İstediğim tek şey huzur. Mutsuzluğa ve çaresizliğe o kadar çok alışmışım ki başarı ve mutluluk fırsatlarını itiyorum hep kaçarak?

Hiç sevgilim olmadı şimdiye kadar. Tanışma tekliflerini bile geri çevirdim. Artık kimsenin beni ezmesini istemiyorum. Fakat bu fırsatı karşımdakilere ben veriyorum çoğu zaman. Ailem küçüklükten beri fiziksel , psikolojik şiddetle , aşağılayıcı sözlerle hep bana kendimi değersiz hissettirdiler. Herkese ve herşeye karşı yani hayata karşı hep şüpheci oldum. Şimdi de bu yaştan sonra diğer kızlar gibi evlenmemi istiyorlar. Özellikle en son ki tanışma teklifine gitmemi istiyorlardı kendileri karşı tarafın ailesini tanıdıkları için. Ben de aşırı anksiyete birisi olduğumdan gitmedim. Belki de çok iyi bir fırsatı kaçırdım yine. Başka bir kız olsa atlardı hemen. Belki de şimdiye başkasını bulmuştur ciddi anlamda. Ben bu kafayla tek başına bir çöp konteynırı kenarında geberip giderim büyük ihtimal. Huzuru yalnızlıkta bulunca yalnızlığın mahkumu oldum.