Hayatım, hayallerim ellerimden kayıp gitti?

Nedeni biliyorum, hisler...

Sevdiğim adam, kariyerim ve annem...

uzun hikaye...

Kendinden mi biliyorsun?

İnsanoğlu işte... Savaşmadan, kaybettiği savaşın yasanı tutan birinden ne bekliyorsun..

Yeni bir anneyi nasıl bulurum? Daha; ettiğim ihanet için af dileyeceğim can kardeşimi, nerden bulurum... Boş ver...

Hayır değil... Ama yaptıklarımı bilsen, benle yazışmayacak kadar iğrenirdin... Ve düzeltmek için savaş vermöeyecek kadar korkaktım.. Bun saatten sonrada, savaşsam;kazanacağım birşey kalmadı.. Boşver..

çok uzun ve benim iğrençlİklerimle dolu bir hikaye, çocukluğuma dayanıyor... Hani çocuklar masumdur ya, ben o zaman bile değildim... Belki, zamanında düzeltebilirdim, belki.. Fakat; ben yine ihaneti seçtim, sonra elimden kayışlarını izledim, sadece izledim, düzelmek için savaşmadım. Boşver o yüzden. Anlatmak, hiçbir şeye yaramayacak..

. Aleyna, benim teyzemin kızı, annemin yeğeni oluyor.. Kızı gibi sevdiği yeğeni.. Aleyna her konuda benden daha başarılıydı.. Annem için evlat olunacak kızdı, her konuda;terbiye, ders, disiplin, saygı... Malesef, benim için, bir o kadar da iyi kardeşti. Bense utanç kaynağıydım... İçten içe hep ondan nefret ettim.. Ben boş gezip, erkeklerle takılmaktan başka, hiçbir şey bilmezdim, aleynanın aksine... O hep beni idare eder, her konuda;arkamı toparlardı.. Küçük ihanetlerle başladım ilk;oynarken aleynayı, gümüşlük takımına, şakaymış gibi itip, kırmasını sağlamıştım.. İlk ihanetimdi... Sonra anneme " aleyna gümüşlük takımını kırdı" diye ilk yalanımı söylemiştim... O anki aleynaya kızışı, o kadar hoşuma gittiki... Ama aleyna, bir kere bile, onu oraya benim ittiğimi söylemedi..2. küçük ihnetim ise;sınıfta arkadaşımın parasını çalıp, suçu aleynaya atmıştım... Okulda rezil oluşu, annemin ve teyzemin kızışı yine hoşuma gitti ve bu küçük ihanetleri, melek yüzü maskemle kesmedim.

Benim kıskançlıklarım ve ihanetlerimle büyüdük.. Benim aksime, o çok iyidi..15 yaşındaydım ve liseye gidiyordum... Akşam erkek arkaşımla buluşmuştum, annemlere ise;arkadaşım gamze ile ders çalışıcam demiştim... Fazla geç değildi, erkek arkaşımdan ayrıldıktan sonra, gamzelere gelip, annemin bana verdiği telefonla, baba mı arayıp, beni almasını söyledim.. O lanet akşam, babam benim için gelirken trafik kazası yaptı ve öldü... Benim yüzümden, annemde hep beni suçladı, haklıydıda... Benim yüzümden babam öldü ve annem iki çocuğuyla dul kaldı... Kaçkere beni dövdüğünü bilirim.. Artık başımda, babamda yoktu, eve pek uğramaya başladım, fazla erkeklerle takılmaya başladım. Orda, burda çalışıp harçlık kazanmaya başlamıştım.. Tahmin edersin ki; annem benim gibi namusuz bir kızı olduğu için yine utandı... Aleyne bütün bu süreçlerde yanımızdaydı... Aleynayı örnek gösterip, bana ettiği hakaretleri ve dayakları hiç unutmam...2 senede sınıfta kaldım, babamın öldüğü senelerde...

Babamın ölümünü çok zoratlattım, belkide hala atlatmadım... Aleynan anadolu lisesinde okuyorken, ben düz lisede okuyordum... O üniye başladığında, ben lise 3. gidiyordum... Bana birinden bahsetti, acaba orta okulda, aşık olduğu farukla, sırf o aşık diye çıktığımı, bilerek ona acı çektirdiğimi bilseydi, anlatırmıydı? Hadi ama bu kız benim ne mal olduğumu hiç mi fark etmedi? Neyse, yine şeytanlarım aklımdaydı, yine ihanet ettim... Beni farukla tanıştırdı... Bir süre mutlu oluşunu izledim, ben acılar çekerken, o mutluydu... Aklıma gelen şeyle, ben bile utandım ama yinede yaptım.. Farukla nişanlandılar. Ve benim faruğu baştan çıkarma oyunum başladı, zor olmadı... Sırf fazla acı çeksin diye, beni ve faruğu bilerek ifşa ettim.. Farukla mesajlaşırken, aleyna yanımdayken "buluşalım aşkım, araşırma parkında bekliycem, dikkatli ol" yazdım.. Artık ne mal olduğumu bilmesini istiyordum... Ondan erkek arkadaşlarımı asla gizlemezdim ve rahatça "onla, bunla mesajlaşıyorum " derdim...

Ama bu sefer; gizemliyimitelaşlıyım ve heyecanlıyım havasını vermeye çalışmıştım.. Merak edeceğini ve ben mutfaktayken, gelen mesaja bakacağını tahmin etmiştim.. Salona döndüğümde, aleyna hiç bir şey olmamış gibi oturuyordu.. Mesaja baktığımda, faruğun "tamam ama dikkatli ol, aleyna fark etmesin" yazdığını okudum.. Kafamda"acaba bakmadımı?" dedim.". saat 3'te" diye mesaj attım. Ve herzaman yiyiştiğimiz parkta buluştuk... Konuşurken, sağımdan uzağa baktığımda, bir şey dikkatimi çekti;aleyna. Yaşlı gözlerle bizi izliyordu. Artık benden nefret etsin diye, farukla öpüştüm... O bunu gördü. Yanımıza geldi, tabi faruk bütün suçu bana yıktı.. Sanki piçle zorla beraber oldum, oda sadık dursaydı.. İkimizde beş kuruş etmezdik.. Ben olmasaydım bile, başkasıyla boynuzlayacaktı.. Bizim hamurumuz buydu... Bana bakıp "bari bu kadarını yapmasaydın" demişti.. O an anladım, benim ne mal olduğumu biliyordu ama bu kadar iğrenç olduğumu tahmin etmemişti.. En acısı neydi biliyormusun?

Bu olaydan aylarca kimsenin haberi olmadı, bu aleynanın bana yaptığı son iyilikti... Aleyna farukla nişanı atmıştı ve herkes neden, aleynayla aramızın bozuk olduğunu soruyordu. Annemde şüphe ediyordu... Taki faruk, aleynayı arayıp, af dilerken ve aleyna ona bağırırken, teyzemin herşey öğrendiği, yani benim ne pislik olduğumu öğrendiği ana kadar.. Teyzem bizim eve gelip, bağırıp, bana tokat atıp, bütün gerçekleri anneme söylediği ana kadar... Annemle olmayan bağım, tamamen koptu.. O an bana utançla bakıp, yere kapanıp" ben nasıl bir günah işledim Allah'ım, bana böyle bir evlat verdin?" Keşke beni yine dövseydi ama sadece odasına gitti.. O an bana acınası bakan kardeşimi gördüm, ama oda, odasına gitti.. Bende yere düşüp ağladım. Can kardeşimi, babamı, annemi, teyzemi, herşeyimi kaybettim.. Bu olayın üstünden 2 sene geçti ve ben aleynayla hiç görüşmedim. Bu olaydan önce bir söz vermiştim kendime, makina mühendisi olacaktım. Teknolojiden çok iyi anlardım, oda içimde kaldı..

Liseye devam etmedim ve bir hayalimden daha vazgeçtim... Okumaya çalışmadım.. Bu iki sene içinde kendimi biraz da olsa düzeltmeye çalıştım.. Annem bana karışmıyor ve eve getirdiğim paranın kuruşuna ellemiyordu... Babamı o kadar özlüyordum ki. Öldürdüğüm birini, niye özlüyorsam? Belki de, iyiki öldü de benim gibi, bir evlatla daha fazla sınanmadı... Neyse ki; diğer kız kardeşim benim gibi değildi.. Annemin istediği evlattı ve anadolu lisesine gidiyordu. Tıpkı aleyna gibi... Çalıştığım yerde, kafede benim gibi bir garsonla tanıştım.. Sayamayacağım kadar erkek arkadaşım oldu ama bu, bu o kadar farklıydı ki? Düşündüğümde bile deliye dönüyordum.. Aşık oldum, ilk kez... Sanki hakkım varmış gibi, mutlu olmak istedim, ne kadar iğrencim, değil mi? Oda bana aşık olmuş ve zamanla sevgili olduk. O zamanlar onu askerliği vardı, bana evlenme teklifi etti.. Şaşırdım, beklemiyordum... Emre benim hakkımda fazla şey bilmiyordu be bilse; asla etmezdi. Belkide ederdi, bilmiyorum..

Ama beni ne kadar çok sevdiğini biliyordum, hissediyordum, hissetiriyordu.. Babamın ölümünden sonra, gerçek anlamda ilk kez, onun yanında güldüm.. Ben onu hak etmiyordum, bu bir gerçekti.. Evlenme teklifine hayır demiştim, içim yana yana... Ondan direk ayrılırsam, beni bitiremezdi, içinde kalacaktım ve benim gibi bir fahişe için acı çekecekti. Bunu hakketmiyordu, heleki benim gibi birini... Ona ilişkim boyunca hep sadıktım ama eski ben olma zamanı gelmişti, onu bir çocukla aldattım ve tıpkı aleynadaki gibi fark etmesini sağladım... Yine benzer bir yöntemi denedim, bu sefer telefonla, çocukla konuşup, emrenin yanımdaki varlığında haberim yokmuş ama ona yakın bir yerde " Bende seni özledim, sahilin parkında buluşalım, saat 8'de" ve o can alıcı cümleyi söyledim"emreyi atlatırım" Bu cümlem, emrenin içine şüphe koydu ve saat sekizde çocukla buluştum.. Emrenin geleceğini biliyordum, bu yüzden çocuğa yakın davrandım... Tabiki bizi gördü ve yanımıza geldi.. Bu sahneyi 2. kere ben kurmuştum..

İlk bana tokat attı, yere düştüm, yüzüme tükürdü.. Ben ağlarken, o çocukla kavga etti... Günler geçti, pişman değildim, benden iğrenip, nefret edeceti ama unutup, yeniden, onu hakkeden biriyle hayatına başlyacaktı.. Bunu hakkdeiyordum.. O askere gitti ve onu bir daha hiç görmedim. Bir gün telefonum çaldı, bakmadan hemen açtım, kimse konuşmuyordu"alo, alo" diye tekrarladım ama hissttim, oydu.. Yine ağlamaklı bir sesle"alo" dedim, kapattı..1 ay sonra yine telefonum çaldı, iş yerindeydim ve patron görecek korkusuyla hemen açtım "alo" dedim, ses gelmedi ama anladım, hissettim oydu.."neden yaptın, hiç mi sevmedin?"dedi, ağlıyordu ve bende ağlamaya başladım.. Herkes bana baktı ama aldırmadım ağladım. Sonra kapattı ve birdaha hiç aramadı... Oda içimde kaldı, herşey gibi, keşke hayal ettiği o kız olsaydım...

İşte ben, iğreniyorsun benden, değil mi? Hoş, bende bile kendimden iğreniyorum.

Ama yine olsa, yine savaşamayacak kadar korkak olurdum ama yine
üzülürdüm..