Neden hep 2. plandayım?

Ablam var ve ailem onu daha çok seviyor. Yani nedenini bilmiyorum ama evlatları gibi davranmadılar bana hiç. Öyle sıradan sevdikleri biriyim sanki. Sanırım ablamı çok sevdikleri için böyle. Arkadaşlarım için de hep 2. plandayım. Çok ama çok yalnızım. Bu yaşına gelmiş bir insanın hayatında arkadaş diye bileceği, en azından ihtiyaç duydukta konuşa bileceği kimsesi olmaz mı ya. Ben herkese ayak uyduramıyorum diye arkadaşım yok sanırım. Ama benim gibi kimse yok mu da arkadaş olayım yani. Yeni arkadaşlar edinicem, yeni insanlarla tanışıcam diyip biraz zorluyorum hep. O zaman da 2. plan oluyorum. Çünki herkesin arkadaşı var zaten. Sevgilim yok, erkek arkadaşım bile yok. O zaman da yedek sevgili olurum herhalde. Benim gibi olan var mı hiç? Yok galiba. Çok yalnızım 😔