Annesiz büyüyenler bakabilir mi?

Annem bıraktı gitti, işine düşkün bir kadın vefat etmedi ama sattı resmen bizi, beni sevdiğini hatırlamıyorum hiç. Hatta birkaç kez vurduğunu hatırlıyorum, o gözümde iğrenç biri. Görüşmüyorum onunla. Babamla yaşıyorum küçüklüğümden beri. Küçüklüğümden beri böyle. Babam Allah razı olsun dünyanın en iyi babalarından, anne gibidir. Yemek falan hazırlar gece saat 3 de uyandırsam da bu böyledir. İçime atan bir çocuktum hep, acımı asla kimseye babama bile göstermedim. Hep beni mutlu sansınlar istedim. Herşeyi içime attım. Şimdilerdede öyleyim. Ben robot gibiyim duygularım yok. Fazla gülmüyorum, ve hiç ağlamıyorum. Ama bu acı hep bilinçaltımda yatıyor. Yaşım 18. Bugün bağıra bağıra ağladım bardağı ne taşırdı bilmiyorum ama bunun hep bilinçaltımda gizlendiğini farkettim. Ağlamamı durduramadım da, evde kimse yoktu, duymadılar. Bir kadın görünce istemsizce sevgi hissediyormuşum meğer annem yerine koyuyormuşum direk. Ben bunu farkettim. Benim gibi annesiz büyüyenler, bu acı ne zaman biter? Ne zaman bu acıyı atlatabildiniz? Neler yaşadınız, anlatır mısınız..
Güncellemeler
+1 yıl
Bu acıyı yaşamış olanlara soruyorum canım gibi atlamayın herşeye ya böyle insanlara çok sinir oluyorum benim burda bir acım var ve yaşayanlara sormuşum annesiz büyüyenler bakabilir mi? demişim adam gelmiş annesiz büyümedim çok şükür geçiceğini sanmıyım falan filan diyor yahu ne kadar iğrenç insanlarsınız siz, ne midesiz insanlarsınız ne düşüncesiz şerefsiz insanlarsınız siz? umarım unutamayacağınız asla unutamayacağınız acılar çekersiniz. Allah kahretsin sizi..
Annesiz büyüyenler bakabilir mi?
Cevapla