“Piraye Öldü De Aşkından, Yine De Dönmedi Nazım’a.”

Nazım ile Piraye’nin hikâyesi hakkında bence…

Bence Nazım ile Piraye’nin hikâyesi, aşkın hem en güzel hem de en acı tarafını gösteren gerçek bir hikâyedir. Nazım Hikmet ile Piraye Altınoğlu 1930’lu yıllarda tanışıyor ve kısa sürede evleniyorlar. O dönem Nazım siyasi nedenlerle tutuklanıyor ve uzun yıllar sürecek bir hapis hayatı başlıyor.

Nazım hapishanedeyken Piraye onu yalnız bırakmıyor. Yıllarca onu bekliyor, sürekli mektuplar yazıyor, ziyaretine gidiyor ve dışarıdaki hayatını adeta onun için yaşıyor. Nazım da hapishanede Piraye’ye çok sayıda mektup ve şiir yazıyor. Hatta Nazım Hikmet’in en duygusal şiirlerinin birçoğu Piraye’ye yazılmıştır. O mektuplarda Piraye’ye olan özlemini, sevgisini ve ona kavuşma umudunu anlatır.

Ama yıllar geçtikçe hikâye değişmeye başlıyor. Nazım hapisteyken Piraye onu beklemeye devam ederken, Nazım’ın hayatına başka bir kadın giriyor ve zamanla Nazım Piraye’den uzaklaşıyor.

Piraye bu durumu çok ağır yaşar ama çok onurlu bir cevap verir. Nazım’a yazdığı mektupta özetle şunu söyler:“Seni affediyorum ama seni bir daha sevmeyeceğim.”

Piraye, Nazım’ın hayatında yıllarca bekleyen ve ona en sadık kalan kişi olarak anılır.

Bu yüzden birçok insan bu hikâyeyi tek bir cümleyle özetler:“Piraye Nazım’ı hapiste bekledi, ama Nazım özgürlüğünde Piraye’yi beklemedi.”

Piraye öldü aşkından, yine de dönmedi Nazım’a. Çünkü “senin adını saatimin kayışına kazıdım Piraye” diyen Nazım’ın kol saatinde Vera yazıyordu. O gün aşk öldü.

Kenar Mahalle Romantiği ✍️