Haftanın Kitabı Kadınların Gömülen Ruhlarının İntikamı: Otopsi!

Kadınların ruhunu duyuyor musunuz?

Bir kadın.. İnsanların kendisine yüklediği misyonlara karşı neden mücadele etmek zorunda bırakılıyor? Neden bir kadın güçlü olmak zorunda kalıyor? İşte tüm bunlara inat o maskeleri bir kenara bırakıyor kahraman kadın karakterimiz. Kendini keşfe çıkıyor!

“Boşluk çok büyük, boşluk çok derin. Ve o çok küçük, korkuyor.”

Bu heyecan dolu serüvene hazır mısınız?

Öyle bir serüven bekliyor ki sizi... Bir kadının ruhunun can çekişmesine rağmen ne denli ayakta kaldığı... Çalışmıyor, ayakta kalıyor! Düşüyor, kalbi parçalanıyor, yüreği kanıyor ama asla pes etmiyor.

“Tüm dünya yazamayacağını yüzüne haykırıp alay etse de işte kendi kelimeleri bunlar. Yirmi dokuz harften mürekkep. Farklı şekillerde dizdiği ve yeni baştan dizerek hikâyesini doğurduğu yirmi dokuz tanrıçaya tapıyor artık. İnsanlardan uzak; kelimelere yakın. Şükür.”

Kadınların ruhlarının çığlığına kulak verin

Aslında bir çok kadının düşündüğü, hissettiği ve hatta yaşadığı uçurum macerasını anlatıyor kitap. Okuyan her kimse cinsiyet fark etmeksizin kitabı adeta yaşıyor anlatılan kadının yerinde kendini buluyor. Cesaret edemediğiniz her ne varsa bir bir yüzleşmeye başlıyorsunuz. Bir kadının tüm kendine yüklenen misyonlara baş kaldırmasına tanıklık ediyorsunuz. En önemlisi o ruhun çığlığı kulaklarınızı deliyor.

“Sonra bir kadın o boşluğa düşüyor. Düşmesi olanaksız biri gibi görünüyor.Her şeye sahip. Bir aileye, bir işe, bir çocuğa. Yüreğe ve akla. Herkesin ulaşmak için çırpındığı şeyler elinin altında. Bir karnaval olması gereken yaşamı boşluğun dişleri arasında parçalanıyor. “

Yazar : Özge Lena

1981’de Keşan’da doğdu. Edirne Anadolu Öğretmen Lisesi’nin ardından Hacettepe üniversitesi İngiliz Dili Eğitimi Bölümü’nü bitirdi. Bir süre İngiltere’de yaşadıktan sonra aynı bölümde yüksek lisans yaptı. Çeşitli dergilerde öyküleri yayımlandı. İstanbul’da yaşayan yazar evli ve bir çocuk annesidir.

“Hep bir şeyler eksik. Bazen bir anı, bazen bir his, bazen kendilik. Ve bazen de bir kelime, bir imge ya da bir yaşam. Yaşamın içinde bir düşünce. Düşüncenin yanında bir eylem. Eylemin yanında bir isyan. Eksik olan, içimizde bir boşluk suretinde var oluyor.”

Kitap arkası

Boşluk hemen yanı başında beklerken, kadın onu görmezden gelmeyi öğreniyor. Derin nefes alarak, içerek, uyuyarak, kusarak, en çok da yazarak onu unutmaya çalışıyor. Boşluktan kaçmak için duvarlarını kendi elleriyle özenle örüyor. Yıllarca, umut ve sabırla. Ancak ne yaparsa yapsın rüyalarından kaçamıyor. Düşleri hep ve tam orada. Boşluğun ortasında taştan bir ev. Issızlıkta, tek başına. Evde bir tablo. Pencerelerin arasında. Tabloda yaşlı bir kadın. Öylece ona bakmakta. Yüzlerce kez, içinde kar taneleri olan bir kaleydoskobun içinde dönüp duran bir ruh. Çığlıklarla uyanılan geceler. Gözyaşları ve terle. Boşluk rüyalarından sızıp onu çağırıyor, şehvetle.

Otopsi, bir kadının iç dünyasındaki derin çelişkileri anlatıyor. Onu yazmaktan, dahası kendi olmaktan alıkoyan kimliğini, sorumluluklarını irdeleyen kadın, bir yandan da annelik görevleriyle yazma tutkusu arasında bölünür. Çocukluk travmalarıyla, toplumsal baskılara karşın yazma tutkusuyla gelen gerilim, içinde büyüdükçe büyür ve bu hesaplaşma onu giderek varoluşsal bir seçim yapmaya zorlar. Söz konusu olansa boğucu günlük yaşamı ile yazmak, başka bir deyişle, esaret ile özgürlük arasında bir seçimdir…

“Kadının bir kimliği yok. Kimlikleri var. Sahte benlikleri. Onların keşmekeşi arasında kendini bulmak için bir mezar kazıcının titizliği ile çalışması gerek. Tırnaklarıyla yılmadan içini kazıması. Sonunda ya diri diri gömülmüş bir ruh bulacak ya da ölmüş olacak.”

Hamur Tipi : 2. Hamur

Baskı Sayısı : 1. Basım

İlk Baskı Yılı : 2018

Sayfa Sayısı : 72

Ebat : 12,5 x 19,5

“Kadın… Kendini kaybetti artık, kendiliği kayıp… Kadın artık yapay bir yanılgı. Sentetik bir sanrı. Ailesinin, işinin ve herkesin ona dayattığı her şeyi kabul ediyor, hepsine boyun eğiyor…”

#süperbenn