Eşimin önceliği kendi ailesi (annesi ablası vs). Bizim evliliğimiz ikinci belki de daha sonraki sıralarda. Ne yapmalıyım?

Kesinlikle haklısınız. Biz olmak gerekir ama en başından beri beni onlardan biri olarak görmeyip kabul etmedikleri için bu durumdayım zaten.

şu an aynı şekilde devam ediyoruz. Eşim yine onlara öncelik veriyor. Ben evdeyken de sık sık dışarı çıkıyor. Arkadaş çevresi falan diyor. Yurt dışına çıkıyor iş için. Sürekli tabi. Ama geldiğinde kızını arayıp nasıl olduğunu sormak yerine onları arıyor. Ben işteyim zaten. Soruyorum aradın mı kızımız nasılmış diyorum. Yok aramadım diyor. Nasıl sorumsuzca davranabiliyor nasıl bu kadar rahat olabiliyor şaşıyorum doğrusu.

Aldatıldığımı düşündüm hamileyken. Aldatmayı hiç düşünmedim severek evlendim çünkü. Ama son zamanlarda eşimle değil de daha önceki erkek arkadaşlarımdan biriyle evlenmiş olsaydım böyle bir durum yaşamazdım diye düşünmüyor değilim.

Sence sebebi ne olabilir eşimin bu şekilde davranmasının? Gerçekten kaç yıldır düşünüp cevabını bulamadığım bir soru bu.

Ya İnan öyle bir çıkmaz ki bu. Dünyalar güzeli bir kızımız var. Ayrılmayı çok düşündüm. Psikolojik olarak da iyi olmadığımı eşime de söyledim. Psikolojik destek almayı teklif ettim. Ama yanaşmadı. Parça parçayız artık. Ben toplamaya çalışıyorum ondan bir hamle göremiyorum. Beni sevdiğini söylüyor. Çirkin ve anlayışsız biri olsam o da değil. Yanına yakışan birini araması için bir sebep de yok. Olgunlaşmamış ve aile kavramını oturtamamış olduğu kanısındayım.

Deliler gibi aşıktı. Herşeyden çok seviyordu beni. İlk görüşte aşk olduğuna çok inanmıştım. Eşimin yalanlarını yakaladım o yalan söylemediğini iddia etti hep. Ben seviyordum ve her defasında inandım. O da sevdiğini söyleyerek ikna etti. Benden bişeyler saklamamasını söyledikçe her defasında yenisi oldu. Cinsel anlamda da aslında uyumu yakalayamadık ama bir sorun yok gibi. Eşim çok rahat bir insan. Bana karşı da öyle. Yani sıkan kıskanan ve baskıcı biri değil. Belki de tam tersi bir karakter olsun isterdim. Cinsel olarak sorun şu şekilde. Kendini veremediğini düşünüyorum. Yarıda kalıyor sanki. Tamamlanmamış gibi.

Rahatsız olacak bir durum yok. Doğruları söylüyorsun. Ben biraz fazla sorumluluk aldığımı düşünüyorum. Evin mali konuları hep benim kontrolümdedir. Ödemeler zamanında yapılsın kimseye borcumuz olmasın derdindeyim. Evlenmeden önce çok sistematik olmasa da planlı bir hayatım vardı. İyi kazanıyordum arabam vardı. Kendime yetiyor ve birikim yapıyor hatta aileme de yardımda bulunuyordum. Evlendikten sonra bir anda herşey tersine döndü. O kadar savurgan ve hesabını bilmeyen bir insan olduğunu anlayamamış olmam benim suçum. 4 yıldır tanıyorum ama tabi ki yeterli bir süre değil. Kendisini iyi hissetmesi açısından ve kendim de biraz rahatlamak için ödemeleri onun yapmasını istedim. Her defasında rahatlığından dolayı ödemeleri aksattı. Ve hacze kadar gitti. 2 defa bunu yaşadım ve boşanmak istediğimi söyledim. şu an elimdeki o araba yok. Birikimlerimin hepsini kocaman borçlarına verdim. Üstüne bir de 50-60 bin kadar borcum var. Bunları ödemeye çalışıyorum ve aldığım maaş bunlara gidiyor. Yetersizim

Çok çabuk kinleniyor. Yarıda bırakmak bir çare olur mu bilmiyorum ama boşanmak istediğimi önüne dilekçeyle beraber koydum ve söyledim. En kötüsü de yaptığı şeyleri ispat etmeme rağmen inkar ediyor olması. Dedektif tutmayı bile düşündüm. Nasıl olacaksa artık bıraktım akışına izliyorum. Yen'i bir hatasını bekliyorum. Çocuk var diye boşanamayacağımı düşünüyor olabilir.

Maalesef seksi giyilebilecek bir işim yok resmî olduğu için kuralları var ve tek kıyafet

Sosyal medyaya hiç bakmaz hesabı da yok zaten en iyisi kıyafet yoluyla kıskandırmak. Tesiri olacağını sanmıyorum ama yine de deneyeceğim sağol fikir için

Neden?

Pekala

Fark etmiyor değil bence kendini bu olaydan uzak tutmaya çalışıyım derken tepkisiz kalarak benim öfkelenmemi sağlıyor

Nasıl benim elimde? Açıklayabilir misiniz?