Kafeste yaşamak nedir bilir misiniz?

Arkadaşalar ben kendimi bildim bileli kendi istediğim hiçbir şeyi yapamadım. Nerde okuyacağıma neyle uğraşacağıma hep ailem karar verdi. Evde oturarak büyüdüm resmen. Oraya gitme buraya gitme o arkadaşlarına uyma başına bişey gelir dediler hep. Bir sürü psikolojik rahatsızlığım var. Etraftaki insanlar da ailemi uyaracakları yerde benim bu halimle alay ediyorlar. Ben kötü bir şey istemiyorum. Arkadaşlarım gibi halı sahaya gitmek sinemaya gitmek cafelerde takılmak istiyorum. Hani çok da değil haftada bir gün yapsam yeter. Bu kötü bir şey değil bu benim en büyük hakkım. Haliyle her yerde dışlanıyorum. Özgüvensizim çünkü insanlar anlıyorlar kafeste büyüdüğümü. Arkadaşım yok. Sanırım dışarıdaki kötülüklerden beni korumak için yapıyorlar. İnsanlarla konuşamıyorum bile geçen gün kırtasiyeye gittim yemin ederim ağzımdan kelimeler çıkmadı. Üniversiteyi şehir dışında okumak istiyordum. Belki aç kalırdım ama özgür olurdum. İzin vermediler. Kafeste beslenen güvercin gibiyim kafesin kapısını açıyorlar okula gidiyorum. Akşam geri geliyorum. Ben arkadaşlarımla sinemaya gitmek istiyorum ne va bunda kardeşim. Daha önce hiç sinemaya gitmedim. Yanlış yaptıklarını aileme nasıl farkettirebilirm? Ben napıcam böyle yaşamak istemiyorum eminim üniversite bittiğinde de beni bırakmayacaklar yanlarında yaşayacağım. bari psikoloğa götürseler hani psikolog der bu çocuğu bırakın artık yazık değil mi diye. Kusura bakmayın sizi de sıktım akşam akşam.