Neden hiç mutlu olamıyorum neden sürekli depresyondayım?

Içine kapanık kendimi bildim bileli depresif hayat yaşıyorum ve eziigim kendimi savunamuyorum herkes ağırbaşlı uslu öğrenci insan arkadaş derken meğer altında bir kişilik bozukluk varmış ve her geçen gün arttı özellikle lise üniversite de dahada arttı şu an bipolar dediler en az 20 ilaç değiştirdim faydası yok hala da kullanıyorum ve haya dipteyim öyle böyle değil ciddi ciddi ölümü düşünüyorum çıkış yolu bulamıyorum artık ve herşeyi tanıyorum alaylı konuşanları küçük görenleri takip kendi kendime içime atıp atıp ağlıyorum dayanamıyorum artık ve askerdeyim psikolojim tamamen bozuldu kendimi kontrol edemiyorum halsiz dalgın mutsuz haldeyim yalnızım anlayan kimse yok haksızlığa tahammülüm yok ama susuyorum savunumiyorm susuyorum mal gibiyim. bir tane bile kız arkadaşın olmadı bu yaşıma kadar onuda ayrı takiyorum. Sevgilileri kıskanıyorm içim aciyor kötü oluyorum ve herkes hayatında bu şeyler yaşamış cinsel olarak. Anlatıyorlar ben hiç yaşamadm küçük ezik görüyorlar. Demek ki yaşamak lazım miş falan diyorum içimden kötü oluyorum ya çok şeyler takiyorum. Yaşamadım için böyle eksiğim galiba diyorum. Onlar yaşadığı için öyle yırtık tipler mutlular diye düşünüyorum falan filan çıldırıyorum e diliyorum düşüncelerimin altında. Daha çok ayrıntılı düşünüyorum ama bu kadarını yazıyorum buraya... aklima gelenler bunlar. Ne zaman bitecek bu acılar. Ne zaman hayatım yoluna girecek artık sıkıldım...