdığı için Allah'a şükür ediyoruz ve ne de bunun kıymetini anlıyoruz..

Haklısınız, konuya farklı açıdan bakarken öyle bir anlam çıkarmıştım aslında
Dediğiniz gibi hakikati hayatımızın merkezine koymak bile başlı başına bir mesele
Kur-an'ın her asra farklı bir şekilde hitap edişi de bu yüzdendir düşünüyorum.
Çünkü hep koruyor gençliğini. Arayışta olanların ulaşacağı bir derinlik hep içinde taşınıyor..

İnsaAllah daha sonra sorumda paylaşmayı düşündüğüm ve bu konuyla alakalı, gayretimizi arttıracak bir örnek, uzun da olsa buraya not düşmek istiyorum.. Zaman ayırıp okuyacağınızı düşünüyorum,

Biruni Can Çekişip Nefesi Gelip Giderken Bile Feraiz Meselesini Öğreniyordu

Yâkût el-Hamevinin Mu'cemu'l-Udeba' adlı eserinde, 362/973 yılında dünyaya gelip, 440/1048 yılında vefat eden astronomi âlimi, matematikçi, eşsiz bilge, tarihçi, filolog, edip, üstün insan, pek çok ilmi kendisinde toplayan Ebû'r-Reyhân el-Biruni'nin (Muhammed ibn Ahmed el-Havarizmi'nin) (Allah kendisine rahmet etsin) terceme-i halinde şöyle denir:

"Ebü'r-Reyhân inşaat tekniğinde geniş bilgiye vâkıftı. Her konuda üstün malumata sahipti. Kendisini ilim tahsiline vermişti. Kitap telifiyle iştigal ederdi. Yaşamında ihtiyaç duyduğu iaşeyi temin için senede iki gün, yani Nevruz (21 Mart ) ve Mihrican (bayram) günleri* hariç ilimlerin kapılarını açar, benzeri ve yakın meseleleri ihata eder (kapalı ve gizli yönleri yakalar), neredeyse eli kalemden, gözü tetkikten, kalbi tefekkürden ayrı kalmazdı. Bu iki günde, yetecek kadar yiyecek ve maişeti temin ederdi. Senenin geri kalan günlerinde ise müşkilat perdesini yüzünden kaldıran ve kapalı meseleleri kendisine açan ilim, onu bu tip işlerle meşgul olmaktan uzaklaştırıyordu.

Fakih Ebül-Hasan Ali ibn İsa el-Velvalici anlatıyor:
Nefsi gidip gelip can çekişirken göğsü iyice daralmışken (yetmiş sekiz yaşına ulaşmıştı) Ebü'r-Reyhan'ın yanına yardım. Bu halde bile bana şunu sordu:
"Geçen gün, (anne tarafından) ninelerin fasit miras hesabı hususunda bana ne söylemiştiniz?"
Ben de kendisine merhamet ederek, (Bu durumda bunu mu konuşacağız?' dedim. O ise: 'Efendi! Dünyadan bu meseleyi bildiğim halde ayrılmak istiyorum. Bu, meselenin cahili olarak ayrılmamdan daha hayırlı değil midir?' Bunun üzerine açıklamalarımı tekrarladım, o da söylediklerimi ezberledi ve bana daha önceden vaat etmiş olduğu şeyi öğretti. Ardından yanından ayrıldım. Yolda giderken (vefatı sebebiyle) yapılan ağlasmaları duyuyordum.”

Bu dahi imam Arapça, Süryanice, Sanskritçe, Farsça ve Hintçeyi çok iyi biliyordu. Ardında uzay, tıp, matematik, edebiyat, filoloji, tarih ve diğer ilim dallannda olmak üzere yüz yirmiden fazla eser bırakmıştır. Büyük Alman müsteşrık Carl Eduard Sachau (1930) onunla ilgili olarak şöyle demiştir: "O, tarihin tanıdığı en büyük akıldır."

Meşhur Belçikalı müsteşrık, bilim tarihçisi George Sarton da (1956) onunla ilgili olarak şöyle demiştir: "Birûni İslam aleminin en önde gelenlerinden ve dünya âlimlerinin en büyüklerinden birisiydi."

Nevruz, nev: yeni, ruz.: gün kelimelerinden oluşmakta olup "yeni gün" demektir. Farsça bir kelimedir. Güneş yılının ilk günü, baharın başlangıcıdır. Mihrican da sonbaharın ilk günüdür. Her ikisi de Mecusi Farisi geleneğinden gelmektedir ve kutlanmaları haramdır. Bkz. Muhammed Sultan el-Hucendi, el-Ukudu'd-Durriyyetu's-Sultâniyye fima Yunsebu ila'l-Eyyami'n-Neyruziyye.
[İslam Alimlerine Göre Zamanın Kıymeti]

Allah affetsin, bu yazıyı ben telif etmedim.
Kaynağını da aşağıda verdiğim şekilde Zamanın kıymeti adlı kitaptan aldım.
Telifin sahibi de Abdulfettah Ebu Gudde

Yanlış anlaşıldığım ve yazarın hakkını yemiş olduğumdan üzgünüm.

"Biruni Can Çekişip Nefesi Gelip Giderken Bile Feraiz Meselesini Öğreniyordu"
Bu başlıktan itibaren yazdıklarımın hepsi, yazının aşağısında verilen kaynaklara ait.

Kitabın ilk başlarında çok şiddetli bir şekilde iyiliğin karşılığının dua ve dilde ikrar ile de olsa verilmesi gerektiğini vurguluyordu. Sakinim ama birden yanlış anlaşılmış olmak beni tedirgin etti bu konuda.

Kitapların insanlara, yazıldığı konularda hassasiyet kazandırdığı gözden kaçmaması gereken bir gerçek. Sanırım ben de bundan böyle bir tepki vermiş oldum.

Nitekim 4 büyük mezheb imamlarından şöyle bir söz var;
İmam Şafii: "Erdemli bir kişi bir anlık muhabbetin dahi hatırını sayandır. Kendisine bir kelimeyle de olsa faydalı olanın emeğini ikrar edendir."

Sağolun, duaların sizin hakkınızda da hayırlı olması dileğiyle. Hayırlı Sahurlar dilerim.