Sizi kimsenin anlamayacağı ve anlamadığı hissine kapılıyor musunuz?

Oluyor, hatta hayatımın çoğu böyle geçti diyebilirim. Bir solcuya göre hep sağcı, sağcıya göre solcu kaldım. Sosyal hayatta aşırı gururlu, hatta kimi zaman hırslı, kimseyi kolay kolay samimiyet alanıma alamayan bir tipken içgüdülerime inandığım için yatakta uysal, itaatkar biri oluyorum. Paranın o kadar da umrumda olmadığınıysa yeni yeni farkettim. Çok daha farklı isteklerim varmış hayatta, onu anladım.

Bu durum ise bence biraz kısır döngü. İnsan yalnız kalma cesaretini buldukça kendini tanır, tanıdıkça da bu popüler kültürün dışında kalan zevklerini ve kimliğini keşfeder. Bunu keşfettikçe de yalnızlaşır. O kadar çok şey pompalanıyor ki gün içinde bize. Hep daha iyisi olmalıyız, daha başarılısı, daha zengini, en iyi arabaya bineni, en çok dil konuşanı... Hepimiz Avrupa'ya Amerika'ya gitmeliyiz mesela, ne işimiz var Türkiye'de? Hepimiz bir apartman bir araba için tüm hayatımızı harcamalıyız... Değil işte! Bazen bas bas bağırasım geliyor insanların yüzüne ''ben bunların hiç birini istemiyorum!'' diye. Herneyse, gelmek istediğim noktaysa şu, işte bu bize her gün özellikle medya tarafından pompalanan saçmalıklardan uzaklaştıkça kendimizi buluyoruz -ki bence bu en özeli- ve dediğiniz gibi kendini bulan insanların da dünyası birbirinden farklı oluyor. Ama zaten olması gereken, daha güzel olan da bu değil mi? Hepimiz deney tavşanları gibi bembeyaz olmak için zorlanıyoruz. Halbuki hepimizin zevkleri, duyguları, istekleri, arzuları farklı değil mi? Çünkü hepimizin üzerinde aynı kozmetiklerin denenmesini istiyorlar, hepimiz aynı okulların aynı bölümlerinden mezun olup toplum tarafından uygun görülen biriyle evlenip çocuk yapmalıyız. Bunu tercih etmemekse, garip. Hiç sordular mı ki ''sen beyaz bir tavşan olup laboratuarlara kapatılmak istiyor musun?'' diye. Ben belki bir yaban tavşanıyım neden oynadınız genlerimle? Ben belki fabrikada uslu uslu ölmeyi beklemektense, karavanımı alıp kıyı kıyı gezmek istiyorum. Ben belki biraz gri olmak istiyorum. Ben belki biraz yalnız olmaktan keyif alıyorum. Belki de hayatıma alacağım herhangi ciddi bir ilişkiyi yük olarak görüyorum. Ben belki çok popüler bir meslek yapıp çok para kazanıp rezidanslarda yaşamak istemiyorum, onun yerine küçük bir atölyede sanatımı yapıp az para kazansam da mutlu olmak istiyorum.

Bunları anlamıyor çoğu insan işte. En yakın olduğumu sandıklarım bile. Ama bu hisslerimi kabullendiğim gibi insanların anlamayacak olduklarını da kabullendim. O yüzden de artık anlatmıyorum, çünkü neden beni hiç anlamayacak birine kendimi anlatmaya çalışıp yorulayım ki?

Sorunu okuduğumda şöyle bir düşündüm de, sanırım ben hep aracı olanlardanım.

Örneğin, evi basılan ve kürt üstelik alevi olduğu için insanların önyargısına maruz kalan bir kızla aynı evi paylaştım. Evet sorunlarımız oldu ama bunların hiç birisi onun dini inancı,savunduğu düşünce yüzünden değil, tamamen ev işleri, mutfak temizlemek gibi şeyler.

Ama bir yandan da , hani medyanın hiç sevmediğim bir şekilde tabir ettiği sıkma baş deyimi gibi, örtünmek değil türbanlı ve hatta bunun için haklarını sonuna kadar koruyan diğer arkadaşımla, öbürünün arasını erittim. Ve aslında o kadar rahat anlaışılıyor ki, önyargıları rafa kaldırıp konuşmak.

Kendimi bu konularda hiç yalnız hissetmedim. Çünkü aslında nasıl konuştuğunla, senin nasıl davrandığınla alakalı bu durum biraz. Örneğin, ben farklıyım ben daha elitim ben cartım curdum diye insanların seni anlamayacağını düşünürsen, evet anlamazlar. Çünkü seni kaf dağında görürler. Kimse de o dağa bayrak dikmek için o kadar çaba harcamaz. Ancak çok sevdiklerin seni fetheder. Ama biraz daha yalın olmak , farklı düşünce çemberinde tek başıma da kalsam, önce onları dinlerim, anlarım (tüm samimiyetimle)

Ne kadar birbirinden farklı insanlarla bir araya gelirsem ve bütünleşirsem, kendimi o kadar zenginleşmiş hissediyorum.

Akşam eve geç geldiğinde ," sen kötü işler mi yapıyorsun ?" gözleri ile bakan bir anne

Dinlediğin müziklerden ötürü seni "satanist" diye nitelendiren arkadaşlar.

Odan dağınık olduğu için etrafa beni "pis" diye tanıtan bir abla

Cevap verdiğim için neredeyse ikinci adımın "sinirli" olması ve daha bir çok şey.

Tanrı biliyor ki,aynı anda bir kaç kişi olamıyorsun.

Teyzemin sürekli ben kötü bir şey yapıyormuşum gibi bana yaklaşması.

Onların olmanı istedikleri kişi olamadığın için senin beynini beceriyorlar.

İnsanlar tatminsiz onların olmanı istedikleri kişi olduğunda da buluyorlar mutlaka bir kulp.

bunlar iki sene önceydi...

şimdi bu anlattıklarımın tam tersiyim.

ve hala aynı şeylerin farklı varyasyonları ile karşılaşıyorum.

Seni kimsenin anlamadığını düşünüyorsan , bu düşüncenin peşinden getireceği eylemlere de hazır olmalısın .

Bazen bazı durumlarda insan kendini anlamakta zorluk çeker, anlayamaz. Ne hissettiğini bilemez, tanımalayamaz.

Bazen bazı durumlarda insanların beni anlamadıklarını ya da anlayamayacaklarını düşünürüm. Hatta çok sık düşünürüm.

Aşık olduğumda kimse beni anlamadı. Aşık olup din değiştirdiğimde kimse beni anlamadı. Aşık olup aşık olduğum adam için dünyanın öbür ucuna gitmeyi istedim kimse beni anlamadı. Aldattım ama kimse neden aldattığımı anlamadı. Aldatıldım neden aldatıldığımı anlamadım. Terk ettim defalarca kimse neden terk ettiğimi anlamadı. Terk edildim kimse benim neden terk edildiğimi anlamadı. Ağladım kimse neden ağladığımı anlamadı. Ölmeyi düşündüm kimse neden ölmek istediğimi anlamadı. İçtim sarhoş oldum kimse neden sarhoş olduğumu anlamadı. Hayal kurdum kimse hayallerimi anlamadı.

Yıllar geçti. Ben yürüdüm, yürüdüm, yol kat ettim sandım ve ardıma döndüm bir baktım bir arpa boyu yol alamamışım. Sonra kendi kendime "ben kendimi anlamamışım ki insanlar beni anlasınlar" demişim.

şimdiiiii derin bir mevzu bu,sorduğun soruları 20 li yaşlarımda çok sordum kendime,hatta bolca şikayet ettim anlaşılamamakan...Bir ara onların anlayabileceği bir dil geliştirmeyi ifadelerimi basitleştirmeyi bile düşündüm hatta (ki bu kendi beynime eziyet ve ihanet etmek demekti aslnda:))ilk sevgilimi normların dışında yaşadığımı söylediği için terketim(normal olmaya çabalıyordum çünkü o günlerde, yorulmuştum; insanların hallerime attıkları şaşkın bakışlardan...)neticeye geliimm kısaca o gün vazgeçtim norm-al olmaktan ve o günde beri adım dostlarım ya da aşklarım arasında DELİ:))Artık anlaşılamama gibi kaygılarım yok,daha doğrusu umurumda bile değil bu...zaten herkesin beni anlayıp sevmesi bence korkunç rahatsız edici bir durum,beni ben yapanın bu olduğunu biliyorum çünkü ,varsın a-normal desinler normal olmak isteyen kim ki;))ben böyle güzelim falan filan...

Anlayamama durumum daha fazla aslında...

Evet anlayamıyorum. Uzun cümleler kurmayacağım lakin o zaman anlamış olurum.

Beni sokaktaki çöpçüye kadar herkes anlıyor ama ben kimseyi anlayamıyorum maalesef...

Tavşanları öldürmeyin.

Çoğunlukla evet. Çocukluktan beri varolagelmiş, kanıksadığım bir his. Alıştım. Kimsenin anlaması gibi bir kaygım ya da beklentim de olmadı.

Sadece bazen kanepedeki tavşan gibi oturup düşünüyorum:

( 2:37. saniyeye kadarki ambiyans)

kapılmam. kimseye bir şey anlatma derdinde olmadığımdan sanırım. veya ben zaten bir şey anlamadım ki başkasının anlamasını bekliyeyim.

evlerinin önü geçilmiyor davşandan.:)