Neden önemsenmiyorum, neden yalnızım?

Bugün yaklaşık 13 yıllık tanıdığım bir insandan büyük bir darbe yedim ve patladım. Son nokta buydu ilişkiyi kesmem için ve sonra düşündüm ki kullanılıyorum. Son birkaç yıldır 'yaşadığım bazı durumlardan dolayı' insanlara güvenemiyorum, ee hali ile eski arkadaşlarım'dost sandıklarım' ile zaman geçiriyorum. Eski dediğim ise birlikte büyüdüğüm şahıslar. Hepsinden farklı darbeler yedim. Bana bu yaptıklarına rağmen hala hiç üzülmeden hayatlarına devam edebiliyorlar fakat ben kendimi yiyorum. Birsey olsa yine kıyamayıp herşeyi siliyorum. Başkası ile görsem kıskanıyorum fakat ben yine solda sıfır. Tekrar ayni sey oluyor oluyor oluyor.. Söylemeden önce düşünüyorum Ilk, bende mi sorun? diye. Ben mi gerekli dostluğu yapamıyorum diye. Ama onlar için genelde onları önemsemeyen, onlar hakkında hep kötü düşünen kişiler önemli oluyor. Uyariyorum 'bak buna dikkat et' diye. Birsey olmaz ıyi biri diyip geçiyor. Sonra goruyorki benim dediğim doğru.. Hep öğüt veriyorum iyiliği için herşeyi yapıyorum ama yine kaybeden ben.. Hep iyi düşünüyorum herkes için, elimden ne gelirse yapıyorum ama en sona düşen kişi ben oluyorum.. önemsenmeyen, olmasada olur gibi gibi.. ne yapmalıyım? nasıl kurtulmalıyım bu durumdan? Kimseye de anlatamıyorum derdimi, ağzımdan kelimeler çıkmıyor. Bende çareyi burada aramaya geldim 🤗