Beni kimse sevmiyormuş gibi hissediyorum, bu his hiç gitmiyor, neden😔?

Zaman zaman sevildiğimi hissetsem de yetersiz geliyor. Kimsenin samimiyetine inanmıyorum. Beni kimse olduğum gibi, sırf ben olduğum için sevmedi. Sevdiyse de hep bir yamuk yapıp kendinden uzaklaştırdı. Etrafıma bakıyorum, yıllardır süren arkadaşlıklar.. Gittikçe artan muhabbet. Bende tam tersi zamanla insanlardan uzaklaşıyorum, veya onlar benden uzaklaşıyor. Kusursuz dost mu arıyorum, kafa dengi birini mi bulamıyorm, nerede hata yapıyorum, hiçbir fikrim yok. İnsanlara değer veriyorum, saygılı davranıyorum, yine de sevilmiyorum. Yoruldum artık... Ve kimseye de ihtiyacım yok bundan sonra. Yine de insan üzülüyor, yanında onu gerçekten seven ve hiç bırakmayacak birini arıyor. Bu arada benim sorunum bir sevgilimim olmaması falan değil, normal ilişkilerden bahsediyorum ben. İçimi dökmüş gibi oldum, pek soruya benzemedi ama yorumlarınızı bekliyorum. Acaba beni her şeyimle sevecek olan biriyle evlenince bu tür düşüncelerden kurtulur muyum, yani böyle düşünmemin nedeni bekarlık anlamında yalnız olmam mı? Benim gibi hisseden var mı?