Bazen Çok Sevmek Zarar: Delibal

Delibal filmini izledikten sonra günlerce kafamı kemiren bir düşünceyi paylaşmak için yazıyorum bu benceyi ve baştan söyleyeyim filmle ilgili spoiler barındırıyor bencem :)

Filmle ilgili şunu söyleyeyim. Filmin ilk başında siz rahatlıkla sonunu tahmin ederken yavaş yavaş sizi böyle bir şey olmayacağına inandırıp tahmin etmiş olduğunuz sonla sizi hüsrana uğratan son zamanlar da izlediğim en güzel filmlerden biri :)

Duygusal boyutunu ele alacağım.

Filmde Barış(Çağatay Ulusoy) Füsun'u ( Leyla Lydia Tuğutlu) her şeyden çok seviyor. Ama öyle böyle değil, uyanışlarını kaçırmıyor, acısı acısı oluyor daha neler neler. Çok büyük bir aşk :)
Sonra Barış bipolar oluyor ve bunu Füsun'dan saklıyor. Bu hastalık yüzünden etrafındakilere zarar veriyor. Ve sonunda Füsun'a da zarar veriyor bu yüzden de ona bir videoyla veda edip intihar ediyor.

Benim üzerinde durmak istediğim konu kafamı günlerce meşgul eden şey Barış intihar edince "Beni affet bugün olmasa bile bir gün affet" diyor.

Şimdi affedilmez bu! Çünkü senin her şeyin seni yarı yolda bırakıp gidiyor. Bu kendi tercihi! Bir videoyla her şeyin olan seni öylece bırakıp gidiyor. Ben bunu affedemem!

Buna kızılmaz da! Çünkü tamamen senin acına dayanamadığı için, canını yakmayı hayal bide edemezken ve senin ondan o yaşarken uzak durman mümkün olmadığı için bunu yapıyor. Bu film "Senin için ölürüm" klişesinin tam karşılığı. Yani ben kızamam buna!

O kadar mükemmel bir çizgi ki bu o bitmeyen düşüş diye tanımladığımız duygunun tam karşılığı. Ben olsam ne yaparım deyip bir türlü çıkış bulamadığım bir şey!
Tabi bir de Barış'ın yerine kendini koyunca için rahatlıyor. Yani bir yerde her şeyin için her şeyini veriyorsun. İntihar doğru bir şey değil! Bu film ama bunu sonsuza kadar bırakıp gitmek olarak hayal edince bunu yapabilirim diyorum.

Her neyse beni çok etkileyen bu konuyu sizle paylaşıp bu çok ince detaya dikkatlerinizi çekmek istedim :)

Umarım beğenmişsinizdir.