Gurursuzum mantığı mı kullanamıyorum?

Kendimden nefret ediyorum çünkü gurursuzum mantığım kalbimin önüne geçemiyor. Hep alttan alıyorum sabretmeye çalışıyorum. Yakın arkadaşımın bencilliklerinden kırıcı olmasından vs vs bıktım ama genede beni aradığı zaman kıramıyorum. Kötü olmama sebep olan kişiler bana gelip kötüyüm dese mutlu olamıyorum aksine yanında oluyorum. Aşkta da böyleyim beni defalarca kez kandıran aldatan birisi olmuştu ona karşı bile kötü olamadm. Kim ne yaparsa yapsın çevremde ki tanıdığım bna kazık atan kişilerin mutsuz olmasıyla kesinlikle mutlu olamıyorum beni paramparça eden kişinin bile mutsuz olmasını istemiyorum. Birinden soğudum zaman ya da bana kazık attığı zaman o kişiyi gerçekten hayatımdan çıkarıyorm onlarda gidiyor ama sorun şu ki geri geliyorlar ben uzak duruyorum onlar elbet gene geliyor benden uzak durmuyorlar ve geldikleri zaman da ne yaparsa yapmış olsun kırıcı söz dahi edemiyorum. Tamam aptalım malım neden böyleyim bilmiyorum ama böyleyim ve böyle birisi olmak cidden zor. Sizce ne yapiyim var mı benim gibi?