Geçmişi silip, geleceğe mi bakmalıyız? Yoksa geçmişi geleceğe mi yansıtmalıyız?

o ilk sevdiğin insandan izler aramaktır, sevdiğin her insanda. ve bıraktıkları tek izin bir gün çekip gitmeleri oluşu... geçmişte yanıtını bulamadığın milyon tane soru vardır çünkü. takılıp kaldığın şey de yanıtını bulamadığın bu sorulardır hep. bir yanın der ki hadi git peşinden, sevdiğin orada, öbür yanın çoktan vazgeçmiştir her şeyden. seni üşüten şey, senin içinden söküp aldıkları şeyle aynı. seni üşüten şey teninin üzerinden çekip aldıkları doğal örtü... diz kapakların, dirseklerin ve en çok sırtın üşür aslında. kime biraz güvenecek olsan, sırtını dayamış gibi olsan, çekilip seni düşürdükleri içindir. yürümeye dermanın kalmadığından diz kapakların üşür.

gel dese, o kadar çok giderdim ki belki... uzaklık, imkansız, olmaması için bilemediğim diğer bütün sebepler, hiçbirinin bir önemi kalmayabilirdi. gel demedi, ben de gidemedim. hiçbir şeyi tam olarak anlayamıyorsun, emin olamıyorsun ya hani, en çok da bu koyuyor insana.

beddua yemişsin de iflah olmazmışsın gibi yaşanan bir hayatta, kim birazcık geçmişe takılmaz ki? kim karamsar olmaz? kalbine giren her insanın, içinden bir delik açarak gitmesine seyirci kalıyorsun. boşluk desem, çok mu klişe olurum? ama bazen klişeler ölümüne doğrudur.

Geçmişe takılarak kalan insanlar, medeniyetler, uygarlıklar; tarihin her döneminde kaçınılmaz olarak kaybetmeye mahkum olmuşlar. Çaga ayak uydurarak kendilerini çağın gerekliliklerine göre entegre edenler her zaman kazanmışlardır. Ana fikir olarak geçmişe takılmak sadece mağlubiyete çanak tutmaktır.