Bazen insanın konuşacak çok şeyi ama anlatacak hiç kimsesi olmuyor

evet aynen öyle insan bazen mahçupluktan bazen düşmüş görünmekten bazen güvensizlikten ama bir şekilde kabuk örüyor etrafına ölümüne gidiyor sır gibi kelimeler.

ben teşekkür ederim, insanın yalnızlığı bile kalabalıklarda kayıp... yalan cümlelerde sahte hayatlarda... gerisi ise hayal sadece

tek kişi bile yok diyorum

maalesef ben aşkı gömeli çok oldu, güvenmem artık zaman alır. dostlarsa zor zamanda yanında olmadıkça işe yaramazlar

listemde duruyorlar elbette ama pek samimiyet kurmuyorum.

yinede bir yanımız eksik kalıyor.

anlatacak olmamandan mı yoksa güvenmemendenmi

başkası için yaşayanlar azaldı sanırım dünyada, çok kötü bir durum aslında farkında olmasakda

komple değilsede birine hayatını adayabilmek sevginin ilk kaynağıdır. zaten onla birlikte yaşamaya adamıyorsan kendini evlenmenin ne anlamı varki dimi

aşk bence sevgiyle karıştırılıyor, bunu aile gibi düşünmek gerekir, anne sevgisi vazgeçilmezdir değişmezdir, evlilikte ilişkilerde böyle düşünülmelidir, zaten böyle düşünülseydi aldatma olmazdı. benim başıma geldi ben acısını yaşadım yaşattım... ama asla aldatmadım, çünkü sevgimi vermişsem sadakatimi sorgulatmam.

aşk görecelidir, dışa bakıp aşık olabilirsin ama sevgi zaman emek ve birşşeyler verilmesinin alınmasının gerektirdiği bir süreç ister. zaten aşkla sevgiyi karıştıranlar bizi bu dakkalık aşklarla uğraşır hale getirdi. sevgi vageçilmezdir aşksa süresi bitince yerinis evgiye bırakmıyorsa yokolur gider.

işte orada kriterler insanların bir uyum sağlasa, herkes aynı şekilde sağlam duruş sergileyip geçici aşkla değilde sevgiyle yaklaşma ne aldatma olur nede başka mevzular.

bir örnek vermeden geçemeyeceğim, affet beniydi yanılmıyorsam bugün denk geldi bir dizi var, dayısı yiğeninin eşine aşık olmuş, yuva yıkar pozisyonunda her dizimizde mevcut zatende... bu denk geldi diye söylüyorum. aşk adına yapılanlar sevgide olmaz, çünkü geçici ve aşırı heves kapsamlı değildir. sevgi emek ister acıya rağmen..

sen doğru olanı yap hata olacaksada senden olmasın...

insan öyle bir yaratıktırki hayatı yaşayarak öğrenir her çektiği acıda ruhuna bir çeltik atar. unutmaz ama tecrübe kazanır, o her çeltik yüzündeki kırışıklık gibidir, ruhu yaşlandıkça deneyim kazanır ve artık gittikçe acı çekmez bir hale gelir.

aklım biraz geç geliyor sanırım benim