Aşkını Elleriyle Yontan Bir Heykeltraşın Öyküsü: Pygmalion ve Galatea!

Bu gece de birlikteyiz, masamızda yine mitolojiden bir aşk hikayesi ve belki biraz da yıllanmış Cheddar var.

Ancak farklı diğerlerinden, bu defa bir ölümlüye ait olacak dinleyeceğiniz öykü. Kanayan teni, aşkı yüzünden hızla çarpan kalbi ile bizimle aynı hayatı yaşayan sıradan bir ölümlü, haykırışlarını yanıtsız bırakamayan Venüs'ün dokunuşu ile yaratan aşkını.

Mümkün müdür zaten yaşaması bir aşkın sonsuza dek, içinde Venüs'ün sihri olmadan?

Değildir elbette...

Aşkın Hayat Verdiği Heykelin Öyküsü...

Kıbrıslı Bir Heykeltraş : Pygmalion...

Pygmalion'dur bu ölümlünün adı. Kıbrıs'ta yaşayan sıradan bir heykel sanatçısı. Yontar taşları, şekil verir onlara, biçimsiz o cisimlere biçim katar, güzellik hayat bulur ellerinde.

Aşka açtır Pygmalion, sevemez kimseleri, zira Venüs'ü küçük gören Kıbrıslı kadınlar kızdırmıştır tanrıçayı ve buluşmuştur laneti ile. Ahlaktan yoksun yaşarlar, aşk için atan bir kalbin ilgisini çekmekten uzak halde.

Korkutur bu tablo Pygmalion'u. Sevemez kimseyi tek yaşam gayesi aşık olabilmek, aşık olduğu kadınla bir yuva kurabilmek olan adam. Çıkmaz olur atölyesinden.

Elleri ile Yontar Aşkını Parça Parça...

Madem ki yoktur Kıbrıs'ta ihtiyacı olan kusursuz kadın, o halde onu kendisi yapacaktır. Büyükçe bir fil dişini yontmaya başlar kalbinden aldığı bu ilham ile.

Günlerce devam eder bu çalışması. O taşın derinlerinden çekip çıkarabilmek için zerafetini bir kadının, elinden geleni yapar.

Hatları belirginleşen heykele bu defa da keskisi ve çekici ile şekil vermeye devam eder. Elleri, yüzü, saçları, kalçaları, bacakları! Her biri günler sürer. Tüm ustalığını kullanır Pygmalion, nihayetinde şekil verdiği şey alelade bir heykel değildir, kendi kadınını yaratmaktadır büyük usta, kendi aşkını.

Hiçbir kusur istemez, Kıbrıslı kadınlar, içinde bir nefret yaratmıştır kadınlara karşı. Onların fani iğrençliklerinden izler olamaz başyapıtında. En ince detayına kadar titizlikle çalışır.

Bitirir en sonunda heykelini. Öylesine özenli çalışır, öylesine uzun sürer ki heykelin yapımı, tarihin gördüğü en güzel yontma kadına dönüşür o taş parçası Pygmalion'un ellerinde.

Şöyle bir geri çekilir Pygmalion, birkaç adım uzaklaşır ve bakar yarattığı esere hayranlıkla. O nefret dolu kalbi bir anda aşk ile dolar. Eseri içini ısıtır Pygmalion'un, hayallerindekinden de güzel olmuştur kadın.

Bir de İsim Verir Aşkına, Galatea.

Her geçen gün daha da benimser kadınını. Önce en güzel kıyafetleri giydirmeye başlar, sonra bu güzelliği mücevherler takılar ile süsler. Her geldiğinde evine, ellerinde bir hediye tutar karısı için. Bir kadının ruhuna dokunacak herşeyi alır ve getirir kadınına. Gerçek bir kadınmışcasına oturur dizlerinin dibine, konuşur onunla.

Bir gün Venüs onuruna yapılan kutlamalara gitmek zorunda kalır. Bir de öküz kurban eder tanrıça için. Usulca haykırır zihninin derinliklerinde Venüs'e, sesini duymasını ümit ederek,

"Yüce tanrılar, övünürsünüz kudretinizle,
Öyle ise kulak verin Pygmalion'un sesine!
Bana da bir eş bahşedin, uzak olsun tüm kirden,
Fakat dileğimdir sizden, benzesin heykelime!"

Duyar Sesini Tanrıça Venüs...

Elbette aşkının büyüklüğü farkedilir Aşk tanrıçası tarafından. Bu duyguyu nerede olursa olsun tanır Venüs. Bir işaret verir genç sanatçıya. Adağı yanarken sunakta, ateş üç kez parıldar şiddetle.

Anlam veremez buna Pygmalion ve kafası karışmış halde döner evine. Kapıdan girdiği anda heykeline kilitlenir gözleri. Koşar, sarılır kadınına ve aniden geri çekilir teninde hissettiği sıcaklığın dehşeti ile.

Sıcak mıdır dokunduğu heykel? Anlam veremez başta ancak sonra "Belli ki güneşin ışığıdır tenini ısıtani." der ve öper dudaklarından. Bu defa daha da büyüktür dehşeti, yumuşaklığını hisseder dudaklarında.

Yalpalayarak geri çekilir, kalbi yerinden çıkacakmışcasına şiddetle atar göğüs kafesinde. Anlamıştır sunakta parlayan ateşin manasını. Hayat bahşetmiştir Venüs Pygmalion'un kadınına, Galatea'sına, onurlandırmıştır onun bu büyük aşkını...

Mutluluk öyle ağır gelir ki bedenine, diz çöker olduğu yerde, yaş dolu gözleriyle bakar Venüs'ün gözlerine ve fısıldar kalbinin derinliklerinde,

"Teşekkür ederim..."

#felfire

#kültürsanat