Dimdik dur, insanlar seni üzgün görmesin, aman açık verme, ağlama, hep güçlü ol, yılma, korkma... Çok yorucu. Oysa hepsi insana özgü hasletler değil mi? Her zaman güçlü olmak zorunda mıyız?
Hayır değiliz. Bizimde düşmeye, düştüğümüz yerde kalmaya toparlanma gücünü aramaya hakkımız var. Halının altına süpürdüğümüz sıkıntıları gün geliyor bedenimizde ruhumuzda kaldıramıyor artık
Güçlü durmadığında seni yutmaya hazır köpekbalıklarının hazırda beklediğini unutmayalım. İnsanları basamak olarak kullanmaya çalışan varlıklar olduğu sürece, istikamet tam yol ileri.
Yorucu bir işi bıraktığımızda işsiz kalırız. Yorucu bir mücadeleyi bıraktığımızda mat oluruz. Yemek yapmaktan bıkarsak, bir deri bir kemik kalırız.
Yalnız arada dinleme ve mola vermenin gerekli olduğunu bende düşünüyorum. Çünkü kafa bu, zihin açık kalmalı. Mola bitince yola devam.