Karanlık ve Aydınlık Arasında: Bir Varoluş Mücadelesi

🤗🤗

Tatlı kız: Sen haklıydın.😔

Var olamayan kişi: Ben her zaman haklıyım.😏

Tatlı kız: Ama gerçekler her zaman bu kadar acı olmak zorunda değil.😔

Var olamayan kişi: Her zaman söylüyorum sana, sen bir lanet sin. İnsanlardan uzak dur.😌

Tatlı kız: Ben de insanım ama.😒

Var olamayan kişi: Ama sen lanetlisin.🤔

Tatlı kız: Ben de her insan gibi yaşamak istiyorum.😒

Var olamayan kişi: İnsanlar zaten seni sevmiyor ki. Niye onları düşünüyorsun?

Tatlı kız: Düşünmek...🤔🤔

Var olamayan kişi: Evet, onlar zaten seni sevmiyor. Bana güven, bu insanlarla ihtiyacın yok senin.🤗

Tatlı kız: Kaç yıl geçti, hala dün gibi beni nasıl kurtarıldığını hatırlıyorum.😌

Var olamayan kişi: Ben de senin nasıl bir hayat yaşadığını hatırlıyorum. Ben gitsem, büyük ihtimalle sen eski haline döner misin?

Tatlı kız: Evet, bazen sana kızıyorum ama seni çok seviyorum ve ne olursa olsun gitme.

Var olamayan kişi: Ne zaman gittim ben?

Tatlı kız: İnsanlar benim varlığımdan Rahat Siz oluyor ve çok düşünmekten kafam karışıyor.

Var olamayan kişi: Dur, dur bakalım. Kaç defa konuştuk bunu? Hani demiştik beraber bu insanları yok edeceğiz diye.

Tatlı kız: Nasıl ben yapamam ki?

Var olamayan kişi: Hepsini öldürebilirsin, biliyorsun bunu söyledim.

Tatlı kız: Bunun yapmak istemiyorum ve bu çok yorucu. Onları görmezden gelip ilaç içip kendimi öldürmeyi yeğlerim, daha kolay.

Var olamayan kişi: O zaman ne bekliyorsun ki? Zaten burası daha güzel ve insanlar da yok burada.🤷‍♀️

Tatlı kız: Biraz zamana ihtiyacım var.

Öylesine bir yazı üstünde çok durmaya gerek yok 🤷‍♀️🤷‍♀️🤷‍♀️