Herkes her şeyin üstesinden tek başına gelebilecek kadar güçlü olmak zorunda mıdır?

Önerini göz önünde bulunduracağım canım :) Güçlü olmak kendini eksiklerinle kabul etmekten geçiyor düşüncene katılıyorum.

Tabii bir de hayatımızdakiler bizi eksiklerimizle kabul etse tam olacak :)) Mükemmel değiliz ve olmak da istemiyorum açıkçası. Her şeyi bilirim, her şeyi yaparım, ben süperim vs. bunlar benim karakterimi yansıtmayan şeyler. Olmadığım biri gibi görünmemi bekleyenlere de ifrit oluyorum. :)))

Ne zaman üzerine taş atacak olsalar karşı savunmaya geçer, kendisini vurdukları yerden misilleme yapar, o sataşanlar da sindiremedikleri kadar geri püskürtürler öfkelerini üstüne, böyle bitmek bilmez bir çatışma doğar, yüzlerine karşı "ben böyleyim, ben böyle iyiyim" demek zor gelir ilk safhada, alıştıra alıştıra ayağa kalkmak da zaman alır, belki yıllar alır, bazı insanların da pis bir huyu vardır biriktirir biriktirir bir anda patlar, yakıcı ve yıkıcı bir öfkedir hani, o an sabır timsali diye nitelendirilen insanların sabrının dolup taştığı andır, hah sonra papaz oldun mu açtın mı arayı sevdiklerinle de, hemen derler sen çok değiştin, yoo hayır efendim ben değişmedim size tahammülüm kalmadı dersin mi, içe dönmeler kendini sorgulamalar suçlamalar derken çatışmalar alevlenir mi, ne yaşama sevinci ne heves bırakırlar mı. Kimse kimsenin kuklası değil ki.. Başkasında görmek istediğiniz şey kendinizde göremedikleriniz değil mi ulan hadi itiraf edin demek isterim onlara.

Yav ben istinat duvarı mıyım sizin ezikliğinizi niye benimle örtmeye beni siper etmeye çalışıyorsunuz da demek isterim.

Bizi olduğu gibi kabul etmeyeni hayatımızdan çıkarmak, bitirmek, silmek neden zor? Hata nerede, biraz vicdansızlaşmak, vicdanı duyarsızlaştırmak mümkün mü ben de bu soruların cevabını arıyorum

Biraz vicdansızlaşmak mümkün hatta otomatikman oluveren bir şey o tahammül sınırı dolunca. Yazdıklarının hepsini ben yazmışım gibi görüyorum. Beni anlatıyorsun gibi.. Sanki görmüşsün izlemişsin yaşadıklarımı gibi. Kendi yapamadıklarını başkasından beklemek, onu bu beklenti altında ezmek, bu sırada o insanın ne tür beklentileri nelere ihtiyacı var hiç akla getirmemek, ona bir makine bir robot muamelesi yapmak... İnsanlardan boşuna soğumadım. En yakınların, kanın canın böyle yaparken el adamın ağzına bile s*çar. S*çtırmamak için yalnızlığı tercih ederiz. Kendi içimize kapanırız. İçimizi kimsenin asla göremeyeceği kadar sessizleşiriz. Bizim kim olduğumuzu, nasıl biri olduğumuzu asla bilemezler kendimiz hakkında sır verip vermediğimiz için ve bu kez kendi akıllarınca yorumlar yaparlar ki çoğu zaman gerçek senle alakası yoktur tahminlerinin.

Sonra bir Allah'ın kulu beni bilsin tanısın istersin. İçini açarsın. Hiç konuşmadığın kadar konuşursun onunla. Kalbini gördüğüne inandırır. İhtiyaç duyduğun istediğin her şey odur. Senin de onun için öyle olduğunu hissettirir. Sonra b*ktan bir imkansızlık çıkarır önüne. Kaçmak için bahane arıyordur sanki. İmkansızlık diye gördüğü zorluk aslında daha da kenetlenmek için bir vesiledir. Ama o sözde seni korumak için bir çuval inciri berbat eder. İçin susmaz bir şekilde bir yerde haykırmak istersin. Kafanın içindeki sesleri susturamazsın. Hiçbir şeye konsantre olamazsın. Kötü olursun, tembel olursun, sorumsuz olursun, karaktersiz olursun, dedikoducu olursun, sevilecek kadının tırnağı bile olamazsın, bunları içine atamadığın ağlaya ağlaya döktüğün için güçsüz olursun, değer verdiğin için değersiz olursun, güvendiğin için güvenilmez olursun, hoşgörülü olduğun sınırların zorlanabildiği kadar zorlanır, affedici olduğun için kırılana kadar ne kadar bükülebiliyor bakalım diye sınanırsın,

nefret etmek istersin edemezsin, unutmak istersin özlersin, ağız dolusu küfür etmek istersin susarsın, ağzını açtığında susmak istersin duramazsın, cümlelerini içinde tutan baraj bir kez yıkılınca duramadığın için edepsiz olursun, hem kendine hem ailene zarar veriyor olursun, bensiz iyi olsunlar diye kaçarsın çünkü ne kadar yırtınırsan yırtın kalplerine ulaşamazsın, sanki başka bir dil konuşuyorsundur, derdini anlatamadığın için delirdiğine bakar niye delirdiğinle ilgilenmez, ne kadar üzüldüğünü görüp yüreği yumuşamaz, bu benim canım kanım ben kime napıyorum demez, gözlerin ateş alana kadar ağlarsın ama kendini paraladığınla kalırsın. Sonunda gaddarlaşırsın. Şarkıda da diyor ya, bu suçsuz gözlerime, hesabım ağırdır, vardır şerrim de velâkin kalanım hayırdır.

Bütün şarjörü boşalttın üstüme be abla:) Ben bir soru sormuştum ya sana yirmi yediye kadar nasıl gelinir diye.. cevabımı bugün aldım:) 27 deyince de halatım 27 boğum sözü geldi aklıma sagonun çok hoşuma gider

ahaha şirazem bozuldu az önce bağışla :) o gün o soruya cevap vermemiş olmamın sebebini de anşamışsındır o zaman :)) o şarkı sagonun ilk dinlediğim şarkısıydı, güzel sözleri evet :)

Estağfurullah:) şimdi insanlar anladım der ama ne kadar anladın dicen? dimi olsun kelimeler, anlatılmak istenenler kesişince insan mutlu oluyo yalnız olmadığını anlıyo

:) iyi değiliz iyi ki varsın.

Iyi ki varsın ablam.

:) :)

Güçlü olmaya mecbur olduğumuzu öğrettiler, insan olmayı öğretmediler.