Kendimi o kadar kırgın hissediyorum ki?

Kendimi o kadar kırgın , bitmiş , yorgun hissediyorum ki... 9 yaşımdan beri böyle bu aslında. Yaşıyordum bir şekilde ben bununla. Mutlu olmaya çalışıyor , kırgınlıklarımı görmeneye çalışıyordum. Ama artık işe yaramıyor bu. Daha çok kırılıyorum zaman geçtikçe. Daha çok yok oluyorum. Sanki gün geçtikçe bir şeyler kopuyor ruhimdan. Kimsem yok. Hic olmadı. Çok şey yasadım. Hayatı erken öğrendim. İnsanları erken öğrendim. 9 yaşımdan önce böyle değildim ben. O kadar mutluydum ki o zamanlar. İnsanlar mutluluğumu çaldı benden. İnsanlar gerçek beni yok ettiler. En acı sekilde yok oldum. Arkadaşım olmadığı için sanala başvurmak istedim. başvurdum daha kötü oldum. Hataydı belki. Farkındayım. Ama intihar edicek duruma geldim. Yaşayamıyorum. Gülemiyorum. Gülerken bile kalbim ağrıyor. Nefes alamıyorum. İnsanlardan korkuyorum. Kaçıyorum. Bana zarar vericek olma düşünceleri beni kahrediyor. Güçlü olmaya çalışıyrum ama işe yaramıyor. Boğuluyorum. Sanki görünmez bir ip beni boğuyor gün gectikçe. Hayal bile kuramıyorum artık. Eskiden o kadar hayal kurardım ki grleceğimle ilgili... Gelecegim var gibi gelirdi. Ama artık bir gelecek göremiyorum. Geleceğim yok. Çünkü ölücegimi hissediyorum. Canım fazla yanıyor. Haddinden fazla. Ne yapacağımı nasıl başa çıkacağımı bilmiyorum.