İskender Pala'nın Babil'de Ölüm İstanbul Aşk Kitabını İnceliyoruz!

Merhabalar KScanlar...

Kısa bir aradan sonra tekrardan sizlerle bir kitap incelemesi ile beraberim. Bilindiği üzere son zamanlarda İskender Pala ön plana çıkmıştı benim nezlimde . Divan edebiyatına olan aşkı, divan edebiyatını güzel yansıtması ve hayattaki her olayı sanki şanlı bir aşk, şanlı bir olay gibi betimleme yönleri ile gerçekten bayılmıştım İskender Pala 'ya ...

İskender Pala özellikle tarih ve aşkı gerçekten çok sürükleyici bir şekilde inceleyen bir yazardır. Gerçekten her kitabında ayrı bir tarihî kişilik ayrı bir aşk hikâyesidir....

Bugün inceliyeceğim eser biraz aşkı hissetiriyor ama manaci ve insana kendini sorgulatan bir eser olarak kabul edebiliriz....

Babil'de Ölüm İstanbul'da Aşk

Saydıklarımız der ki; “Sabır ile dut yaprağı atlastan kumaşa döner.” Ne kadar da doğru söylerler. Keza bu Babil’de ölüm İstanbul’da aşk’ta da öyle bir şeydir.

Ah hayatta en önemli unsur sabır olduğunu birkez daha ön plana koyan bir kitap, çoğu kişi sabrın sonundaki selamiti asla göremezler. Ama bu kitapla bunu çok güzel bir şekilde öğrenebilirler.

Eserimiz aslında iki kişiyi anlatmaktadır biri Fuzuli. Tabiki de kendine neden Fuzuli dendiğini çok önemli konu halinde işlemiştir; Dünyaya gelişi fuzuli olmayan bir kişinin gönlünden dökülen beyitlere, sözlere dem vuran ve her nefeste bize bunu yaşatan İskender Pala’ya ne kadar teşekkür etsek azdır elbet. Lakin böyle eserlerde divanda edebiyatında nirvana'ya ulaşmış Fuzuli’yi görmek ve şu an ki yetişen nesillere aktarmak tabi ki de taktir edilecek bir durumdur. İskender Pala gerçekten divan edebiyatını ve o dönemlere ait büyük şahsiyetleri kaleminde çok güzel anlatmaktadır. Her karakterde bir kez daha bizi yıllar öncesine götüren bir eser her beyitte gözlerden dökülen yaşlar...

Kitabın temel konusunu ele almak gerekirse: bu kitap da “Mana’dan Madde’ye”, “Gönül’den Akıl’a”, “Soyut’tan Somut’a”, “Değer’den Değersiz’e” bir yol vardır ve akar gider. Ruhtan bedene gelen bir sevgi , ilgi ve malamayet...

Hazine değerinde bilgileri 450 sene sonra tekrardan nakış nakış işlemek, tekrardan okuyucularına öğretmek için çabalamak gerçekten büyük özgüvendir bana göre.

Bana göre bu kitap iki ayrı anlam içermektedir, bir manacilar için bir maddeciler için anlam içerir. Çünkü; Mana’ya değer verenler kitabı gözyaşı ile elem ile okurken, maddeciler kitabın içerisindeki şifrelerin peşinden savrulup durmuşlardır.

Eğer kararlar kalben alınırsa vicdan muhasebesinden geçer insan rahat bir nefes alır ki akıl ile alınan kararlar hep nefesten geçer ve bu en tehlikelisidir. İşte benim Fuzuli dostumda kitaba konu olan eseri “Leyla ile Mecnun’u” gönülden gelenlerle kaleme almıştır.

Başta da bahsettiğim gibi iki büyük şahsiyeti anlatır kitap biri Fuzuli biri Şeyh Galip evet konu bu kadar güzel olurda biz bu kitaba kötü yorum yaparsak, okumazsak ne der bu millet, bu tarih bize... Öğrenmesek tarihimizi, bilmesek büyüklerimizi ne kalır o kişilerin uğraşları bizim için?

İlk baştan beri dediğimiz o cümleyi şimdi biraz daha açmak gerekir. Kitapta neden bu kelime ile ilerleme karari alındı;"Mana ve Madde”. Kitapta başta Kanun Koruyucu (Kanuni Sultan Süleyman) olmak üzere birçok şahsiyet karakter olarak karşımıza çıkmıştır. Bunlar; Fuzuli’den Nabi’ye, Celebi Mehmet’ten Baki’ye, Cariye Rukal’den Şeyh Galib efendiye kadar edebiyatımıza ve tarihimize yön vermiş insanlardan bahsedilmektedir. En çok hoşuma giden taraf Mana’da kalan kısımdı yani Leyla ile Mecnun, beni en çok sıkan kısım ise maddecilerin Babil altınların peşinden koşup onları elde etmek için verdikleri mücadele.

Evet belki bu kitap herkese hitap etmeyebilir ama mana ve madde konusunda ilgi sahibi olan herkesin okuması gereken bir eser olduğunu düşünmekteyim.

Fuzuli’den

Beyhude gamlanma divane gönül!

Cümle alemin rızkını veren vardır.

Yaptığın hatayı görmüyor sanma.

Kalpte gizli en derin sırları bilen vardır.

Mal-ı emlakım var deyu güvenme!

Arkam var deyu dayanma!

Sırt üstü insanı yere varan vardır.

Beyhude gamlanma divane gönül!

Cümle alemin rızkını veren vardır.

Derdime vakıf değil canan.

Beni handan bilir.

Hakkı vardır şad olanlar.

Herkesi şadan bilir.

Söylesem tesiri yok, sussam gönül razı değil.

Çektiğim alamı bir ben birde Allah’ım bilir.

Şeyh Galip’ten

Fâriğ olmam eylesen yüz bin cefâ sevdim seni

Böyle yazmış alnıma kilk-i kazâ sevdim seni

Ben bu sözden dönmezem devr eyledikçe nüh felek

Şâhid olsun aşkıma arz u semâ sevdim seni

Bend-i peyvend-i dilim ebrû-yı gaddârındadır

Rişte-i cem’iyyetim zülf-i siyeh-kârındadır

Hastayım ümmîd-i sıhhat çeşm-i bîmârındadır

Bir devâsız derde oldum mübtelâ sevdim seni

Ey hilâl-ebrû dilin meyli sanadır doğrusu

Sûy-i mihrâba nigâhım kec-edâdır doğrusu

Râ kaşından inhirâf etsem riyâdır doğrusu

Yâ savâb olmuş veya olmuş hatâ sevdim seni

Bî-gubârım hasret-i hattınla hâk olsam yine

Sıhhatim rûh-i lebindendir helâk olsam yine

Tîğ-i gamzenden kesilmem çâk çâk olsam yine

Hâsılı beyhûde cevr etme bana sevdim seni

Gâlib-i dîvâneyim Ferhâd u Mecnûn’a salâ

Yüz çevirmem olsa dünya bir yana ben bir yana

Şem’ine pervâneyim pervâ ne lâzımdır bana

Anlasın bîgâne bilsin âşinâ sevdim seni

"Hoşçakal Leyla..."

Her zaman bitirdiğim gibi kitaptan beğendiğim alıntılar ile bitirmek isterim...

• Gerçek aşk, gizli olandır...
• Acaba hangi parçam hangi kitapta yaşayacak?
• Susmanın ve izlemenin erdem olduğunu, tanıklığın gerçeği, bilginin de acıyı çoğalttığını öğrenmiştim.
• Birileri iyi şeylerle hayata anlam katarken, diğerleri hayatın kötülüklerine tapıyordu.
• Aşkını gizli tutan aşık elbette açıklayandan üstündür.
• Aşık bazen vuslattadır, bazen ayrılıkta... Dünya derler buna; bazen ölüm, bazen düğün...

İyi okumalar ✨ ✨